24-06-11

Albatrossen en pinguins

 nieuw-zeeland,zuidereiland,dunedin,otago peninsula,albatrossen,pinguins

Zaterdag 11 december 2010

 

Ik word wakker van de felle jeuk: twee nieuwe zandvliegbeten! Die biologische repellent was duidelijk minder efficiënt dan onze “vuile” deet. Het is pas 6u15 en ik kijk even door het venster om het weer te checken.  Buiten baden de afgelegen bergen in het geelachtig licht van de opkomende zon, maar lang duurt de pret niet want algauw komen grijze wolken opzetten die de zon verdrijven. Aan de ontbijttafel zijn we met 8 mensen. David voert het hoge woord: over het slechte weer van gisteren, over Wales en over België. Hij vertelt dezelfde moppen als gisteren want de andere gasten hebben die nog niet gehoord… Wij kunnen hun taaltje niet altijd goed volgen en moeien ons niet te veel in het gesprek maar wanneer het over de economische crisis gaat, komt ook de situatie in België ter sprake en we worden wat uitgelachen omdat wij zelfs niet eens een regering hebben die maatregelen kán treffen. Om 9 uur nemen we afscheid van iedereen. David voorspelt ons slecht weer in Dunedin, wij wensen hem het beste toe in Christchurch. We hebben vandaag een vrij lange tocht voor de boeg van 300 kilometer, maar volgens Roger is dat gemakkelijk in een halve dag te doen. Onderweg hoeven we immers niet veel te stoppen want er is weinig te zien. Het wordt inderdaad een rit zonder geschiedenis, al is het landschap best mooi:  groene weiden met massa’s schapen en prachtige hoge wolkenhemels. Plekjes genoeg voor mooie foto’s, maar we rijden door om zo vroeg mogelijk in Dunedin te zijn. We rijden langs de SH1 en komen op een stukje dat de “Presidential Highway” wordt genoemd omdat het de dorpjes Clinton en Gore met elkaar verbindt, ooit de president en vice-president van de USA. Het is 12u45 als we Dunedin bereiken. De zon is er intussen weer, maar het is toch vrij fris. We parkeren de auto langs de Queens Gardens en wandelen tot aan het Railway Station, het interessantste gebouw van de stad. Het is opgetrokken bij het begin van de vorige eeuw in… NZ 81.jpgVlaamse renaissancestijl.  Het ziet er nogal weelderig en pompeus uit, zowel aan de buitenkant met zijn zuilen, zijn hoge toren en zwart-wit gestreepte muren, als aan de binnenkant met zijn vloermozaïeken en marmer. Als station is het niet meer zo druk, maar het gebouw huisvest de New Zealand Sports Hall of Fame, die nogal veel, vooral Nieuwzeelandse bezoekers trekt. Wij laten ze voor wat ze is en gaan op zoek naar een restaurantje voor en snelle hap. Op  het centrale plein, the Octagon, vinden we een plaats op een terrasje waar we een zoute snack naar binnen slaan. De zon geeft lekker veel warmte! We besluiten om verder geen tijd te verspelen en maar meteen naar het Otago Peninsula te rijden, waar in Portobello onze B&B voor vanavond ligt.  We hebben namelijk enkel vandaag om er zowel de albatrossen als de pinguins te gaan bewonderen en dat moet natuurlijk vóór zonsondergang gebeuren.

 

De weg naar Portobello loopt langs de kust van het Otago Peninsula, langs een smalle en kronkelende weg helemaal langs de rand van het water. Na 15 kilometer ligt rechts van de weg The Yellow House, waar we vannacht zullen logeren. Het is een bijzonder charmant huisje, helemaal in het geel geverfd en met een zeer bloem- en kleurrijke tuin. Onze gastheren, Jan en Mike Verheyen, zijn twee joviale jongemensen.  Ondanks zijn Vlaams klinkende naam, is hij een rasechte kiwi, maar zijn vader was van Nederlandse afkomst.  We betrekken heel snel onze kamer, of beter gezegd onze suite deze keer, en trekken dan verder naar het meest Noordelijke NZ 82.jpgpuntje van het schiereiland om er het Royal Albatross Centre te gaan bezoeken. Hier nestelt een kolonie albatrossen, één van de grootste zeevogels ter wereld. Aangezien er vandaag veel wind staat, hebben we een goede kans om ze in hun vlucht te kunnen bewonderen. De weg er naartoe is zeer mooi. Hier en daar staan houten vissersloodsen met hun voeten in het water en in een van de dorpjes trekt een huis dat volledig is omgeven door fel paarse bloemen alle aandacht. Het is van kilometers ver te zien. We kunnen niet nalaten om op verschillende schilderachtige plekjes te stoppen voor een foto. Het Albatross Centre ligt op de top van een heuvel boven de zee. In het moderne gebouw van het Visitor Center leren we alles over de indrukwekkende vogels. Met hun vleugelwijdte van 3 meter bereiken ze in hun duikvlucht gemakkelijk snelheden van  100 kilometer per uur. Om ze van dichtbij te observeren, moet je een begeleide wandeling doen met een natuurgids en vandaag hebben we geluk: al heel gauw zien we de vogels hoog door het luchtruim zweven. In een observatorium kunnen we ze daarna vrij dicht benaderen en we zijn getuige van een soort reünie van een zestal vogels op de grond. Een prachtig schouwspel! Daarna trekken we naar Penguin Place voor ons volgende natuurspektakel.  Ook hier kan je enkel NZ 83.jpgmet een gids op observatietocht op zoek naar de vrij zeldzame yellow eye penguin” die hier in een gecontroleerde natuurlijke omgeving woont.  Het gaat om een relatief grote pinguin die enkel op de zuidoostkust van Nieuw-Zeeland voorkomt. Er zouden er nog slechts een 700 van bestaan. De vogels hebben hier hun nest enkele honderden meters van de kust en op dit uur van de dag plegen de mannetjes thuis te komen van een dagje vissen op zee. Het is dát spektakel dat we hopen mee te maken. Om de dieren niet te storen en hen ongemerkt te kunnen observeren zijn hier loopgraven uitgegraven en met camouflagenetten afgedekt. Van daaruit maken we het hele schouwspel mee. Een mannetje komt eenzaam aangewaggeld vanop het strand en houdt af en toe halt om luidkeels zijn thuiskomst te melden. Aangekomen in zijn nest (vlak vóór onze neus) wordt hij opgewacht door vrouw en kroost en hartelijk verwelkomd. Dan levert hij de opgekropte vissen één voor één af aan zijn gulzige jongen, donzige grijze beesten, die nagenoeg dezelfde grootte hebben als hun ouders. Als iedereen bediend is, trekt vader er weer op uit richting centrale vijver, waar hij even verpoost en zich vervolgens in het water laat glijden voor een verkwikkend bad. Het is koddig om te zien hoe de vogels in al hun doen en laten heel wat menselijks lijken te hebben.

 

Het is 19u45 als we terug bij The Yellow House aankomen waar zware dreigende wolken regen voorspellen, maar het is niet al te koud. Met enige moeite parkeren we de auto op de piepkleine parkeerplaats vóór het huis, en dan wandelen we tevoet naar Portobello naar het “1908 Restaurant”. Op zaterdagavond is het er zeer druk, maar gelukkig heeft Mike voor ons een tafel gereserveerd. We komen terecht in een stijlvolle eetkamer waar kerstmuziek voor sfeer zorgt. Een halfdronken en luidruchtige bende komt binnen en neemt plaats aan een lange tafel in het midden van het restaurant. We vrezen even voor een rumoerige avond, maar van zodra het eten op tafel komt, vallen ze gelukkig stil en kunnen we genieten van een heerlijk vismenu. We kiezen beiden voor green lip mosselen als voorgerecht en een hele New Zealand sole als hoofdgerecht. De zeer vriendelijke dienster vindt dat echter nogal veel en raadt ons aan om één portie mosselen te delen. We krijgen 7 stuks van die reuzenmosselen en hebben er inderdaad elk een stevig voorgerecht aan. De zeetong nadien is supervers en smaakt heerlijk. Na afloop zorgen de wandeling langs het water en de klim terug naar onze B&B ervoor dat alles goed verteerd is als we in onze ruime verandakamer in ons bed kruipen. We kijken opnieuw terug op een zeer gevulde dag, helemaal verschillend van de vorige. Morgen trekken we weer Noordwaarts de bergen in. Het einde van onze reis begint jammer genoeg in zicht te komen.

 

vorige                                                           volgende

Commentaren

Dag Carlos, en Christiane (heb ik leren kennen uit de verhalen),
ik denk niet dat je je mij nog herinnert maar ik heb dus ook op Volvo gewerkt en heb jullie weblog-adres gekregen van Brigitte Uylenbroeck.
Aangezien wij binnenkort vertrekken naar Nieuw-Zeeland heb ik met veel interesse je "verhalen" gelezen en de foto's bekeken. Blij te lezen dat het weer er ook wel zonnig kan zijn.
Ik wilde toch eens laten weten dat ik genoten heb van jullie verslagen.
Groetjes, Iris

Gepost door: Iris Haeck | 03-11-11

Dag Iris,

Natuurlijk herinner ik je mij nog! Leuk om langs deze weg nog eens iets van jou te horen. Ik weet dat jullie ook wereldreizigers zijn en ik ben blij dat je iets aan onze reisverhalen hebt. Nieuw-Zeeland is een fantastische bestemming, één van onze mooiste reizen. Het weer is nogal onberekenbaar, maar wij hadden zeer veel geluk zoals je gelezen hebt. Ik wens jullie een even mooie reis als wij hadden in NZ.

Groetjes,
C&C

Gepost door: C&C | 04-11-11

De commentaren zijn gesloten.