27-06-11

Een ongeziene turquoise kleur

banner NZ.jpg

Zondag 12 december 2010

 

Voor het ontbijt zitten we in een klein bovenkamertje met gekleurde vensterraampjes. De zon schijnt er vrolijk door en laat kleurrijke vlekken achter op het tafellaken. Mike heeft cereals, fruit, vruchtensap, brood en koffie klaar gezet en we moeten maar het belletje rinkelen als we klaar zijn voor het ‘cooked’ gedeelte: eerst eggs Benedict met zalm en daarna pancakes met rabarber en yoghurt. Je zou van minder in een goede stemming komen. Om 9 uur vertrekken we voor alweer een tocht van meer dan 300 kilometer. Het is zondag en dat heeft zo zijn voor- en nadelen: zonder enig probleem doorkruisen we de binnenstad van Dunedin, maar langs de oevers van de Otago Peninsula krioelt het van de wielertoeristen. Een goed uur verder komen we aan een nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aorakitoeristische bezienswaardigheid: de Moeraki Boulders. De zee heeft hier grote rotsblokken tot bijna perfecte bollen gevormd en afgeworpen op het strand.  Overal liggen ze in groepjes verspreid als grote knikkers, een ongewoon zicht. Het is jammer genoeg hoogtij waardoor de meeste bollen half onder water liggen en de grijze hemel is ook niet meteen van aard om er ons vrolijker op te maken. De lange wandeling van en naar de parking doet onze longen echter open komen en zal ons ongetwijfeld goed doen.  Na een halfuurtje vatten we de tocht weer aan en rijden aanvankelijk een oninteressant stuk door Waitaki Valley, een vlakke landbouwstreek met lange kaarsrechte wegen. Vanaf het Lake Waitaki volgen drie grote stuwdammen elkaar op en vanaf hier wordt de omgeving veel mooier. We bevinden ons nu in een brede vallei met behoorlijk hoge bergen rondom. We rijden een hele poos langs het Lake Aviemore en tegen 13 uur bereiken we Omarama, een druk wegenknooppunt waar we stoppen voor een snelle lunch. Het is intussen ook zonnig en warm geworden.  Om tijd te winnen laten we de Clay Cliffs links liggen want we hebben de stille hoop om misschien in de late namiddag bij dit mooie weer nog een helicoptervlucht te kunnen maken.  We stoppen daarom aan Punakaiki Airport maar de bediende van “The Helicopter Line” raadt ons de vlucht af. In de bergen is de zichtbaarheid niet zo goed en er worden alleen 25 minutenvluchten gedaan met een korte sneeuwlanding op een klein stukje sneeuw, vooral interessant voor de vele Aziaten, die nog nooit sneeuw gezien hebben.  Ze raadt ons aan te wachten tot morgen, ook al zijn de weersvooruitzichten niet zo schitterend. We stappen dus maar terug in de auto en volgen de vallei die recht naar het Aoraki Mount Cook National Park loopt. Aan het onvoorstelbaar mooie Lake Punanaiki  - van een ongeziene licht turquoise kleur, sneeuwbergen op de achtergrond, bloemen op de voorgrond – houden we verschillende fotostops en uiteindelijk bereiken we Mount Cook Village, waar de weg eindigt. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aoraki

Het is niet moeilijk om het Heritage Hotel te vinden want het domineert het ganse dorp, meer nog het ís het dorp!  Het is een reusachtig gebouwencomplex met verschillende afzonderlijke vleugels en op het eerste gezicht stoot het een beetje af: téveel massatoerisme. De indrukwekkende lobby geeft toegang tot een wirwar van gangen en niveaus en via liften en lange gangen komen we bij onze kamer. Die valt wat tegen want ze is niet alleen klein, maar ook een beetje ouderwets en uitgeleefd. Op verschillende plaatsen zou ze een likje verf best kunnen gebruiken. Maar het mooie uitzicht op de Mount Cook maakt veel goed. Er is internet (2 dollar per 30 minuten) maar de verbinding is zo traag dat we de laptop maar opbergen en besluiten om ons een paar dagen van de wereld af te sluiten en te genieten van de natuur. We trekken op verkenning in het immense hotel en rusten eerst een beetje uit op het terras bij een glaasje wijn. Het is helemaal niet koud (we zitten hier trouwens maar op 760 meter hoogte) en het grote verschil met Fox nieuw-zeeland,zuidereiland,moeraki boulders,mount cook,aorakiGlacier is dat we hier tenminste mooi en helder weer hebben in de vallei, ook al liggen de toppen in de mist. Even komt de imposante Mount Cook volledig vrij maar al even snel onttrekken dikke wolken hem weer grotendeels aan het oog. Het hotel huisvest ook het Sir Edmund Hillary Museum ter ere van de beroemde Nieuwzeelander die als eerste de Mount Everest overwon. Hij oefende hier in deze bergen voor zijn pionierstocht naar de hoogste toppen ter wereld. Vóór het hotel staat een standbeeld dat hij persoonlijk heeft onthuld en in het museum is heel wat authentieke kledij en uitrusting uit die tijd te bewonderen. Om de tijd tot het diner te overbruggen wandelen we nog even tot in de village en tot bij het Visitor Center, dat evenwel reeds gesloten is. Er is verder helemaal niets te beleven, dus dan maar terug naar de kamer voor een lekkere douche. Voor het avondeten hebben we in ons hotel de keuze uit 4 restaurants: de Sir Edmund Hillary Café and Bar, de Snowline Lounge, het Alpine Restaurant en het Panorama Restaurant. We verkiezen het uitgebreide buffet diner in the Alpine, maar daar blijkt het zó vol en rumoerig dat we uitwijken naar het chiquere Panorama Restaurant. En dat wordt een voltreffer, meer nog: één van de culinaire hoogtepunten van de reis. In een prachtig decor (zowel binnen als buiten) krijgen we mooi gepresenteerde en perfect bereide gerechten opgediend: home cured salmon (een van de beste ooit!), asperges met citrusvinaigrette en succulent lamsvlees in kruidenkorst. Topklasse!  Na het eten wandelen we nog even door het hotel. Buiten begint het meer en meer op Fox Glacier te gelijken: mist, regen en geen enkel zicht op de omliggende bergen. Hopelijk is het morgen beter, alhoewel onze hoop klein is…

 

vorige                                              volgende

De commentaren zijn gesloten.