18-06-11

Milford Sound

 

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

Donderdag 9 december 2010

 

De wekker loopt al af om 6u45 want we willen vroeg ontbijten en vroeg vertrekken. Vandaag moet weer een van de hoogtepunten worden van de reis: een cruise op de Milford Sound, één van de topplaatsen van het Zuidereiland.  Dit is tevens één van de meest regenachtige plekken van Nieuw-Zeeland (meer dan 250 regendagen per jaar!...), dus we moeten zeker regenkledij meenemen. Deze morgen is alvast de zon van de partij al hangen er wolken tegen de bergen in de verte. Het is ook windstil, maar de wind komt hier meestal pas na de middag op. Koud is het echter wél, maar gelukkig is het lekker warm in onze badkamer. We smeren ons goed in zowel tegen de zon als tegen de zandvliegen. Wendy vergast ons op een lekker ontbijt  en om 8u30 trekken we er op uit. Er loopt maar één weg naar de Milford Sound, namelijk de 116 kilometer lange Milford Road die door een ongelooflijk mooi landschap loopt. Het is dus een toeristische attractie op zichzelf. De weg is verrassend vlak maar de panorama’s

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

zijn inderdaad adembenemend mooi en afwisselend: nu eens een grote vlakte met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, dan een kabbelende rivier of een weide die blauw ziet van de lupinen en natuurlijk af en toe een waterval die van hoog uit de bergen naar beneden stort. Bij regenweer zijn hier overigens geen tientallen, maar honderden watervallen te zien want het water kan niet doordringen in de granietbodem en verzamelt zich in riviertjes, die hier en daar de diepte in storten. Vandaag schijnt de zon en is het droog zodat de meeste riviertjes droog blijven. Dat is de keerzijde van het mooie weer, maar daar treuren wij natuurlijk niet om! Zeer regelmatig stoppen we om het landschap te bewonderen en foto’s te maken. Op een van de haltes zit er een grote kea te bedelen om eten. Een toeristenbus is er ook gestopt en ondanks de vele waarschuwingen om dat niet te doen, zijn er toch verschillende toeristen die de vogel voederen met koekjes en fruit. Een van de mooiste plekjes zijn de Mirror Lakes waar de bergen weerspiegeld worden in het zwarte en rimpelloze oppervlak van een klein meertje.  Maar we moeten niet teveel treuzelen, want we moeten op tijd in Milford zijn voor de boot. De laatste 30 kilometer zijn écht indrukwekkend met hun imposant hoge en steile rotswanden en besneeuwde toppen. Op het einde moeten we door de Homer tunnel met zijn beurtelings verkeer en we moeten 15 minuten wachten vooraleer het onze beurt is om door de donkere, nauwelijks geasfalteerde,  primitieve tunnel  van meer dan een kilometer lang te rijden. Aan de overkant zijn we snel in Milford, het einde van de weg en het begin van de fjord. Eigenlijk is de naam verkeerd gekozen want een “sound” is een meer dat is gevormd door een rivier en een “fjord” is gevormd door een gletsjer. Het moet dus eigenlijk Milford Fjord zijn in plaats van Milford Sound.  

 

Om 11 uur precies zijn we in Milford. Van zodra we uitstappen, worden we belaagd door tientallen zandvliegjes, maar van zodra we beginnen stappen, spelen we ze kwijt. De vliegjes zijn zo traag dat je er geen last van hebt als je in beweging bent. Hopelijk was ons insectenwerend middel met 80% deet voldoende om ze voor de rest van de dag af te schrikken. Vanop de parking is het een korte wandeling naar de kade van de cruiseboten. Meteen staan we voor het mooiste beeld van nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anaude fjord: midden in het water rijst de majestatische Mitre Peak op die met zijn vorm en zijn scherpe spits inderdaad aan een bisschopsmijter doet denken. Het water kleurt zo mogelijk nog blauwer dan de hemel en rondom is de fjord afgezoomd met grillige rotsen en bergen, die mooi weerspiegeld worden in het water. Dit lijkt heel erg op Noorwegen.  In het haventje aan het Visitor Centre is het druk: aan de kade liggen een zestal boten te wachten op de horden toeristen die door autobussen worden aangevoerd. Op het uiteinde van de kaai ligt een ranke moderne boot van Real Journeys bij wie wij onze “Nature Cruise” geboekt hebben. We zijn ruim op tijd want onze cruise vertrekt maar om 12u30 dus genieten we nog even op een bankje in de zon van het uitzicht. Heel traag legt een witte wolk zich over de top van een berg om er dan nog trager aan de andere kant af te glijden. Om zeker te zijn van een mooi plekje begeven we ons vroeg naar de boot en we kunnen inderdaad met de eersten aanschuiven. Maar dit blijkt niet onze boot te zijn… We moeten aan het andere uiteinde van de kaai zijn waar de “Milford Wanderer” ligt, een prachtige blauwwitte oude tweemaster, véél romantischer dan al die moderne boten. Om 12u30 steken we van wal en we nemen plaats op het voorste buitendek. Het duurt niet lang vooraleer we er verdreven worden door het hoog opspattende water als we in een brede bocht de fjord invaren. We zoeken een veiliger plekje op het bovendek waar we ons, goed ingeduffeld tegen de koude wind, installeren. Ondanks de stevige wind en de kleine golfjes op het water, is het weer prachtig. We varen dicht langs de rotswanden en achter ieder hoekje ontvouwt zich een nieuw schitterend landschap. Hier en daar stort een schuimende waterval zich tientallen meters naar beneden om uit te sterven in de rustige wateren van de fjord. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anau

We hebben nauwelijks de tijd om heel snel de inhoud van de obentobox (diverse Japanse specialiteiten) te verorberen, die we van thuis uit gereserveerd hadden. We genieten er dan ook helemaal niet van want we willen zo snel mogelijk weer naar buiten waar zich intussen een grote groep dolfijnen heeft gemeld. Hoog opspringend uit het water en steeds weer wegduikend spelen ze rond onze boot. Gelukkig heb ik hier mijn videocamera bij, want foto’s nemen lukt nauwelijks: telkens als je afdrukt, zijn ze alweer onder water verdwenen. De vissen zwemmen een hele poos met de boot mee. We varen door een laatste engte en komen in de Tasman Zee. Hier nemen we een wijde bocht om terug te keren. Opnieuw ontmoeten we de dolfijnen, die nu nóg talrijker lijken te zijn. Met een opmerkelijke snelheid zwemmen ze sierlijk van de ene boot naar de andere. Even verder varen we langs een vlakke rots waarop een tiental vadsige zeehonden liggen te slapen. De volgende attractie zijn de Stirling Falls die in een brede mistsluier 155 meter naar beneden vallen. We varen er op enkele meters langs zodat iedereen op het dek er nat van wordt. Dat levert natuurlijk mooie videobeelden op. 

 

We naderen het einde van de tocht, maar wij hebben bijbetaald voor een bezoek aan het Discovery Centre & Deep Underwater Observatory. Als enigen van de hele boot worden we afgezet bij een drijvend gebouwtje aan de rand van de fjord waar een vriendelijke natuurgids ons staat op te wachten voor een privérondleiding. Na een grondige uitleg over fauna en flora van de Milford Sound, dalen we de trappen af van een koker die 10 meter diep het water in gaat. Beneden komen we in een rond observatiezaaltje met vensters rondom die ons een zicht geven onder water. Het water van de fjord ziet normaal zwart. Het bestaat uit twee lagen, het oceaanwater en het regenwater, maar nu het in 12 dagen niet meer geregend heeft, is het helder onder water. Hierdoor zien we de vissen heel duidelijk in het lichtblauwe water voorbij zwemmen. nieuw-zeeland,zuidereiland,milford sound,te anauDit is geen aquarium, maar het échte leven onder water. Fascinerend! Op de ‘vensterbanken’ staan bakken waarin allerlei onderwaterplanten en koralen zijn aangeplant.  Vooral de zeldzame zwarte koraal, die in contradictie met zijn naam wit ziet, krijgt onze aandacht. Ademloos lopen we van venster tot venster waar zich steeds andere vissen laten bewonderen en we kunnen er niet genoeg van krijgen tot… een bende luidruchtige scholieren de trap afdaalt en de stilte en de hele sfeer met hun luid gebabbel en gelach verbreekt.  We gaan dus maar terug naar boven waar we op het terras in het zonnetje wachten naar de boot om terug te varen. Even later is de bende ook terug boven om ook hier weer de rust te verstoren. Twee van hen maken zich interessant door onder luid gejoel het ijskoude water in te springen. Een moderne cruiseboot komt ons even later oppikken en brengt ons terug naar ons vertrekpunt waar de prachtige cruise eindigt. We zijn 3,5 uren onderweg geweest. Om 16 uur zijn we terug bij de auto en vatten de terugweg aan. Nu hebben we meer tijd om af en toe eens te stoppen bij enkele mooie plekjes, vooral daar waar de massa’s lupinen bloeien. Ook die zijn voor ons één van de hoogtepunten van de reis! Opnieuw moeten we door de tunnel en de 120 kilometerlange Milford Road afleggen naar Te Anau. Het is dan ook al 18u15 als wij bij onze Dunluce B&B aankomen, waar intussen iets meer bewolking is opgekomen, maar er staat veel minder wind dan gisteren en het is 22 graden warm. Vanavond eten we een pizza op het terras van een Italiaans restaurantje en daarna genieten we van een schitterende zonsondergang op het meer. Zwarte wolkenslierten kronkelen zich door de hemel, die geleidelijk verkleurt van blauw naar geel om tenslotte helemaal zwart te kleuren. Nóg een prachtig schouwspel van de natuur dat ons gratis wordt aangeboden. Wat een dag!

 

vorige                                             volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, milford sound, te anau |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.