21-06-11

Een rustige dag


nieuw-zeeland,zuidereiland,te anau

Vrijdag 10 december 2010

 

De vier kamers van Dunluce zijn bezet vandaag, dus het is druk aan de ontbijttafel.  We maken kennis met David en Ellen, een Welsh koppel. Hij is een praatgrage rondborstige veertiger, die graag grapjes vertelt en zij is eerder het stille type. Ze willen alles weten over onze uitstap van gisteren want zij trekken vandaag naar Milford Sound. Op het mooie weer van gisteren moeten ze alvast niet rekenen, want het is zwaar bewolkt en winderig en het ziet er koud uit. Wij hebben geen echt programma voor vandaag en vragen raad aan gastheer Roger. Hij beveelt ons aan om een stukje te doen van de Kepler Track, een trektocht van 60 kilometer door het Fiordland National Park. Het eerste stuk ervan loopt  door de bossen langs het Te Anau Lake en is bijna volledig vlak. Als we wandelen van Control Gate naar Brod Bay zullen we 11 kilometer gedaan hebben en dat is voor ons ruim voldoende. Verder krijgen we ook de raad om in de bioscoop van Te Anau naar een natuurfilm over Fiordland te gaan kijken. Van Wendy krijgen we versgebakken muffins mee voor onderweg en biologische ‘insect repellent’ zonder deet want onze Bushmans vinden we een veel te grote vuiligheid. In een supermarkt in het dorp slaan we nog wat fruit in voor de picknick en om 10u15 gaan we op stap, goed uitgerust tegen wind en regen.  Het is 14 graden, maar door het stappen hebben we het algauw veel te warm. Aanvankelijk wordt de rust verstoord door een waterskiër op het meer, maar daarna komen we in de rust van het bos waar we alleen het geluid horen van de wind, de golven van het meer, dat er vrij woelig bij ligt, en de krakende bomen. 

nieuw-zeeland,zuidereiland,te anau

Zelfs onze eigen voetstappen horen we nauwelijks want de grond is zo zacht als een dik vasttapijt. We moeten enkel het gezelschap dulden van vogels en een zeldzame jogger.  Het is een mooi bos met hoge bomen, mossen en varens (enkel lage soorten) en op de talrijke omgevallen bomen groeien mooie paddenstoelen.  Het wordt een echte fotosafari, van de flora wel te verstaan en niet van de fauna, want die is er hier nauwelijks. Of toch wel, want overal langs het wandelpad staan vallen voor de “stoats” of hermelijnen en andere roofdieren. Ze worden hier met volle macht bestreden en er wordt op een bord statistiek bijgehouden van de gevangen dieren. Behalve hermelijnen, opossums en ratten staan er ook enkele katten bij.  Aangezien we zo vaak stoppen voor foto’s, doen we meer dan een uur over het eerste stuk van de wandeling, dat normaal maar 30 minuten mag duren. Hier en daar verlaten we even het bos om uit te rusten op een klein zandstrandje en tegen 12u15 bereiken we Brod Bay, het keerpunt van onze wandeling. Tijd voor de picknick: fruit en de lekkere muffins van Wendy. We voelen de vermoeidheid in onze benen en blijven er even verpozen aan de overdekte picknicktafel. 

 

Als we uitgerust zijn, keren we aan het gewone tempo terug naar ons vertrekpunt. We doen er precies anderhalf uur over. Het heeft de hele tijd niet geregend, maar als we vanonder de bescherming van de bomen komen, voelen we toch wat lichte motregen. We zijn nu bij de auto, dus onze K-ways zijn opnieuw niet nat geworden… Het waait hard en het is vrij koud en gezien de vermoeide benen, besluiten we om even wat te gaan uitrusten op onze kamer. Een nieuw-zeeland,zuidereiland,te anauverfrissende douche en verse kleren maar vooral een heerlijk kopje thee met cake doen wonderen. Buiten giert de wind en slaat de regen tegen het venster. We prijzen ons gelukkig met deze gezellige “thuis” en onze gedachten gaan naar David en Ellen, die nu in Milford Sound zitten.  Ik heb nu ook de tijd om op het internet het Belgische nieuws wat up te daten, maar de pessimistische berichten over de aanslepende regeringsonderhandelingen stemmen me niet vrolijk. Ook de weerberichten voor Nieuw-Zeeland zijn niet goed: veel regen in Dunedin, onze volgende bestemming, en ook later in Mount Cook. Intussen komen David en Ellen terug van hun daguitstap. Ze hebben inderdaad niets dan regen gehad en konden op de cruise niet eens op het buitendek komen. De mooie zichten zaten in de mist en ook de dolfijnen lieten verstek. Onderweg zijn ze zelfs nergens gestopt voor een wandeling, maar… zij hebben wél zeer veel watervallen gezien. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel zou Johan Cruyff zeggen. Om half vijf besluiten we om terug naar Te Anau te rijden voor een voorstelling van “Aha Whenua”, een film over de schoonheid van het Fiordland. Het is een mooie esthetische film met sensationele natuurbeelden van het natuurpark in alle seizoenen, maar de vermoeidheid en de zachte pluchen zetels spelen ons parten: zowel C als ikzelf kunnen met moeite onze ogen openhouden en we hebben ongetwijfeld enkele mooie beelden gemist.  Na nieuw-zeeland,zuidereiland,te anauafloop slenteren we nog een beetje door het stadje en trekken uiteindelijk terug naar “The Moose” waar het nu happy hour is, dus tijd voor een aperitief. Als blijkt dat dat enkel voor bier geldt, besluiten we het maar zo te laten. In een klerenwinkel kopen we nog wat leuke kleertjes voor onze kleinkinderen en gaan dan nog maar eens terug naar onze B&B. Het regent intussen niet meer, de wind is bijna gaan liggen en het is niet meer zo koud. Voor het diner moeten we terug naar de stad en voor de tweede keer in Te Anau kiezen we voor een Italiaans restaurant: “La Dolce Vita”. We eten er zeer lekker, zij het niet écht Italiaans. Om 20u45 zijn we al terug op onze kamer. Het was een rustige dag vandaag, maar toch zijn we meer vermoeid dan de andere dagen, dus we vallen meteen in een diepe slaap.

 

vorige                                                 volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, te anau |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.