30-06-11

Wind en regen

nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook

Maandag 13 december 2010

 

Vannacht heb ik de ramen moeten sluiten wegens de hevige stormwind. Ik heb de wekker een half uurtje vroeger gezet want om 8u30 moeten we klaar zijn met het ontbijt voor een eventuele helicoptervlucht.  De hemel is blauw maar er waait nog steeds af en toe een stevige wind. Grijze wolken hangen dreigend achter de bergtoppen. Mooi voor de foto’s, maar het voorspelt niet veel goeds. Volgens mij vliegen ze niet… afwachten maar. Na het ontbijt bel ik de helicoptermaatschappij op en we krijgen meteen de bevestiging: er wordt vandaag zeker niet gevlogen. We boeken om naar morgenvroeg en, terwijl ik nu toch aan het telefoneren ben, bel ik Singapore Airlines om onze vlucht van donderdag te bevestigen. En dan moeten we ons nieuw dagprogramma opmaken. We zijn nu eigenlijk veel te vroeg op en het wordt een lange dag. We hebben een mooie kans gemist om eens lekker uit te slapen. We besluiten deze voormiddag de Kea Point Walk te doen, een vlakke wandeling van 2 uren die aan ons hotel vertrekt en naar de voet van de Mueller Glacier loopt. Het is een gemakkelijke wandeling, grotendeels vlak en over een houten voetpad. Op het einde is er nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cookwel een serieuze beklimming en de ongewoon hevige wind maakt het extra moeilijk. Het is af en toe vechten om overeind te blijven. Maar het blijft droog. Onderweg zien we veel mooie bloemen en planten, waaronder een hoge plant met lange scherpe stekels die felgele bloemen draagt. Boven bij het Kea Point hebben we een mooi uitzicht over de morene van de gletsjer en het begin van het gletsjermeer. Een groep Japanners is ons voor. Ze zien er lachwekkend uit in hun felgekleurde anorakjes die flapperen in de wind. We maken snel wat foto- en video-opnamen en haasten ons terug naar beneden. De wind is zo hevig dat ik schrik heb mijn bril te verliezen. Terug in de vallei is het veel kalmer en we nemen nog even het zijpad naar de Camping Ground waar ooit het oorspronkelijke Hermitage Hotel stond, maar uiteindelijk beslissen we om toch maar niet verder te wandelen naar de Hooker Valley. En gelukkig maar want 10 minuten voor we terug zijn bij het hotel, begint het te regenen. We zien de regenwolk zo op ons afkomen en we ontsnappen er niet aan. Toch zijn we net op tijd in het hotel om niet helemaal doorweekt te zijn.  Het is 11u30. We hebben ons gehaast en moeten nu toch wel even uitblazen. Neen, echte bergwandelaars zullen we nooit worden.

 

Het stortregent en er is geen enkele bergtop meer te zien, nog erger dan in Fox Glacier, en het zal de hele namiddag zo blijven.  We zullen niet anders kunnen dan de rest van de dag in ons hotel door te brengen. Gelukkig dat we in deze mastodont zitten, want hier is wel een en ander te beleven. We beginnen met een eenvoudige lunch in de bar en brengen nadien een iets nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cookuitgebreider bezoek aan het Sir Edmund Hillary Alpine Centre and Museum, dat zoals gezegd in ons hotel gevestigd is. Het is pas in 2007 geopend en echt wel interessant. Intussen is het in het hele hotel druk geworden. Het lijkt wel of iedereen hier zijn toevlucht is komen nemen. Wij trekken tegen 15 uur naar onze kamer om alvast onze koffers te herschikken voor de terugreis. Ook de auto wordt leeggemaakt en ik stel vast dat de zeeschelpen die sinds de eerste week in het handschoenkastje waren opgeborgen, uren tegen de wind stinken!  Ik besluit ze buiten op het terras te laten verluchten, maar nauwelijks liggen ze daar of we horen de kea’s krijsend komen aanvliegen. De kea is een bergpapegaai die de faam heeft zeer intelligent te zijn maar voor de mens ook zeer vervelend kan zijn. Hij heeft namelijk de gewoonte alle geluiden te imiteren en… alles wat maar een beetje los zit te stelen. Ik neem maar gauw de schelpen weer binnen. Tot nu hadden we hier nog geen enkele kea gehoord of gezien en ook nu weer lijken ze in het niets verdwenen, maar als ik de schelpen na een poos toch maar weer buiten leg (ze stinken écht verschrikkelijk) zijn ze er binnen de minuut opnieuw.  Dus… schelpen toch maar binnen en terug inpakken in papier en kartonnen koffiebekers mét deksel.  Het blijft maar regenen en we blijven dus op de kamer en lezen in ons boek.  Door de openstaande terrasdeur komt tot twee keer toe een mus binnen huppelen om na een toertje door de kamer weer naar buiten te wippen. Om 18 uur houdt de regen eindelijk op, maar na het avondeten (net zoals gisteren topklasse!) begint het opnieuw te stortregenen. Wat zal het morgenvroeg zijn?

 

vorige                                                      volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.