03-07-11

Uiteindelijk toch de lucht in

nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook, helicopter, christchurch, lake pukai, lake tekapo

Dinsdag 14 december 2010

 

Vandaag is het alles of niets: als we nog een helicoptervlucht willen maken, zal het hier en nu zijn of helemaal niet. Al om 6 uur ben ik wakker en kijk door het raam. Het ziet er goed uit: de opkomende zon kleurt de bergen geel en de weinige wolken oranje en roze.  Een groep enthousiaste Japanners doet zijn ochtendgymnastiek in de zon op het grasveld voor het hotel en een groepje van drie kea’s vliegt krijsend op en af: kiiiaa!!!  We haasten ons om onze koffers in de auto te laden en gaan snel ontbijten want om 8u15 moet ik de Helicopter Line bellen. Maar ik krijg maar geen verbinding, dus er zit niets anders op dan er in ijltempo heen te rijden. Er staat al heel wat volk aan de balie en de bediende is een stuk minder vriendelijk dan die van zondagnamiddag. Ze zegt dat er in de bergen nog téveel wind is en dat de “Mountain High”-vlucht van 45 minuten nu niet doorgaat, misschien om 10 uur. Maar daar kunnen we niet op wachten want we moeten nog naar Christchurch vandaag. We stemmen dan toch maar in met een korte “Alpine Explorer”-vlucht van 30 minuten die onmiddellijk start. Samen met 4 medepassagiers uit Singapore worden we naar de landinsgplaats gebracht waar we de veiligheidsinstructies in ontvangst nemen. Het is nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook, helicopter, christchurch, lake pukai, lake tekapovooral een kwestie van bij het in- en uitstappen niet tegen de schroeven aan te lopen en… tijdens de vlucht de deuren gesloten te houden.  Arianne heeft ons de raad gegeven om vooral bij de terugkeer vooraan plaats te nemen voor de mooiste beelden, dus we laten de Singaporezen eerst instappen en nemen plaats achterin. De piloot zegt dat hij op zoek zal gaan naar een gunstige plaats waar de wind niet te hevig is. We vliegen de brede Pukakivallei in en krijgen nu het schitterend turquoise meer van uit de lucht te zien. We vliegen op de Tasman Valley af en krijgen een prachtig zicht op de besneeuwde toppen van o.a. de Mount Cook en het Tasman Glacier Lake. Zéér mooi voor de video, maar de dame op de voorste bank belemmert mij voortdurend het uitzicht met haar fotocamera. Ik word er nerveus van, want ik mis de mooiste opnames. De piloot zoekt nu een plekje waar hij zijn toestel op de sneeuw kan neerzetten en daar mogen we even uitstappen. Veel is er niet aan, maar het levert toch wel enkele mooie foto’s op. Onze medepassagiers zijn echter zeer enthousiast. nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook, helicopter, christchurch, lake pukai, lake tekapoAls we opnieuw instappen, zie ik mijn kans schoon om van plaats te wisselen en de stoel naast de piloot in te nemen zodat ik nu ongehinderd kan filmen. Jammer genoeg zijn de zichten bij het uitvliegen van de vallei veel minder mooi dan daarnet. Op deze vlucht had ik beter in het begin voorin gezeten. Alles bij elkaar heeft de helicoptervlucht  niet echt gegeven wat we ervan verwacht hadden en daar is enkel het weer schuld aan dat ons niet toeliet om boven de gletsjers te vliegen. We zullen Nieuw-Zeeland moeten verlaten zonder ook maar één gletsjer gezien te hebben. Maar kom, dit was toch ook al een niet-alledaagse ervaring die we niet gauw zullen vergeten. En… met de korte vlucht spaarden we een niet onaanzienlijke som uit.

 

Om 10 uur precies vertrekken we voor onze allerlaatste autorit van de reis. We zijn aan onze vijfde week begonnen en hebben tot nu 4.550 kilometer afgelegd. We hebben er nog een 330 voor de boeg. Onze laatste rit wordt zeer schilderachtig en levert mooie plaatjes op: we rijden terug langs het wondermooie Lake Pukaki met de sneeuwbergen als decor (we kunnen er niet genoeg van krijgen) en even verder ontmoeten we een prachtige kudde schapen met herder en tenslotte een van de mooiste lupinenvelden van de hele reis. Vóór ons rijdt een busje met een groepje amateurfotografen wiens camera’s continu klikken als bij een druk bijgewoonde persconferentie. Het is intussen volle zon en zeer warm geworden. Kort voor de middag arriveren we bij een laatste meer, het Lake Tekapo dat blauwer ziet dan de azuurblauwe hemel. Ook hier

nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook, helicopter, christchurch, lake pukai, lake tekapo

staan de lupinen fotogeniek op de voorgrond. We steken nu verder door van west naar oost en rijden eerst langs een kaarsrechte kilometerslange baan met aan weerszijden massa’s lupinen in alle kleuren en komen vervolgens in een eentoniger landschap met veel groen en hoge dennenbomen, maar zonder weidse zichten. In Geraldine, een klein maar druk provinciestadje, eten we in een eenvoudig café een beef pie en een toasted sandwich met frieten.  De sfeer is er gezellig en zeer familiair. Aan een tafeltje tegenover ons zit een gezinnetje  met twee kinderen. Na het eten mogen ze van de dienster elk een snoepje kiezen uit een grote tupperwaredoos. Het jongetje draagt ter gelegenheid van kerstmis een grote rode cowboyhoed. Ook hier is de kerstsfeer dus al volop aanwezig. Een affiche aan het raam maakt reclame voor de “Community Christmas Tree”, een lokaal gebruik waarbij onder de kerstboom pakjes verzameld worden voor de behoeftigen van het stadje.  We volgen nu gedurende ruim 100 kilometer de nog steeds kaarsrechte weg doorheen Canterbury, midden druk en vooral zwaar vrachtverkeer. In Rakaia stoppen we voor een koffie, die we uitdrinken op een bankje langs de weg, onder “the big fish”. Hier staat inderdaad een reuzengrote zalm, want we bevinden ons blijkbaar in hét paradijs voor zalmvissers.  In het visitor center hangt een waarschuwing voor de UV-straling. Vandaag bereikt die namelijk een niveau die de hoogste graad van bescherming vraagt. Opletten dus voor de felle zon!

 

Tegen 16u30 uur zijn we in Christchurch. Hier had in september een aardbeving plaats die enorm veel verwoesting aanrichtte, maar gelukkig geen slachtoffers heeft geëist. De sporen ervan zullen ongetwijfeld nog te merken zijn. Het kost ons enige moeite om het Rydges Hotel te vinden. Op de deur van het hotel hangt een officieel document dat het hotel de toestemming geeft om na de aardbeving terug open te zijn. Bij nauwkeuriger lezing blijkt die toestemming echter zeer voorwaardelijk te zijn: er is enkel een oppervlakkige controle gebeurd en bv de elektrische leidingen zijn niet nagekeken.  De autoriteiten dekken zich duidelijk in voor eventuele ongevallen en leggen de verantwoordelijkheid bij de directie van het hotel om toch nog een grondiger controle te laten uitvoeren en bij eventuele nieuwe problemen maatregelen te nemen. Heel geruststellend is dat allemaal niet en de feiten zullen ons enkele weken later gelijk geven: bij een nieuwe aardschok op 22 februari storten hier in deze buurt  tientallen gebouwen in en vallen er 200 doden te betreuren. We laten de auto wegbrengen door de ‘valet’ en betrekken onze kamer en trekken daarna de stad in voor een eerste verkenning. Op veel plaatsen zijn er nog herstellingswerken aan de gang, maar toch is de grootste schade reeds opvallend goed hersteld. Het hotel ligt zeer centraal langs Oxford Terrace, de restaurantbuurt langs de Avon River en op een steenworp van Cathedral  Square. Aan de overkant staat een historisch gebouw dat gestut moet worden en bij een ander gebouw merken we een barst in de voorgevel waartussen je een hele arm kan steken.  Door de straten rijdt een ouderwets trammetje dat ter gelegenheid van nieuw-zeeland, zuidereiland, aoraki, mount cook, helicopter, christchurch, lake pukai, lake tekapokerstmis helemaal versierd is met dennentakken en rode strikken. We wandelen tot aan de kathedraal. Op het plein ervoor staat een opvallende moderne sculptuur: de “chalice”, een reusachtige omgekeerde frietzak. We hebben er nu nog geen enkel vermoeden van dat over amper twee maanden de toren van de kathedraal bij de aardbeving helemaal naar beneden zal komen. Achter de kerk nemen we plaats in de zon op het terras van het Novotel en drinken er een heerlijk glas wijn terwijl we het drukke verkeer en de voorbijgangers gadeslaan.  Er rijden opvallend veel bussen en op één ervan lezen we dat het een tijdelijke lijn is omwille van de schade aan de metro, ook weer door de aardbeving. En dan is het tijd om ons klaar te maken voor het diner.  We wandelen een paar keer Oxford Terrace af op zoek naar een geschikt restaurant. Het is echt het ene terras na het andere en allemaal zien ze er aantrekkelijk uit, maar de meeste zitten al bomvol.  Het is een gezellige drukte maar we vinden niet meteen een plaats. Uiteindelijk beslissen we voor Sala Sala, een Japans teppanyaki restaurant.  Hier nemen we plaats op de hoge stoelen rond een centrale kookplaat waar een zeer vaardige kok met veel show en sensatie vlees en vis bereidt. En… het is nog zeer lekker ook! Terug in het hotel surfen we, na enkele dagen zonder verbinding, nog even op het internet. Er is niet veel nieuws uit België te vernemen, behalve dat het er nog steeds stevig wintert. Voor donderdag wordt opnieuw veel sneeuw verwacht.

 

vorige                                                             volgende

De commentaren zijn gesloten.