22-10-11

Moderne architectuur langs de Seine

Banner Paris 2011.jpg

Vrijdag 16 september 2011 (2)

 

Intussen is de zon er door gekomen. Het is 14 uur en we vervolgen de wandeling uit onze 100%-gids. We slaan echter de uitweiding naar het Institut du Monde Arabe over omdat we dat eerder al eens bezochten en wandelen naar de Mosquée de Paris. Wegens het vrijdagse gebed is het er zeer druk. Hele horden moslimmannen stromen de moskee binnen. Ik glip even mee terwijl C buiten wacht, want dit is verboden terrein voor vrouwen. Op de binnenkoer zitten hele rijen mannen met wit hoofddeksel te luisteren naar de voorbeden van een imam net zoals we dat zo vaak op tv zien in de moskeeën van het Middenoosten. Hier is de Parijse sfeer ver te zoeken. Onder een inmiddels schitterende en warme zon wandelen we vervolgens door de Jardin des Plantes naar de Seine.

Paris06.jpg

Deze mooie tuin is een ware ontdekking: uitgestrekte bloemenperken en grote indrukwekkende plantenserres die we echter links laten liggen om geen tijd te verliezen. Op een andere keer moeten we hier toch eens terugkomen. Aan de Pont d’Austerlitz slaan we meteen rechtsaf voor een lange wandeling van 1,5 kilometer langs de oevers van de Seine doorheen het oude havengebied van Parijs. De hele buurt is hier de laatste jaren gerenoveerd en ook nu nog is men bezig met de aanleg van een brede promenade langs het water. Overal staan hoge moderne kantoorgebouwen en de buurt heeft zich nu ontwikkeld als la Cité du Mode et du Design. We bereiken de Pont de Bercy en even verder de splinternieuwe Passage Simone de Beauvoir, een Paris03.jpgmoderne golvende voetgangersbrug over de Seine die toegang geeft tot het Parc de Bercy. We steken ze over want hier ligt niet alleen het Palais Omnisports de Paris maar ook de Cinémathèque Française, een gebouw van Frank Ghery, de vermaarde architect die o.a. ook het Guggenheim Museum in Bilbao bouwde. Het is intussen ook wel tijd voor een verpozing en op het terras van de cinémathèque drinken we een heerlijk verfrissende Perrier terwijl onze benen en voeten de tijd krijgen om nieuwe kracht op te doen. Paris04.jpgEn dan steken we opnieuw de passerelle over naar de Bibliothèque Nationale de France François Mitterrand. Vier hoge torengebouwen in L-vorm staan als evenveel opengevouwen boeken elk op een hoek van een uitgestrekt plein met in het midden in een kuil een heus bos. Honderdmeters lange trappen leiden naar een houten wandelplateau tussen de torens die zichzelf weerspiegelen in hun glazen gevels. Fantastisch stuk architectuur en verrassend mooi! De hele buurt is trouwens zeer trendy en hip: allemaal nieuwe kantoorgebouwen, terrassen, zakenmensen in maatpak. Langs de lange rue de Tolbiac gaat het vervolgens naar de avenue d’Ivry, waar de Chinese wijk begint, niet zo nadrukkelijk als bv in New York of Londen, maar ook hier dragen alle winkels felgekleurde uithangborden in Chinese karakters. De gebroeders Tang hebben er één van de grootste Oosterse supermarkten van Europa. Je vindt er alle mogelijke exotische vruchten en groenten tot en met de stinkende doerians uit Thailand. We geven er onze ogen de kost en wanen ons even terug in China of Thailand. Een paar huizen verder hebben de Frères Tangnog een warenhuis dat zo mogelijk nog groter is dan het eerste. Hier en op straat zie je nagenoeg enkel Chinezen, vooral nu

Paris05.jpg

de scholen net uit zijn en de kinderen en scholieren naar huis trekken. Bij het binnengaan van het warenhuis zaten er op het voetpad voor de ingang een tiental mensen hun waar te verkopen aan kleine stalletjes. Bij het buitenkomen willen we er een foto van maken, maar... ze zijn allemaal verdwenen, alleen de lege geïmproviseerde stoeltjes en tafeltjes staan er nog. De verklaring staat even verder op de stoep: een politiepatrouille die de illegale verkopers komt opsporen. We worden citytrip, frankrijk, parisstilaan moe, maar toch schrapen we alle moed bijeen voor het laatste stuk van de wandeling: la Butte aux Cailles, een stadswijk met pittoreske straatjes met veel restaurants en terrassen. Het is er best gezellig maar vooral zeer welkom voor onze vermoeide voeten en benen. Het is intussen al 17:30 uur en het is nog steeds warm. We vleien ons neer op een terrasje voor nog maar een Perrier. Hemels! We hebben nu toch wel 90% van de wandeling gedaan, naar schatting een 10-tal kilometer. We maken even de evaluatie en stellen vast dat het vrijwel onhaalbaar is om in New York vijf opeenvolgende dagen een dergelijke wandeling te doen. Dat moeten we nog eens herbekijken, vrees ik. We leggen de laatste kilometer door de gezellige Butte aux Cailles af tot aan de metro aan de Porte d’Italie en keren terug naar ons hotel, waar we om 18:45 uur aankomen. Het is zeer druk aan de receptie en het is uiteindelijk precies 19 uur als we op onze kamer zijn, een vrij kleine kamer op de 6e verdieping onder het mansardedak. Voor een viersterrenhotel valt ze wel een beetje tegen: kleine badkamer, geen gesloten kast, geen douchegel, een nagenoeg lege minibar maar verder toch alle comfort en zeer netjes. De interessante ligging maakt overigens ook veel goed, dus toch wel voldoende redenen om tevreden te zijn.

 

Voor het diner hebben we van thuis uit een tafel gereserveerd in restaurant L’Assiette in de rue du Château, een zijstraat van de avenue du Maine, dat is op wandelafstand van ons hotel. We citytrip, frankrijk, parisverwachten er veel van want de commentaren op het internet en in de pers zijn zeer lovend. Tot voor enkele jaren werd het restaurant uitgebaat door ene Lulu en stond bekend als één van de meest authentieke Parijse bistro’s. Mitterand had hier jarenlang zijn vast tafeltje. Nu is de zaak overgenomen door David Rathgeber, een Auvergnat die zijn vak leerde bij Alain Ducasse. citytrip, frankrijk, parisHij houdt de traditie van het huis in ere en serveert een authentieke klassiek Franse keuken, al brengt hij hier en daar toch een modernere toets. In het eenvoudige maar gezellige restaurant is plaats voor een 50-tal mensen en het interieur is zoals je wilt dat een Parijse bistro er uitziet. We eten er buitengewoon goed en zullen vooral de tartare de crevettes en de fantastische cassoulet maison onthouden. Ook de wijn is prima! We smullen en genieten; dit is écht een voltreffer en in de toekomst maken we graag een extra-metrorit om hier terug te komen. 2en negatief puntje misschien: het is er zéér warm en er is geen airco! Ook als we buitenkomen is het nog warm, zeker nog 20 graden. In de rue de la Gaîté is het dan ook zeer druk. Op de tv op onze kamer beluisteren we nog even het weerbericht en.. dat is niet zo goed: het wordt herfst, vooral zondag, “avec des rafales et on aura froid!”.


vorige                                                                              volgende

12:56 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: citytrip, frankrijk, paris |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.