06-01-12

Jazzavond ei zo na gemist

Banner NY.jpg

Vrijdag 7 oktober 2011 (3)


Om 17 uur keren we terug naar ons hotel. Op Times Square blijven we nog even plakken want op één van de reusachtige lichtreclames is een live-beeld te zien van de massa op het plein en met de anderen juichen we mee als kleine kinderen telkens we onszelf in beeld zien. Iedereen trekt

usa, new york, citytrip

uiteindelijk naar zijn kamer om zich klaar te maken voor onze avonduitstap. Gelukkig hebben we deze middag zo veel gegeten dat niemand honger heeft en zo kunnen we om 18u30 opnieuw de metro instappen op weg naar West 3rd Street waar we een jazzavond gaan doorbrengen in de wereldvermaarde Blue Note Jazz Club. We zijn allen geen echte jazzliefhebbers, maar als we ergens eens een goed jazzconcert willen bijwonen, dan is dit onze kans. De plaatsen zijn maanden geleden via internet besteld en we moeten ten laatste om 19u30, een half uur voor aanvang, aanwezig zijn. Dat mag geen probleem zijn want we hebben voldoende marge genomen. Maar... als we buitenstappen uit de metro staan we op Ground Zero en dus helemaal in de verkeerde buurt! Ik begrijp er niets van want ik had alles toch zo nauwkeurig uitgezocht en voorbereid... Bij nader inzien achteraf blijkt dat we 4 metrostations te laat zijn uitgestapt. Het volstaat niet een goede voorbereiding te maken, je moet ze ter plaatse natuurlijk ook goed lezen... We besluiten meteen een taxi te nemen naar 3rd Street en proberen een yellow cab te doen stoppen. Ze rijden ons massaal voorbij en niet één wil stoppen. Onmiddellijk worden we aangesproken door een jongeman die wel iemand kent die ons wil brengen met zijn “van”. Ik vertrouw het zaakje niet en probeer opnieuw een taxi te roepen. Tevergeefs en... de klok tikt verder! Ten langen leste word ik écht nerveus, want ik voel me natuurlijk verantwoordelijk en de tijd begint nu écht te dringen. Uiteindelijk is het de bellman van het Hilton Hotel die ons voor een taxi zorgt. Die is daarenboven, mits een extra tip, bereid om onze alle zes mee te nemen. Het is intussen al ruim 19 uur. Heel ver is het niet, maar het is vrijdagavond en het verkeer zit op vele plaatsen blokvast. Zodoende komen we om 19u35 aan bij de Blue Note en... onze kaarten zijn intussen doorverkocht! Oh ramp! We mogen nog even in de rij wachten en de waiter zal zien of hij nog iets kan regelen. Ik voel me zo stom en ben heel verveeld naar de groep toe. Om kwart voor acht komt de waiter echter buiten en roept mijn naam af! We kunnen tóch binnen maar kunnen niet samen zitten. Dat vinden we allang goed en nog natrillend van nervositeit stappen we naar binnen. Blijkbaar beschikken de artiesten iedere avond over een aantal plaatsen voor hun familie en vrienden en die worden niet altijd benut. Op die manier kunnen we er tóch nog in en... krijgen we prachtige plaatsen toegewezen vlak vóór het kleine podium.

 

Op het programma staan vanavond twee topartiesten, die voor ons weliswaar nobele onbekenden zijn: saxofonist David Sanborn en organist Joey Defrancesco. De eerste won niet minder dan 6 Grammy Awards en trad o.m. op met Stevie Wonder, David Bowie en The Rolling Stones en de tweede werd ontdekt door niemand minder dan Miles Davies en trad op met o.a. Ray Charles en Bette Middler. De club is verrassend klein en daardoor ook zeer stemmig. Het publiek zit dicht bijeengepakt aan tafeltjes waar sommigen net vóór het optreden een dinner genuttigd hebben. Nu, net vóór de show van start gaat, worden volop drankjes besteld. Wij houden het bij een NY 21.jpgbiertje en een grote fles San Pellegrino. En dan komt vanuit het publiek David Sanborn onder luid applaus en gejuich het kleine podium op gestapt. Evenveel gejoel als de kolossale Joey Defrancesco (de man weegt zeker 150 kilo...) zijn intrede doet; het trio wordt vervolledigd door een zwarte drummer. De sfeer zit er meteen in en ook wij gaan er volledig in op van zodra de eerste tonen de zaal inswingen. Wat een ambiance! Het publiek leeft mee en gedurende 75 minuten vergeten ook wij alles en laten ons meeslepen met de opzwepende muziek van zowel de saxofoon als het hammondorgel. Het is duidelijk dat dit topartiesten zijn en eens te meer ervaren we dat alles wat je live meemaakt niet te vergelijken is met een tv- of cd-opname. En zeggen dat we dit bijna gemist hadden... Na afloop moet iedereen buiten, want om 22u00 volgt nog een show. We worden buiten gelaten door een vriendelijke bediende die zowaar Nederlands spreekt. Een hobby zegt hij. Op straat is het zeer druk. Het is vrijdagavond en we bevinden ons in een drukke uitgangsbuurt van de West Village. In een gezellig café drinken we nog een biertje. Ze hebben een ruime keuze aan Belgische bieren: Duvel, Chimay, Hoegaarden,... Als de dienster hoort dat wij Belgen zijn, wil ze van ons horen hoe je dat vreemde woord “Duvel” nu eigenlijk moet uitspreken. We praten enthousiast na over onze avond en over de hele voorbije dag en tegen 23 uur stappen we op, C en ik met een taxi, de anderen met de metro. Wij vinden dat zo laat op de avond veiliger.

 

vorige                                                              volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.