12-01-12

Een sukkel van een taxichauffeur

Banner NY.jpg

Zaterdag 8 oktober 2011 (2)


Het is nog maar 16u30 en we kunnen nog wel een en ander doen vandaag. We besluiten om terug naar de Apple Store te gaan op 5th Avenue want onze schoondochter heeft intussen ook nog een iPad besteld en Cl en A moeten nog hun bestelling gaan ophalen. Vóór de winkel is het nog steeds een drukte van belang naar aanleiding van het overlijden van Steve Jobs. De berg bloemen is fel aangegroeid en de massa gekleurde post-its bedekt al een halve muur. Tussen de massa staat zelfs een jonge vrouw topless te treuren, eigenaardig eerbetoon aan een overledene... In de winkel is het nog veel drukker dan eergisteren. Terwijl een bediende ons toestel gebruiksklaar maakt, komt een andere bediende langs die uitroept: “Hé, I know you!”. Het is de verkoopster die ons twee dagen geleden bediend heeft. “Your name was Carlos hé?”.  Ongelooflijk als je ziet hoeveel mensen hier dagelijks over de vloer komen, of zou ik zo een grote indruk op haar gemaakt hebben? Uiteindelijk gaan we hier met ons zessen met niet minder dan vier iPads, een MacBook Air en een iPhone naar huis... Dát is pas een eerbetoon aan Steve Jobs vind ik.

                                                                   

Om 19 uur nemen we samen met Cl en A een taxi naar Clinton Street in Bowery, Lower East Side. Vanavond staat ons tweede Michelinsterrenrestaurant op het programma: wd-50 van chef Wylie Dufresne. We hebben het restaurant leren kennen door de Masterchef finale op BBC en waren meteen onder de indruk. In 2010 stond hij overigens geklasseerd op nr 45 in de San Pellegrino lijst van de World Top 50 Restaurants. Dit jaar is hij gezakt naar nr 81... De taxirit verloopt niet zonder problemen, niet alleen omdat het verkeer zeer druk is maar vooral omdat onze chauffeur de weg niet kent en... niet goed auto kan rijden! Na lang aanschuiven in de verkeerde file op 7th Avenue en 42nd Street en vervaarlijk zwalpen tussen het eerste en tweede baanvak op 1st Avenue,  belanden we eindelijk in de wijk Bowery en daar weet hij het helemaal niet meer. Als hij besluiteloos stopt, herinneren we er hem aan dat we naar Clinton Street willen en dat helpt hem dan toch vooruit. Gelukkig herkennen we zelf de gevel van wd-50 door een foto op de website en zo kunnen NY 26.jpgwe hem vóór de deur laten stoppen. We vinden dat zo’n slechte rit geen fooi verdient en onder zijn protest stappen we uit en haasten ons het restaurant binnen. Achter de onopvallende sobere gevel ligt een al even eenvoudige moderne brasserie, zonder sterallures en tamelijk donker. Achterin in de open keuken zien we een hele horde koks aan het werk. We krijgen een tafel toegewezen in een wat afgesloten maar gezellige nis waardoor we weinig last hebben van de drukte.  Het eten is inderdaad op niveau. We eten eerst luchtige foie met opgelegde biet en puree van pruim en hamachi met asperges, saffraan en NY 27.jpggerookte macadamianoot , beide vrij grote porties en zeer mooi gepresenteerd. Daarna volgen wilde “sockeye” zalm (een rode zalm uit de Noordelijke Stille Oceaan) met wortel, bietenbier en kersen en heilbot met “hen o’ the woods” (een houtzwam bij ons gekend als eikhaas), gebrande citroen, soyabonen en champignonsap. Vooral deze laatste, opgediend in een fantastische bouillon van champignons, is onvergetelijk evenals de prachtig gepresenteerde desserts: cantaloupe van meloen met yoghurt, venkel, witte chocolade en zwarte gember en kwark van bloedappelsien met thijm, zwitserse snijbiet en hibiscus. C en ikzelf zijn duidelijk enthousiaster dan onze twee tafelgenoten, die iets meer moeite blijken te hebben met de speciale smaken en combinaties en ook wat ontgoocheld zijn over het sobere interieur. Wij hebben in ieder geval geen spijt van onze keuze.

 

De taxirit terug naar het hotel verloopt een stuk vlotter dan de heenreis ondanks het nog steeds zeer drukke verkeer. Deze keer hebben we een sympathieke een zeer spraakzame chauffeur, een hispanic die in Queens woont en zeer veel van New York houdt. Van hem verneem ik dat er in New York City zo’n 16.000 taxi’s rondrijden en dat een licentie 700.000 dollar kost en dus voor een eenvoudige taxidriver onbetaalbaar is. Hijzelf huurt zijn taxi voor 12 uren per dag (een collega huurt hem voor de andere 12 uren) en betaalt daar 775 dollar per week voor plus nog eens 40 dollar aan benzine per dag! Cijfers om van te duizelen. “But I earn a good living” zegt hij en voorlopig wil hij voor niets ruilen. Om half twaalf zijn we terug in ons hotel. We kunnen M en MA niet meer bereiken om voor morgenvroeg af te spreken. We trekken dus maar meteen naar onze kamer waar ik nog tot middernacht met mijn dagboek bezig ben. Verrassend genoeg zijn we beiden nog helemaal niet moe, maar we zullen wel goed slapen, denk ik.

 

vorige                                                               volgende


08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.