04-10-12

Het land van de sherry

banner andalusie.jpg

Dinsdag 24 april 2012

  

Eigenlijk hebben we het belangrijkste van Jerez de la Frontera gisterenavond al gezien, op een bezoek aan een sherrybodega en de Spaanse rijschool na. We besluiten de rijschool te laten voor wat ze is en deze namiddag een sherryhuis te bezoeken. Dat geeft ons de tijd om vandaag eerst even af te zakken naar de kust in de hoop er deze middag een klein visrestaurantje te vinden. We hebben prima geslapen en als we om 8:30 uur opstaan, schijnt de zon maar er zijn ook enkele wolken. Het ontbijtbuffet valt wat tegen voor een vijfsterrenhotel. Alles is ok maar de diversiteit van de vorige dagen is er niet. Om 10:15 uur vertrekken we richting kust ondanks de voorspelling van felle wind. Deze kust, de Costa de la Luz, wordt trouwens wel eens de winderige kust genoemd. Een rit van 25 kilometer brengt ons via een nieuwe autosnelweg naar Sanlùcar de Costa de la Luz Ca (12).JPGBarrameda. Onderweg liggen mooie landerijen en zijn de heuvels beplant met wijnstruiken van amper 50 cm hoog, sherryplantages vermoed ik. Sanlùcar stelt niet veel voor: een uitgestrekt zandstrand dat deels begroeid is met gele en paarse bloemen en een brede promenade met palmbomen, maar alles ligt er verlaten bij en de felle wind draagt ook al niet veel bij aan een aangename sfeer. Na een korte wandeling houden we het dan ook voor bekeken en zakken af naar het volgende dorpje: Chipiona. We stappen eerst even af aan de vissershaven, maar dat blijkt een groot industrieel visserijcentrum te zijn waar we niet één vis te zien krijgen. De jachthaven met oude vuurtoren levert een mooi plaatje op, maar verder is er ook hier weinig te beleven. Er is nauwelijks een mens te zien. Dan maar naar het centrum en dat valt gelukkig wél mee: kaarsrechte straatjes met kraaknette huisjes en een tamelijk drukke hoofdstraat met winkels en restaurantjes. In een soort garagepoort brengen we een bezoek aan een bodega: een lange toog, grote sherryvaten en een paar Costa de la Luz Ca (29).JPGeenvoudige tafeltjes en stoelen. We proeven er een Manzanilla en een Muscatelo, spotgoedkoop: 0,50 Euro voor een kleintje, 1,00 Euro voor een grote.  Een leuke plek en zeer authentiek. We slenteren in het stadje rond tot 13:15 uur. Het is intussen zonnig geworden maar de frisse wind noopt toch tot een fleece. Even verder naar het zuiden komen we langs een grote kerk aan een mooie wandeldijk met palmbomen langs het strand, een mooie plek waar het dan ook een beetje drukker is. We rijden verder naar Rota dwars door een echte tuinbouwstreek, maar er staan ook enkele mooie oude villa’s. Een weide vol bloemen en met twee mooie paarden levert een mooie foto op. Rota is een mooi stadje aan een baai met zicht op de haven van Càdiz. Bij de jacht- en vissershaven strijken we neer op het terras van het hotel Duque de Nàjera, van dezelfde keten als de Villa Jerez. We eten gevulde inktvis met curryrijst en een gefrituurde tortilla met gamba’s en genieten van een lekker fris wijntje terwijl we in de verte de grote vrachtschepen gadeslaan die richting Càdiz varen.

 

Het is al 16:00 uur als we terugkeren naar Jerez de la Frontera. We willen nog het wijnhuis Gonzalez Byass bezoeken waar o.m. de beroemde Tio Pepe gemaakt wordt. De professioneel georganiseerde rondleiding kost 12 Euro per persoon, bijna zoveel als het Alhambraen ruim meer

Jerez Ca (61).JPG

dan het Alcazar in Còrdoba en Sevilla! Gonzalez Byass mag dan het meest bezochte wijnhuis ter wereld zijn, het blijft een commercieel bezoek en de prijs is dan ook niet verantwoord. Het bezoek is echter wel de moeite waard. Een treintje voert ons door de mooi onderhouden tuin tot bij de Bodega la Concha waarvan de koepel ontworpen is door Gustave Eiffel. We leren er dat Gonzalez Byass de enige 100% Spaanse sherryproducent is en behalve sherry ook andere wijnen produceert. In de oogsttijd stellen ze 600 mensen tewerk. Daarna wandelen we door de uitgestrekte opslagplaatsen waar honderden reuzenvaten sherry liggen opgeslagen. Sommige dragen een eigenhandig geschreven opdracht van een beroemdheid die hier ook op bezoek was: spanje,andalusië,costa de la luz,jerez de la fronteraChurchill, Picasso, Roger Moore, Ayrton Senna en vele anderen. Ook onze koning Albert en Prins Filip ontbreken niet. Filip was hier in 1986 en tekende met “Philippe de Belgiqua” (sic) maar ja toen was hij nog maar 26 jaar en wellicht nog niet volleerd… Op het einde van de rondleiding krijgen we 2 sherry’s te proeven. Dit is in de inkomprijs inbegrepen maar wie 20 Euro betaalde, mag zelfs 5 soorten proeven. Bij hen staat de tafel dan wel vol met een heel bos glazen. Hoe zij nadien buiten wandelen, hebben we niet meer gezien want we stappen al gauw op gezien het gevorderde uur en eigenlijk ook een beetje geïrriteerd door de commerciële bedoening.

 

Om 19:30 uur zijn we terug op onze hotelkamer en een uurtje later al terug op stap richting centrum. Het is nog steeds vrij warm want er staat geen wind zoals gisteren. We kiezen voor restaurant El Bichero, juist naast Bar Juanito omdat het er aantrekkelijk uitziet en omdat er gisterenavond veel volk zat.  Buiten staat een grote keuze aan verse vis en zeevruchten uitgestald spanje,andalusië,costa de la luz,jerez de la fronterain een ijsbak en dat trekt ons aan. We worden meteen naar de bovenverdieping geleid waar geen mens zit. We zullen er de hele avond helemaal alleen blijven. Ondanks de uitgestalde vissen, hebben we enkel de keuze tussen twee soorten. De rest kan alleen ‘fritos’. Men brengt ons een schotel met twee grote verse vissen: tong en tarbot, de ene voor 15 en de andere voor 25 Euro. We kiezen uiteindelijk voor linguado a la plancha of tong maar nemen eerst puntillatas fritas, gefrituurde kleine inktvisjes. Lekker! Daarna komt de tong: een kanjer van wel 30 cm, nogal zwart gebakken maar binnenin perfect sappig. We krijgen er frieten en salade bij zoals bij ons, maar de vis is van een andere textuur dan onze Noordzeetong. Het smaakt heerlijk. Na afloop krijgen we nog een Pedro Ximenez aangeboden door het huis, een veel te zoete rode wijn.  Blijkbaar zijn ze hier dankbaar dat wij in crisistijd toch nog “uitgebreid” komen eten. We waren de enigen vanavond! We besluiten de koffie in het hotel te drinken, maar na de wandeling terug voelen we ons eigenlijk te moe en we kruipen meteen in bed. 

 

vorige                                                                   volgende 

De commentaren zijn gesloten.