28-09-12

Vanaf nu iets rustiger

banner andalusie.jpg

Maandag 23 april 2012

 

Vandaag verlaten we Sevilla en laten meteen ook de grote steden van deze reis achter ons. Vanaf nu zijn het nog enkele kleinere stadjes en wordt het vooral landelijker dus rustiger. We beginnen met Jerez de la Frontera. Dank zij de gps geraken we vlot uit de drukke agglomeratie van Sevilla. De hele rit van vandaag is slechts 90 kilometer, dus we besluiten een omweg te maken langs Arcos de la Frontera. We draaien de autostrade op richting Cadiz en de opgewekte Zarzuelamuziek op de autoradio zorgt voor de gepaste sfeer. In Las Cabezas de San Juan verlaten we de autosnelweg. Een kronkelende rustige baan leidt ons door een kaal en golvend landschap met hier en daar een eenzame boom via Espera naar Arcos de la Frontera, één van de “pueblos blancosArcos de la Frontera Ca (43).JPGof witte dorpen. Het stadje bestaat inderdaad uitsluitend uit witte huizen en ligt hoog op een rots te blinken in de zon. De straatjes zijn steil en smal, dus parkeren we de auto beneden in een parkeergarage en klimmen te voet het stadje in. Arcos is het meest westelijke van de befaamde witte dorpen. De term ‘frontera’ in de naam wijst erop dat deze streek ten tijde van de requistadores de grens vormde tussen het Moorse en het Spaanse deel van het land. De schilderachtige smalle straatjes leiden naar het centrale plein van waarop je een panoramisch uitzicht hebt op de veel lager gelegen vlakte. Mooie gebouwen en kerken getuigen van het historisch belang van het stadje. In de schaduw van een van de kerken verorberen we een eenvoudige salade als lunch en tegen 15 uur vertrekken we voor de laatste 37 kilometer naar Jerez de la Frontera, onze bestemming van vandaag. Hier logeren we in de Villa Jerez, een luxueus vijfsterrenhotel dat gelegen is in een groene residentiële wijk met grote villa’s en tuinen. We arriveren samen met een nogal luidruchtige groep mooie jonge meisjes die worden aangevoerd in twee indrukwekkende zwarte jeeps. Fotomodellen? Kandidaten voor een missverkiezing? Ze mogen in ieder geval gezien worden… Later vernemen we dat ze hier zijn voor de Grand Prix voor motoren die hier aanstaande zondag betwist wordt. We krijgen een kamer die uitkomt in de lounge van het hotel. Ze is zeer ruim en geeft uit op de tuin. We verkennen even het hotel en maken foto’s. Vòòr de ingang en bij het zwembad staan bronzen vogels van de Vlaamse beeldhouwer Jan Desmarets, die we vooral kennen van zijn mooie sculpturen van paarden en honden. Na een verkwikkende douche trakteren we onszelf op een sherry op het terras: een Oloroso en een Amontillado, beide zeer verschillend zowel qua smaak als qua kleur. Die diverse soorten sherry zijn wel een ontdekking! 

 

Er is een frisse wind komen opzetten maar de hemel kleurt nog steeds blauw als we vertrekken naar de stad. Het is al 18:30 uur en de wandeling langs een mooie brede boulevard met palmbomen duurt ongeveer 25 minuten. In de stad stuiten we op een betoging van het stadspersoneel tegen het geplande loonverlies, een eerste aanwijzing van de economische crisis die Spanje treft. Tot nu toe merkten we er niet veel van, maar we vroegen ons toch af of het feit dat er overal zo weinig volk was, te wijten was aan de tijd van het jaar of de crisis.  Later zullen Jerez Ca (18).JPGwe er op een andere manier nog mee geconfronteerd worden. De optocht verloopt rustig, geen geroep, alleen af en toe een knallende voetzoeker. Het centrum van Jerez is niet zo aantrekkelijk: een paar brede winkelstraten en een plein met een grote fontein. We gaan op zoek naar een restaurant voor vanavond maar ondanks de aanwezige wegwijzers kunnen we de Bar Juanito, die geprezen wordt in onze reisgids, niet vinden. Zo komen we terecht in de wijk rond de kathedraal en het Alcazar en hier zijn toch enkele rustieke en fotogenieke hoekjes te vinden. Met de hulp van een paar voorbijgangers vinden we toch Bar Juanito in een klein straatje maar die gaat pas om 21 uur open zodat we nog een vol uur moeten overbruggen. Het is inmiddels fris tot zelfs koud geworden en overal zijn de terrassen zo goed als leeg. Jerez Ca (70).JPGWe nemen toch maar plaats op een ervan voor een sherry in afwachting. De patron die ons bedient, wijst op de lege tafels en doet zijn beklag over de crisis. Dus toch… Om 21 uur stappen we de Bar Juanito binnen. Het interieur is zeer mooi, vooral de bar waar één muur volledig is ingenomen door een reclame voor Tio Pepe en Gonzalez Byass in wit-blauwe azulejos. Het is er stemmig maar er is nog maar weinig volk. Later loopt het restaurant toch tamelijk vol, ook buiten op het terras. Het eten valt echter een beetje tegen: almejas (clams) en albòndigas (gehaktballen) beide in een sherrysaus die een véél te sterke chorizosmaak heeft. Jammer! Het is al bijna 23 uur als we de lange wandeling terug naar ons hotel aanvatten. De straten liggen er verlaten bij en het is frisjes maar de wind is intussen gevallen.

 

vorige                                                                volgende

De commentaren zijn gesloten.