18-11-12

San Marco, overspoeld door de toeristen

 

italie,venetië,san marco

Zondag 30 september 2012 (1)

 

Om 7 uur worden we allebei gewekt door de klokslagen van de SS Apostoli kerk. Ik weiger zo vroeg op te staan en blijf ongeduldig in bed wachten op de wekker die om 8 uur moet aflopen. Tevergeefs, het blijft muisstil. Blijkt dat ik de wekker alleen voor de weekdagen heb geprogrammeerd… De hemel is grijs, maar het is droog. Vol verwachting trekken we naar de ontbijtruimte waar een indrukwekkend buffet op ons staat te wachten. Eerst ga ik echter op zoek naar het Engelse echtpaar dat gisteren bij ons in het salon zat, want toen ze weg waren vond ik op de  grond twee museumtickets die nog geldig zijn. Als we die mensen niet herkennen, is het meegenomen want dan kunnen we vandaag gratis 4 musea op het San Marcoplein bezoeken. Ik vind echter de dame in kwestie wél en ze was zich van het verlies nog niet bewust en ook niet van het feit dat haar ticket voor 4 musea geldig was. Ze is zeer blij dat ze het terug heeft en is ons dankbaar. Het ontbijt is zeer gevarieerd en lekker al moet gezegd dat de broodjes niet vers en zeer droog zijn.

 

Vandaag staat wandeling n° 1 uit onze reisgids op het programma: we gaan de wijk San Marco doorkruisen. Het is niet voor niets de eerste wandeling in de gids want dit is voor velen het échte Venetië: Piazza San Marco met de gelijknamige kathedraal, het Dogenpaleis, de Rialtobrug,…  Het gevolg laat zich raden: hier kan je altijd over de hoofden lopen! Gelukkig brengt de 100% gids ons ook langs de minder bekende plekjes. Maar… als we willen vertrekken, is mijn boekje nergens te vinden. Waarschijnlijk heb ik het op de ontbijttafel laten liggen. Ik hol naar beneden maar… helemaal niets! Iemand moet het meegenomen hebben. Wij verdenken onmiddellijk twee Vlaamse dames die twee tafels verder zaten want wie anders kan iets doen met een Nederlandstalige gids? 
italie,venetië,san marcoNiet iedereen is een even eerlijke vinder als wij blijkbaar. Gelukkig heb ik van onze wandelingen een fotocopie genomen zodat de ramp nog niet zo groot is. Het zorgt wel voor een ambetant gevoel, maar dat zal wel over gaan. Om 10 uur stipt gaan we op stap. Op dit uur van de dag is het nog tamelijk rustig in de smalle straatjes. De wandeling loopt in een grote boog rond het schiereiland om ergens halverwege op het beroemde San Marcoplein te belanden. In het begin lopen we langs een paar leuke campo’s en door gezellige straatjes. Overal kruisen we kanaaltjes waar de gondels elkaar verdringen. Op het uiteinde van de lus steken we even door tot de oevers van het Canal Grande bij het Palazzo Grassi waar vaak interessante tentoonstellingen van moderne kunst plaats hebben. italie,venetië,san marcoDeze keer is het “La Vocce delle Imagini” of “De Stem van het Beeld”, een tentoonstelling van hoofdzakelijk videokunst. Ook al is deze kunstvorm niet meteen mijn favoriet, besluiten we toch even een kijkje te gaan nemen. En eerlijk gezegd, het valt mee: in een aaneenschakeling van donkere ruimtes worden we geconfronteerd met indrukwekkende en vaak bizarre videobeelden en constructies. Er zijn werken van Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische kunstenaars te bewonderen maar met Johan Grimonprez en Michel François is ook België vertegenwoordigd. Ik kan niet alles smaken, maar toch is dit een beetje een revelatie voor mij. Ook de schilderijen uit de vaste collectie zijn best indrukwekkend maar als gebouw valt het Palazzo Grassi een beetje tegen. Het interieur is gerestaureerd in een strakke maar koude stijl. Door de vensters heb je echter wél een zeer mooi uitzicht over het Canal Grande.

italie,venetië,san marco

We zetten onze wandeling verder en komen op de mooie Campo Santo Stefano. De zon is inmiddels door de wolken gebroken en schept meteen een totaal andere sfeer op het plein. Er zijn nu ook aanzienlijk meer toeristen. We strijken neer op één van de vele terrassen en bestellen een Spritz Veneziano. Het is leuk om van hieruit de kleurrijke massa toeristen te bekijken. Vervolgens gaat het straatjes in en uit, brugjes en pleintjes over en we geraken niet uitgekeken op de talrijke leuke winkeltjes: souvenirs, lederwaren, maskers, schoenen en kleren maar het is een zeer speciale winkel van kunstenaarsbenodigdheden die ons het meest boeit. Hier vind je alles wat een italie,venetië,san marcokunstenaar nodig heeft: penselen, potloden, pennen, kleurpigmenten, schetsboeken, papier, canvas en zelfs lederen schorten. Het levert enkele mooie foto’s op. We komen steeds dichter bij het San Marcoplein en dat zie je meteen aan de drukte. In de chique winkelstraat Calle Larga 22 Marzo is het koppen lopen. Plots herkennen we hier het hotel waar we in 1998 logeerden: Hotel do Pozzi. Het is nog niets veranderd en het ziet er nog steeds aantrekkelijk uit, maar geef mij maar de veel rustiger buurt van Cannaregio! Vlakbij de opera lunchen we in wijnbar VinoVino. We houden het bij een eenvoudige primo piatto: fusilli con panna, prosciuto e funghi (C) en fusilli alla carbonara (ik). Het is eenvoudig en lekker. Ook het glas Valpollicella smaakt prima. Het is 14:15 uur als we terug op stap gaan voor het tweede deel van onze wandeling. Op het pleintje voor La Fenice, de beroemde opera van Venetië, verzamelen mensen in soireekledij. Hier begint straks een voorstelling van La Traviata. Nieuwsgierig stap ik de inkomhal binnen om toch even een glimp op te vangen van het gebouw en wie weet… misschien kunnen we hier te elfder ure een goedkoop ticket op de kop tikken. Ik word al gauw ontnuchterd: de prijzen variëren van 80 tot 220 €. Voor een ‘parapetto’ (staanplaats aan de balustrade) betaal je al 75 à 100 € en zelfs voor een plaatsje ‘solo ascolto’ (alleen luisteren) moet je 25 € neertellen. Buiten staat een dame die haar tickets verkoopt, maar ook zij vraagt 165 €. Het zal voor een andere keer zijn…


vorige                                             volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, san marco |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.