24-11-12

Burano, kleur alom

Dia1.jpg

Maandag 1 oktober 2012 (1)

 

Onze derde dag alweer in Venetië. Voor de afwisseling verlaten we vandaag even de stad voor een bezoek aan de eilanden Burano en Murano. Als we opstaan kleurt de hemel opnieuw grijs en Meteovista geeft zelfs enkele regendruppels. We zullen dus maar onze regenjas meenemen. Om 9:45 uur verlaten we ons hotel en om de boot te nemen naar Burano moeten we naar de Fondamenta Nuove aan de noorderkant van Cannaregio. Onze stadsplannetjes zijn allemaal weinig gedetailleerd en ik vrees dat het moeilijk wordt om de weg te vinden door de wirwar van straatjes en steegjes. Maar niets is minder waar, we vinden zonder moeite de kade van de veerboten en het is veel dichterbij dan gedacht. Een ticket voor Burano, Murano en terug kost 16 € per persoon. We verkiezen eerst door te varen naar Burano (ongeveer 40 minuten) en daarvoor moeten we eerst langs Murano. Het eiland vertoont een trieste en troosteloze aanblik wegens de vele vervallen gebouwen en werkplaatsen, glasblazerijen en ovens waarschijnlijk. De boot vaart tegen een behoorlijke vaart door de lagune en volgt daarbij a.h.w. een straat die met palen en boeien is aangegeven. Het verkeer is niet te druk. Na een drietal haltes bereiken we Burano waar we aan wal gaan. Dit is het eiland van het kantwerk, maar het is vooral bekend om zijn kleurrijke huizen. En inderdaad, onmiddellijk worden we overrompeld door gevels in allerlei felle kleuren, geen enkel huisje ontsnapt er aan: roze, geel oranje, donker en licht blauw, groen,… Alle huisjes zijn perfect onderhouden en kraaknet. Het is een leuk en best interessant schouwspel, maar toch komt het italie, venetië, buranoallemaal een beetje geforceerd over. Het is een traditie die voor de toeristen kunstmatig wordt onderhouden en zelfs opgefokt. Toch is het zeer aangenaam wandelen langs de smalle kanaaltjes en bruggetjes en de kleuren zijn natuurlijk dankbare stof voor de fotografen die wij zijn. Maandag is duidelijk algemene wasdag op dit eiland. Aan bijna elk huisje hangt de was al even kleurrijk te zijn als de gevels. In de hoofdstraat bezoeken we een paar leuke winkeltjes met lokale specialiteiten: koekjes en vooral kant. De meeste winkels bieden vooral kitsch maar Emilia is een uitzondering. Hier zit een oud vrouwtje kant te haken, niet te klossen zoals bij ons, maar het resultaat is even fijn en zéér duur. Op het einde van de hoofdstraat komen we op een groot plein met een museum en de kerk, waarvan de toren vervaarlijk overhelt. Pisa is blijkbaar niet de enige plek in Italië waar de toren is scheefgezakt. De zon is er intussen door gekomen en de kleurige huisjes steken nu nog mooier af tegen de helderblauwe hemel. We hebben intussen al honderden foto’s gemaakt, want italie, venetië, buranona elke hoek treffen we een nieuw mooi plaatje. Aan de kerk zijn we getuigen van een begrafenisstoet. De familie volgt stilzwijgend de lijkkist tot aan het kanaal. Daar wordt de kist, bedolven onder de bloemen, overgeladen op een wachtend bootje dat vervolgens verdwijnt en de familie op de kade achterlaat. Helemaal alleen maakt de overledene zijn laatste boottocht naar zijn eeuwige rustplaats op het reusachtige kerkhof San Michele op een ander eiland vlak voor Venetië. Wij wandelen nog wat verder langs brugjes en kanaaltjes met overal kleurige huizen. Op Burano zijn natuurlijk ook geen auto’s  maar in tegenstelling met Venetië zijn er wél fietsen. Een ander verschil met de stad is dat hier geen honden te zien zijn, maar des te meer katten en dat is in Venetië precies omgekeerd. Bij de school staan moeders hun kinderen op te wachten. Ze dragen allemaal een zwarte schort met wit kraagje maar van zodra ze de poort buiten zijn, gooien ze die prompt af.

italie, venetië, burano

Het is nu 12:45 uur en dus tijd om een restaurant op te zoeken. We hopen hier een lekker visrestaurantje te vinden waar we rustig een uitgebreide lunch kunnen genieten. Het terras van ristorante Riva Rosa trekt ons het meest aan en gelukkig is er nog een tafeltje vrij en… er staan verschillende soorten zeevruchten op de kaart. We delen eerst een bordje met rauwe (jawel!). Héérlijk! Daarna willen we persé moeche fritte proeven, een lokale specialiteit die slechts enkele weken per jaar verkrijgbaar is. Het zijn kleine “softshell” krabbetjes die in tempuradeeg worden gefrituurd. Tweemaal per jaar gooien deze diertjes hun schelp af en zijn dan zo zacht dat ze in hun geheel kunnen gegeten worden. Ze smaken echt naar de zee en zijn zeer sappig, een delicatesse. Aan tafel geraken we in gesprek met onze buren, een wel zeer internationaal gezelschap: aan de ene tafel een zakenman uit Dallas, Texas en zijn echtgenote en aan de andere kant een Zuid-Koreaanse uit Londen die haar moeder op bezoek heeft. 

 

vorige                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, venetië, burano |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.