28-01-13

Een rustige vlucht en een drukke aankomst

Banner India.jpg

Vrijdag 30 november 2012


We hebben er lang moeten op wachten want sinds we inschreven voor deze reis en vandaag is er bijna een jaar verlopen. Maar nu is het eindelijk zo ver, we vertrekken naar India. Onze nieuwsgierigheid is groot en we hebben ons een beetje proberen inleven op voorhand via wat literatuur (enkele reisgidsen, maar ook De Witte Tijger van Aravind Adiga en Mandalay van Pearl Buck). Het is rond het vriespunt als we door het busje van Begoniareizen worden afgehaald en er worden winterse buien voorpeld. Maar wij gaan naar 25 graden en meer! Het is nog geen halfzeven als we uitstappen aan de luchthaven. We begeven ons naar rij 8 waar de groep van Anders dan Anders rendez-vous heeft en meteen komt een man op ons af gestapt om ons te verwelkomen: François, onze reisleider en gids. We zijn de eersten, maar al gauw sijpelen de anderen één voor één binnen. Het is altijd een spannend moment om je reisgenoten voor het eerst te zien en ook deze keer valt het op het eerste gezicht reuze mee: allemaal vriendelijke, gelijkgestemde mensen van onze leeftijdskategorie (jonge zestigers). We zijn met 16 waarvan er twee nu al ter plaatse zijn in Delhi. Zij zullen ons daar vanavond vervoegen.  Het inchecken verloopt vlot. We vliegen rechtstreeks naar Delhi met de Indische maatschappij Jet Airways.  Die heeft hier in Brussel een belangrijke hub die o.a. voor vluchten uit New York en Toronto een tussenstop is op de weg naar India.  Om 10:35 uur gaat de kolossale Airbus 360-200 van de grond voor een vlucht van 7,5 uren naar Delhi. Alles verloopt rustig en vlot. François heeft ons verwittigd dat we ons moeten voorbereiden op twee spijtige dingen in India: alle dagen kip en slechte koffie. En beide beginnen al op het vliegtuig: we kiezen voor de spicy versie van de kip en die valt nog mee, maar de koffie is niet te drinken. Ik probeer een beetje in de stemming te komen door op het tv-schermpje een paar Bollywoodfilms te bekijken, maar ook dat valt tegen. Eerst probeer ik de evergreen Mughal-e-Azam een ongelooflijk oubollig historisch epos en daarna de modernere Amar Akbar Anthony, ook een evergreen, en die is al niet veel beter: in onze ogen belachelijk melig en sentimenteel in een houterige en pathetische acteerstijl. Dan maar luisteren naar wat Indische muziek. De muziek van Madan Mohan is best te genieten. Hij is een ex-filmmaker die de traditionele Indische muziek en de Bollywoodfilmmuziek integreert in mooie sfeermuziek die me alvast in oosterse sferen brengt. Maar dan moeten de luikjes dicht en is het tijd om te slapen. Het is nu 17 uur Indische tijd, maar voor ons nog maar 12:30 uur. We zijn natuurlijk niet moe en ik besluit nog wat verder te lezen in De Witte Tijger. Het is een zeer leuk geschreven verhaal over de kastenverschillen in India waarin op humoristische wijze de draak gestoken wordt met de Indische gewoontes en levenswijze. Op mijn radio ben ik intussen overgeschakeld op Anna Netrebko en genietend van haar hemelse stem zak ik zachtjes weg in een lichte slaap. Die helpt mij toch een klein uurtje te overbruggen terwijl we over Tsjechië, Oekraïne, Georgië, de Zwarte en de Kaspische Zee, Turkmenistan en Afghanistan vliegen. Het is intussen 19 uur en donker buiten. Anderhalf uur vòòr de landing gaan de lichten aan. Zouden we toch nog iets te eten krijgen? Jawel hoor: een Thai Veg Wrap en… een frisco van IJsboerke! Net voor de landing komt  een stewardess door de gangen gestapt, twee spuitbussen in de lucht leegspuitend om het toestel te desinfecteren. Stel je voor: om van een proper naar een vervuild land te gaan, moet je ontsmet worden…

 

We landen “on schedule” om 22:30 uur lokale tijd (18:00 uur bij ons). Het is lichtjes mistig maar niet koud. Het is een hele wandeling naar de uitgang van de luchthaven, maar we zijn toch vrij snel weg. Bij het opstappen op de wachtende autobus krijgen we elk een bloemenkrans van goudgele tagetes of ‘stinkers’ omgehangen, ‘Golden Mary’ in het Engels. Op weg naar het hotel krijgen we een eerste introductie door François die ons verwittigt dat we nergens leidingwater mogen gebruiken, ook niet om onze tanden te poetsen en evenmin ongekookt voedsel (bv groenten en fruit) mogen eten. Maar, zegt hij, de grootste bedreiging tijdens deze reis is niet diarree maar een snotneus door de airco. We zijn verwittigd. De rit naar Hotel Leela Kempinski in de wijk Gurgaon duurt normaal een half uurtje, maar vanavond is het zeer druk. We maken meteen kennis met de chaos op de Indische wegen: drummen, stilstaan, aanschuiven en vooral… claxonneren! Vanaf nu zal dit geluid onophoudelijk in onze oren klinken en enkel ’s nachts (en dan nog…) ophouden. De chauffeur van de bus zit afgezonderd in een glazen kooi samen met een begeleider. Deze laatste heeft als taak de bus te onderhouden en ’s ochtends op te starten maar vooral moet hij tijdens de rit met zijn hoofd door het raam hangen en doorgang vragen. Op de snelweg naar Gurgaon zien we een hele reeks grote terreinen die helemaal versierd zijn met kunstbloemen en gigantische kitscherige constructies en baden in het neonlicht. Dit is het seizoen van de trouwpartijen want nu staan de sterren blijkbaar gunstig. Trouwfeesten in India kunnen een enorme omvang nemen: ze duren 3 dagen en het is niet uitzonderlijk dat er 3 à 4.000 genodigden zijn. Als we met enige vertraging bij ons hotel aankomen, heeft ook daar een trouwfeest plaats, of beter gezegd, plaats gehad want rond dit uur nemen de feesten stilaan een eind. Vrouwen in India, Delhiprachtige sari’s met veel goudbrokaat en dure sieraden, worden opgehaald door blinkende limousines. Hotel Leela Kempinski is modern en luxueus.  We krijgen een mooie, ruime kamer met een nog ruimere badkamer. De koffers worden uitgepakt, de stopcontacten gecheckt (uiteindelijk blijken we toch geen speciale adaptorplug nodig te hebben) en het dagboek wordt ingevuld. We trekken nog even naar beneden om geld te wisselen. Voor 300 Euro krijgen we bijna 20.000 roepies, een immens pak bankbiljetten want we willen zo klein mogelijke coupures. Het is een beetje genant als je weet dat een geschoolde werknemer hier gemiddeld amper 350 roepies per dag verdient… Het is uiteindelijk 2 uur als we ons bed induiken, nog niet echt moe want bij ons is het nog maar 21:30 uur.

 

vorige                                                           volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, delhi |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.