09-03-13

Het leven op het platteland

Banner India.jpg

Donderdag 6 december 2012 (1)

 

We hebben heerlijk geslapen in onze luxekamer. Veel tijd krijgen we niet om te genieten van dit prachtige hotel, want om 8:30 uur vertrekken we alweer voor de volgende etape van onze reis. Het ontbijtbuffet is natuurlijk zeer mooi en uitgebreid. Om terug te keren moeten we opnieuw met het bootje het meer over en we hebben nauwelijks plaats genomen als C ontdekt dat ze haar zonnebril is vergeten. Ik kan nog snel naar de kamer terugkeren en met de hulp van niet minder dan 3 bedienden vinden we hem op de kamer terug. Oef!

India Ca 05 dec 2012 362.JPG

Vanop het water bewonderen we een laatste keer het City Palace en het paleis van de maharadja. Deze laatste heeft een deel van zijn paleis omgebouwd tot hotel en onze reisleider vertelt ons een mooie anekdote in verband hiermee. Bij de bouw van het Leela Palace Hotel blokkeerde de koning lange tijd de bouwwerken uit schrik voor concurrentie, maar hij kreeg lik op stuk toen de verenigde hoteleigenaars op hun beurt de verbouwingswerken van het koninklijk paleis lieten stilleggen omdat hij geen bouwvergunning had. Eens aan wal stappen we over op onze bus. Tijdens de rit door de stad worden we meteen geconfronteerd met de keerzijde van de Indiase medaille: een kind van nauwelijks 10 jaar loopt er met een grote zak op de rug op zoek naar het “betere” afval. Die zakken worden verzameld en de kinderen krijgen er enkele roepies voor. Ja, India is het land van de contrasten. Op sommige straathoeken staan groepen mannen te wachten. Het zijn dagloners die hopen opgepikt te worden door een werkgever. Tijd dus voor een les sociale zekerheid door François. Hij vertelt ons dat ongeschoolde arbeiders 150 à 250 roepies (ongeveer 3 euro) per dag verdienen en de geschoolden 350 roepies (5 euro), al wordt er nog een onderscheid gemaakt tussen geschoolden (die mét gereedschap) en half-geschoolden (die zonder gereedschap). Sociale voorzieningen zijn onbestaande. Zo bestaat er geen pensioenstelsel wat ertoe leidt dat ouderlingen moeten opgevangen worden door hun familie. Geneeskundige zorgen bij een geneesheer zijn zo goed als gratis (6 roepies) maar voor een eventuele operatie moet 20.000 roepies neergeteld worden. Wie dat niet kan betalen, leent geld bij vrienden. Op het platteland, waar de meeste mensen van de landbouw leven, is het stelsel van groot-grondbezitters en lijfeigenen grotendeels verdwenen. De staat heeft hier namelijk een vorm van sociale tegemoetkoming gedaan waarbij landbouwers voor 150 dagen per jaar een inkomen van 170 roepies per dag wordt gegarandeerd. Zo wil men voorkomen dat mensen massaal naar de stad trekken. De grootste uitgavepost voor een Indische familie is de energievoorziening: elektriciteit, gas of kerosine. In veel dorpen is er trouwens alleen ’s morgens en ’s avonds elektriciteit. Door de gebrekkige installaties zijn elektriciteitspannes overigens schering en inslag zodat velen een eigen (primitieve) generator voor de deur hebben staan.

 

We rijden opnieuw door het Aravanigebergte. Om ook eens te zien hoe het leven is in een klein bergdorpje, laat onze reisleider de bus even stoppen. We gaan een korte wandeling maken door de straten, maar eerst leest François ons de les i.v.m. het fotograferen. Hij vindt dat sommigen nogal onbeleefd tewerk gaan en maant ons aan om de privacy van de mensen wat meer te respecteren. Dat doen we vanzelf als we merken dat in het dorp de mensen duidelijk veel argwanender en zelfs weigerachtig zijn als we een foto willen maken. Toch kunnen we enkele mooie plaatjes schieten van mensen die wél gewillig poseren voor de camera. Bij een winkeltje kopen we een blikken lunchbox, zoals we die hier zien bij alle schoolkinderen op weg naar school. Het is een cilindervormige doos bestaande uit drie ronde eetdoosjes boven elkaar. Best handig en spotgoedkoop. Wat we ermee kunnen doen, is een andere vraag… misschien wel leuk voor de kleinkinderen? Alles is hier natuurlijk zeer primitief en armtierig.

India Ca 06 dec 2012 129.JPG

We trekken verder maar even buiten het dorp stoppen we nog bij een  oude watermolen die door twee ossen in beweging wordt gehouden. Een in het wit geklede boer loopt geduldig alle rondjes mee terwijl een vrouw de was doet in het opgepompte water dat in een klein watervalletje neergutst. Kan het nog idyllischer? Honderd meter verder is er een steenbakkerij. Ook hier is de tijd blijven stilstaan. De klei wordt met de handen gekneed, in vormen geperst en vervolgens in de zon te drogen gelegd. Zo gebeurt het al eeuwen lang en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen. De bus staat geparkeerd bij een dorpsschooltje. Kinderen spelen luidruchtig op de speelplaats en komen ons enthousiast begroeten. De hele muur rond het schooltje is beschilderd met teksten: de schooluitslagen van alle leerlingen. Merkwaardig. De reis gaat verder en opnieuw is er onderweg van alles te zien en te beleven: een groep nomaden die tevoet langs de weg trekt met hun huisdieren en karren volgeladen met heel hun hebben en houden, een huwelijksstoet met de bruidegom op een wit paard en voorafgegaan door een karretje met muziek i.p.v. een fanfare. Het is ook leuk om te zien hoe de Engelstalige opschriften hier verkracht worden. Bij restaurants lazen we zo wat van alles: resturant, rastarant, ristaurent, … (sorry, spellingchecker!).

 

vorige                                  volgende

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, udaipur |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.