12-03-13

Meer dan 1.400 prachtig bewerkte zuilen

Banner India.jpg

Donderdag 6 december 2012 (2)

 

Om 12:45 uur bereiken we de tempel van Ranakpur, de grootste jaintempel van India. In de omgevende tuinen bloeien schitterende bougainvillea’s weelderig. We zijn hier niet alleen: voor het eerst zijn er ook Japanse toeristen. En dan staan we plots voor een prachtig en majestueus bouwwerk, drie verdiepingen hoog. Tientallen torentjes en koepeltjes torenen uit boven het dak. Om binnen te gaan moeten bij iedereen, ook bij de mannen, de knieën bedekt zijn en dat is bij één van onze medereizigers blijkbaar niet het geval want hem wordt een soort pijamabroek aangereikt. De binnenkant van de tempel bestaat uit een wirwar van kamertjes en binnenkoertjes rondom een centraal schrijn, maar het meest indrukwekkend zijn de 1.444 prachtig bewerkte zuilen. Het doet sterk denken aan de tempel van Mount Abu, maar daar was het beeldhouwwerk toch nog iets fijner. Om 13:45 uur zijn we terug weg. In een mooie tuin genieten we onder de bomen van een lunchbuffet en een uurtje later trekken we verder door de Aravibergen en bereiken de autosnelweg naar onze eindbestemming Deogarh.

india,ranakpur

 De lange trip wordt opnieuw vakkundig opgeluisterd met de verhalen van François. Het gaat over huwelijken en het kastenstelsel deze keer. Er zijn talloze kasten, maar op basis van reinheid zijn er 4 hoofdkasten. De hoogste kaste zijn de brahmanen en alleen zij kunnen priester worden. Ze zijn herkenbaar aan hun kaalgeschoren schedel en ze dragen meestal een touwtje over hun borst met 7 stringen. Bij elk knoopje hoort een mantra, een woord of spreuk met magische kracht. De tweede zuiverste kaste zijn de kshatriyas of de krijgers en de heersers. Hiertoe behoren de maharadja’s. Die mogen alles want zij staan in voor het wereldlijk welzijn. Daarop volgen de vaishya’s, die omgaan met geld: de landbouwers en de handelaars. De shudra’s vormen de minst reine kaste; hieronder vallen de burgers en de arbeiders. Daarbuiten zijn er de dalits of kastenlozen, ook wel de onaanraakbaren genoemd. Zij vormen een groot deel van de bevolking (een paar honderd miljoen) en doen het meest vuile werk. Ondanks de officiële afschaffing van het kastenstelsel in 1950 worden de dalits nu nog zeer vaak op een onmenselijke manier gediscrimineerd.

 

In de Indische samenleving is ondanks alles het kastenstelsel nog steeds belangrijk want alle sociale omgang gebeurt binnen de eigen kaste: de keuze van vrienden, verenigingen en zelfs de beroepskeuze worden er door bepaald. Uiteraard moeten ook huwelijken steeds binnen de eigen kaste blijven en zeer vaak zelfs “gearrangeerd” worden. Voor het uitzoeken van de geschikte partner staan de ouders de volgende kanalen ter beschikking. In eerste instantie is er in elke familie een tante die fungeert als koppelaarster. De tweede weg is de krantenadvertentie. Daarin stellen kandidaten zich per kaste voor met een foto, hun horoscoop en hun biografie. Op basis van deze drie elementen wordt in een vastgelegd puntensysteem een score toegekend om na te gaan hoe goed een koppel “matcht”. Eens een koppel “geregeld” is, komen de vier ouders samen om de bruidsschat te bediscussiëren. Die moet door de ouders van het meisje betaald worden en zij staan ook in voor de kosten van het huwelijksfeest. Die kosten kunnen zeer hoog oplopen en daarenboven verliezen de ouders nog hun dochter, want na het voltrekken van 

India Ca 10-11 dec 2012 504.JPGhet huwelijk, wordt zij definitief opgenomen in de familie van de jongen.  Niet te verwonderen dat de geboorte van een dochter meestal weinig vreugde veroorzaakt en dat meisjes niet zo gewenst zijn als jongens. Het huwelijksfeest, zoals wij er deze dagen hier al meerdere gezien hebben, duurt  3 dagen. De eerste dag vieren de twee families afzonderlijk in intieme kring. Op de tweede dag worden bruid en bruidegom mooi aangekleed: het meisje in een kleed met zoveel mogelijk goud en een sluier, de jongen in een mooi kostuum. India Ca 12 dec 2012 bis 043.JPGArmen en handen van het meisje worden met hennatekeningen gesierd. Beiden pronken zij op een feest met de vrienden. De derde dag trekt de jongen op een wit paard en voorafgegaan door een fanfare, in een luidruchtige processie naar vrienden en familie. Die omhangen hem met bloemenslingers en geven hem allerlei opdrachten uit te voeren, wat de meeste jonge bruidegommen niet echt vrolijk stemt. Als de stoet uiteindelijk op het trouwfeest belandt, staat de bruid hem daar op te wachten en wordt het koppel met elkaar verbonden door hun kleren aan elkaar te knopen. Nu heeft het grote feest plaats, vaak met duizenden gasten en vooral met een ongeziene overvloed aan eten. Na afloop gaan de pasgehuwden elk naar hun eigen huis terug om pas ’s anderendaags samen in te trekken bij de familie van de jongen. De vierde dag is dan ook een dag van rouw omdat het meisje definitief haar familie verlaten heeft.

 

voor meer foto's van Ranakpur: klik hier

 

vorige                                     volgende

 

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, ranakpur |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.