27-02-13

Horn Please

Banner India.jpg

Dinsdag 4 december 2012 (1)

 

Het was hier op het platteland zeer rustig en stil vannacht, alleen af en toe een toeterende vrachtwagen op de even verder gelegen autostrade. De wekdienst gebeurt hier met een eeuwenoude klop op de deur, geen bel laat staan een telefoon. Dit is dus heritage. De douche geeft zo mogelijk nog minder water dan gisterenavond en we moeten ons dus behelpen met het kleine waterkannetje en de emmer. Na het ontbijt genieten we nog snel even van de heerlijk frisse ochtend en wandelen door de tuin, waar een groep jongemensen aan de yoga-oefeningen bezig is. We nemen een kijkje in de manège en bewonderen nog eens de elegante en krachtige Warmar-paarden die klaargemaakt worden voor een rit. De oortjes staan in een mooi boogje keurig rechtop. Vandaag rijden we naar Mount Abu, een bergdorp op 1.200 meter hoogte, in het Aravali-gebergte. Sinds jaar en dag is Mount Abu een belangrijke bedevaartplaats voor zowel hindoes als jains. Deze laatste groep kennen we in België omdat de meeste Indische diamantairs in Antwerpen tot deze religie behoren. De fruitplukkers in Haspengouw daarentegen zijn sikhs. De busrit loopt door Rajasthan, de 2e grootste staat van India maar ook de 2e minst dichtbevolkte.  Het grootste deel is namelijk woestijn. Rajasthan is de wieg van alle zigeuners en gisteren nog lazen we in een Indische krant dat nu wetenschappelijk bewezen is dat ook de Roma hier hun roots hebben. Op de snelweg (niet meer dan een tweevaksbaan) is dat merkbaar: een ononderbroken rij vrachtwagens vervangt de kamelencaravaans waarmee de nomaden vroeger hun goederen vervoerden. De vrachtwagens zien er allemaal voorhistorisch uit met hun vaak houten cabine en vierkante in twee gesplitste voorruiten. De meeste zijn van het lokale merk Tata en allemaal zijn ze bont versierd India Ch 7 dec 2012 071.JPGmet slingers en allerlei voorwerpen die de kwade geesten moeten afhouden: zwarte flochen of vlaggen vooraan, een wielschijf of een versleten schoen achteraan. Overigens stoppen de chauffeurs (ook onze bus) regelmatig onderweg bij een klein tempeltje en offeren er een gift om de bescherming van de goden af te kopen in het helse verkeer. Wellicht daardoor voelen ze zich ongenaakbaar en rijden ze als gekken. Op de belangrijkste kruispunten staan heilige koeien en ook bij hen willen de vrachtwagenchauffeurs op een goed blaadje staan. Ze kunnen er fris groen kopen dat er door vrouwen wordt aangeboden en de koeien laten het zich gretig welgevallen. Op de achterkant van zeer veel vrachtwagens staat in grote letters geschreven: “Horn please” en dat verklaart dan weer waarom hier zo veel geclaxonneerd wordt. Het is duidelijk: we moeten ons onderweg niet vervelen. Hier is van alles te zien en te beleven en dank zij de vaak geestige verhalen van François komen we er ook alles over te weten. Zo vernemen we dat de vrouwen hier geen sari maar een ghagra choli dragen, een lange rok en een strak aansluitend topje; waarom sommige vrouwen zware zilveren enkelringen dragen (als verzekerde bewaring van rijkdom); dat de enige reden om te sparen in India de bruidschat voor de dochter is en dat de Lohar, een niet zo graag gezien volk van smeden was.

 

We houden halt voor een sanitaire stop bij een hotel met grote souvenirwinkel. Onvoorstelbaar hoeveel brol hier opgestapeld ligt: massa’s armbanden, ringen, hoofddeksels, kleren, sjaals, olifantjes in alle mogelijke kleuren en formaten, messen en dolken, afbeeldingen van goden, koper en alle mogelijke glitter,… Als je ziet hoe weinig toeristen hier komen en dat ze ook aan onze groep nauwelijks iets verkocht krijgen, dan kan het niet anders of al die spullen liggen hier al jaren India Ca 04 dec 2012 039.JPGop een koper te wachten. Wij beperken ons tot het lenigen van de fysieke behoefte en stappen terug de bus op. Terwijl we gretig de vele taferelen onderweg in ons opnemen, benut François de gelegenheid om ons te onderhouden met allerhande wetenswaardigheden over dit fascinerende land. Hij vertelt ons dat alle huizen een kleine huistempel of –altaar hebben evenals een huispriester en dat de pelgrims honderden kilometers afleggen van tempel tot tempel en onderweg geen geld mogen uitgeven. Ze mogen gratis op de trein en leven van wat ze krijgen. Hij vertelt ons verder dat alle dorpen een koeienkliniek hebben waar de heilige dieren verzorging krijgen. Bij een verlaten benzinestation krijgen we het verhaal van de gebroeders Ambani, eigenaars van de Reliance-groep en rijkste familie van Indië, die noodgedwongen hun benzinestations moesten sluiten. Toen de ene broer voor de verjaardag van zijn schoonzus een Boeing cadeau gaf, wilde de andere broer natuurlijk niet onderdoen en schonk op zijn beurt een reusachtig schip aan zijn schoonzus. Intussen rijden we langs uitgestrekte velden met castorplanten waaruit olie voor medische en culinaire doeleinden wordt geperst. De meest gebruikte oliën in India zijn evenwel de mosterdolie en de koolzaadolie terwijl olijfolie hier enkel gebruikt wordt om in het haar te doen. Wat de cosmetica betreft leren we dat de kleine rode vlek op het voorhoofd, de bindi, tegenwoordig enkel een esthetisch doel heeft. Verder is er ook de sindoor, een rode streep in de haarscheiding, die aangeeft dat een vrouw gehuwd is. Bij tempels zie je tenslotte de sadhoe’s die grote strepen of vlekken dragen op het voorhoofd en het hele lichaam. Langs de weg zien we vrouwelijke arbeidsters met grote ronde schalen op het hoofd waarin ze stenen en zand vervoeren. Ook zij dragen tijdens het werk mooi gekleurde kleren. Hier en daar staan mannen zich uitgebreid te wassen bij een waterpomp. Vrouwen doen dat vòòr zonsopgang en zonder hun kleren uit te doen. Ook kinderen dragen dag en nacht dezelfde kleren. Intussen geven we onze ogen de kost langs de weg: we zien vooral veel koeien maar ook ezels, honden en hier en daar een kameel. Er bloeien oleanders in het wild en af en toe kleurt een bougainvillea oogverblindend paars of roze. De vele toektoeks die we voorbijrijden puilen uit van de opgestapelde mensen. Sommigen hebben zelfs binnenin geen plaats en hangen dan maar achteraan naar buiten. Deze voertuigen zijn hier veel gebruikt als taxi voor langere verplaatsingen en ze zijn dan ook prominent aanwezig in het verkeer. De meeste zijn fleurig versierd.

 

vorige                                                   volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india |  Facebook | |

24-02-13

Het Mehrangarh Fort

Banner India.jpg

Maandag 3 december 2012 (2)

 

We rijden rechtstreeks naar het Mehrangarh Fort dat hoog op een heuvel ligt aan de rand van de stad. De bus brengt ons tot aan de voet van het imposante fort. Hier hebben eeuwen lang de maharadja’s geleefd. De laatste maharadja van Jodhpur heeft geregeerd tot in 1971 de macht en de privileges van de koningen werden afgeschaft, maar nu nog is hij een invloedrijk en vooral rijk man. Vorig jaar is zijn zoon getrouwd en op het reusachtige feest waren o.a. Madonna, Mick Jagger en alle koningshuizen ter wereld uitgenodigd. Het feest had plaats in dit kasteel. We wandelen een enorme ingangspoort binnen en komen op een platform van waaruit we een mooi uitzicht hebben op de blauwe stad. Jammer genoeg voor de foto’s zit de lage zon volledig tegen.

India Ca 03 dec 2012 031.JPG

We klimmen verder naar het binnenplein. Rondom worden we omgeven door fraai gebeeldhouwde gevels met balkonnetjes, erkers, raampjes. Het is alsof het hele gebouw met kantwerk in hout is bekleed, maar het is wel degelijk kalksteen. De gids leidt ons langs de verschillende binnenplaatsen en door de rijk gedecoreerde interieurs met mooie draagstoelen, baldakijnen en wapens waarbij het weinig moeite kost om je de taferelen uit de tijd van de maharadja’s voor de geest te halen. Opmerkelijk zijn de zeer fijn geschilderde miniaturen, maar ik kan er niet voldoende van genieten want ik heb mijn bril in de bus gelaten en moet alles zonder bril of met mijn zonnebril bekijken. Na de vergeten batterij in Amritsar mijn tweede blunder! Voor we buiten gaan krijgen we nog een demonstratie van het aanbrengen van een tulband en op het einde mag ik hem voor de foto ook eens op mijn hoofd zetten. Het hoofd van de Indiër is echter duidelijk veel kleiner dan het mijne zodat ik er maar potsierlijk bij sta. In het winkeltje zijn zeer mooie spullen te koop maar we hebben ons voorgenomen om geen souvenirs van onze reizen meer te kopen, ons huis is nu al te vol. Maar aan een mooie sjaal of twee kan C toch niet weerstaan. Om 18 uur terwijl het al begint te deemsteren, stappen we terug op de bus.


In het centrum van Jodhpur komen we in een verkeersopstopping terecht. Geen wonder, want de hoofdstraat is zeer smal en er lopen nogal wat koeien, die niet voor niets de “traffic controllers of India” worden genoemd. Het oponthoud geeft India Ca 03 dec 2012 196.JPGons echter wel de tijd om vanuit de bus rustig het straatleven en de winkeltjes te bekijken. Zeer primitief allemaal: oud, armtierig en vuil. We zien kleermakers, electriciens, kappers die stuk voor stuk uit de vorige eeuw schijnen te komen. Door een openstaand venster zien we vuile donkerrode brokken op een vuile tafel liggen. Het duurt even voor we door hebben dat dit een slagerij is.  Die zijn in India eerder zeldzaam aangezien de hindoes geen runds- en de moslims geen varkensvlees mogen eten. 90% van de Indiërs eten geen vlees al schijnt waterbuffel meer en meer gegeten te worden. Op straat zorgen de mooi versierde en beschilderde toektoeks met veel chroom en kleur gelukkig voor een vrolijker noot. De verkeersknoop geraakt opgelost en we hebben nog wat tijd over. François heeft nog een verrassing in petto. Op een lommerrijk terras tracteert hij op een frisse pint bier en… frieten! De temperatuur is aangenaam en de sfeer is prima want het gezelschap is duidelijk al een vriendengroep geworden.  Iedereen schiet goed op met iedereen en niemand valt uit de toon.


Het is uiteraard donker al we naar het hotel vertrekken, nog een 45 minuten rijden want Rohetgarh Hotel ligt wat afgelegen op de buiten. In het donker haalt de buschauffeur opnieuw halsbrekende toeren uit, maar daar zullen we moeten aan wennen, vrees ik, want dat is de Indische rijstijl. Rohetgarh is een heritage hotel dat gevestigd is een mooi complex en wordt door François omschreven als een “paardenstal”. Het heeft inderdaad een paardenstoeterij in annex India Ch 04 dec 2012 011.JPGmaar het hotel zelf is een paleis dat pas in 1990 tot hotel is ingericht. De Rohet familie die er eigenaar van is, regeert sinds 1622 over 12 gemeenten in de omgeving. Door een mooi versierde ingangspoort komen we op de binnenplaats met zwembad. Onze kamer ligt helemaal op het uiteinde van een tweede binnenkoer. De deuren zijn met grendel en hangslot afgesloten en de kamer is eenvoudig en klein, maar ingericht met authentiek meubilair. Aan het plafond hangt een ouderwetse ventilator en op de muur zijn simpele tekeningen geschilderd: een prinses met herten en een bloemenvaas met olifanten.  Het is niet echt mooi te noemen, maar het ziet er authentiek uit. De grote badkamer is zo mogelijk nog eenvoudiger en oogt niet fris: er zijn grote zwarte schimmelvlekken op het plafond. Uit de douche komt enkel een dun straaltje water en de warme kraan moet op volle kracht staan om het water een beetje op te warmen. In een tekstblaadje op de nachttafel verontschuldigt de directie zich op voorhand voor het beperkte comfort: “Unfortunately our ancesters did not have western tourists in mind when they were building centuries ago”. Toen bouwde men nog brede gangen voor de olifanten, maar lage deurtjes zodat alleen de mensen er doorheen konden. Dus worden we aangeraden “to bow before entering, to beware for insects and to be very careful with water because it is very precious”. Ik vind het eerlijk gezegd allemaal zeer charmant en verkies dit veruit boven sommige onpersoonlijke moderne hotels. Het is al vrij laat als we in het mooi beschilderde restaurant aanschuiven aan een eerder bescheiden, maar niet slecht buffet. Een van de obers is zeer fier dat hij ons in het Duits kan bedienen. Bij elke schotel geeft hij ons de Duitse benaming. Na afloop krijgen we in de tuin nog een show van een jonge goochelaar. Leuk en sympathiek. Om 22:45 uur, na het dagboek, de batterjen en de pc, kruipen we in bed, tevreden over alweer een mooi gevulde dag. 

 

vorige                                                      volgende

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, jodhpur |  Facebook | |