03-04-13

Opnieuw geen succes

Banner India.jpg

10 december 2012

 

Ik heb niet te best geslapen vannacht. Het bed was zeer hard en daarenboven kreeg ik voortdurend zure oprispingen van het eten gisterenavond. We worden weer zeer vroeg gewekt want we vertrekken al om 7 uur voor een tweede zoektocht naar de tijger. De kans om er een te zien zou ’s ochtends vroeg het grootst zijn. Het is nog donker en koud en in de open jeep beschermen we ons zo goed mogelijk met warme dekens. Deze keer krijgen we een andere zone toegewezen. Er is hier blijkbaar zo veel verkeer van “tijgerzoekers”, dat het park in zones is verdeeld en dat de jeeps telkens maar één zone mogen doorkruisen. Het landschap is duidelijk verschillend van gisteren: meer bosjes en geen apen, maar dat ligt misschien eerder aan het vroege uur. Als de zon opkomt, verschijnen er meer en meer herten, blue bulls (een soort antiloop) en pauwen, maar de tijger is weer niet te bespeuren. Onze gids heeft een “alarm call” india, ranthamboregehoord en we haasten ons die richting uit. En inderdaad, in het mulle zand zijn zeer duidelijk de sporen van een tijger en hyena’s te zien! Radiocontact leert ons dat er inderdaad van verschillende kanten calls gemeld zijn. Mogelijks is de tijger momenteel aan het eten en komt hij waarschijnlijk straks naar de vijver om te drinken. Daar gaan we dus postvatten. We blijven er stil en geduldig een hele tijd staan, maar het blijft stil. De stoute geel-zwarte eksters komen heel dichtbij en aan het water ligt een grote krokodil, wat ons toch nog enkele mooie foto’s oplevert. Ook de herten die bij de opkomende zon in het nevelige bos wandelen, zijn een dankbaar onderwerp voor onze camera. Plots worden we opgeschrikt door het gekrijs van opvliegende pauwen vlakbij. Het is een junglekat die zich zo snel uit de voeten maakt, dat we niet eens de kans hebben om ze te fotograferen. Dit is een vrij zeldzaam dier. Onze gids zegt dat hij die maar 4 à 5 keer per jaar te zien krijgt. Als we de tijger niet te zien krijgen, dan hebben we toch alvast dit mini-exemplaar gezien. Dan maar genieten van het mooie landschap (palmbomen, een vijver met rode algen) en het andere wild: reigers, eenden, ijsvogels en ooievaars op de oever en hier en daar een hert, een groepje wilde varkens, blue bulls en sambars (twee antilopensoorten), krokodillen,… Op de terugweg naar het hotel, opnieuw onverrichterzake, beweert onze gids dat een tijger, die als welp werd gered en opgevangen in een fance, elke nacht naar het dorp en zelfs tot bij ons hotel komt. Ik begin stilaan de safariverhalen met een serieuze korrel zout te nemen.

 

Het is 11 uur en we hebben nu twee uren vrij en tijd om onze koffers te pakken. Vannacht gaan die met de bus naar Agra terwijl wij morgenvroeg de trein nemen. Na de lunch vertrekken we voor onze derde en laatste safari op zoek naar de tijger. Als we er weer geen te zien krijgen, zullen de twee reisgenoten die vroeger waren afgereisd, 12 safaris gedaan hebben zonder succes, want vorige week deden ze er in Centraal India ook al 9. Het is zeer warm en deze keer krijgen we zone 5 toegewezen. We hebben een andere chauffeur, maar dezelfde gids. Hij spreekt af dat we nu geen fotostops meer houden tenzij voor de tijger of voor iets wat we nog niet gezien hebben. Er is nauwelijks wild te zien.  Als de jeeps elkaar kruisen, wordt er druk informatie uitgewisseld. Plots schieten we pijlsnel weg en een andere jeep raast de andere richting uit. Er is een luipaard gespot en we gaan hem omsingelen. Maar als we in een grote cirkel zijn rondgereden, komen we de andere jeep weer tegen.

india, ranthambore

Niets… We blijven minutenlang stilstaan. Er zijn weer sporen van de tijger in het zand. Hij moet hier ergens zijn! Spannend, maar ik kan me stilaan niet van de indruk ontdoen dat die gidsen hier een toneeltje opvoeren om de spanning erin te houden. Anderen denken er blijkbaar ook zo over, want één van onze collega’s valt zowaar in slaap… We blijven maar rondrijden en af en toe een tijd stilstaan, maar onze enige “nieuwe oogst” is een mangoest, een katachtig roofdier dat meer aan een grote rat dan aan een kat doet denken. Om 17:30 uur geven we het op. Tijdens de koude terugrit naar het hotel, gaat de zon onder. We zijn een beetje ontgoocheld, maar niemand laat het aan zijn hart komen. Het ware mooi geweest, maar de tijger zien was nu ook weer niet het belangrijkste doel van deze Indiareis.

 

vorige                                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, ranthambore, tijgersafari |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.