18-04-13

De dokter en het dorpsschooltje

Banner India.jpg

Donderdag 13 december 2012 (1)

  

Deze voormiddag moeten we 4 à 5 uren rijden naar Khajuraho. We bewegen ons constant op de grens tussen de staten Uttah Pradesh en Madhya Pradesh. Er hangt een lichte nevel, maar de zon probeert er toch door te prikken. Langs de weg zien we de lage huisjes, vaak in lichtblauw geschilderd en de meeste met een brede stoep, netjes met witte verf afgelijnd. Sommige deurportalen zijn mooi versierd met kleurrijke muurschilderingen en hier en daar staat een klein huistempeltje voor de deur. Alles is opvallend netjes onderhouden. Zelfs de koeienvlaaien die in de zon liggen te drogen, zijn mooi gestapeld of in rijtjes gelegd. Hier is de tijd echt blijven stilstaan. Alhoewel, de vele reclameborden wijzen ons er op dat ook hier de electronica haar intrede heeft gedaan: de meeste maken reclame voor Airtel, Idea of Vodafone, alle telecommaatschappijen. Ik las trouwens dat er ondanks de armoede in India meer gsm’s zijn dan wc’s…  Ik zie ook opvallend veel reclame voor cement. Onze nieuwe autocar is comfortabel, maar blijkt toch een rammelkast te zijn. Bij een spooroverweg gaan de slagbomen naar beneden. Binnen de kortste tijd staat de weg over zijn hele breedte vol met auto’s, vrachtwagens en bromfietsen. De fietsers en de

India Ca 13 dec 2012 024.JPG

voetgangers kruipen zonder aarzelen onder de slagbomen door. Van zodra de trein voorbij is en de slagbomen open gaan, ontstaat er natuurlijk een reusachtige chaos want ook aan de overzijde staat het over de hele breedte vol. Drummen, toeteren, roepen… en op wonderbaarlijke wijze geraakt de verkeersknoop uiteindelijk los en we kunnen verder rijden. Het heeft alles bij elkaar ruim een kwartier geduurd.  Eindelijk heeft François nog eens de tijd om ons wat te onderrichten. Over de goden deze keer. De Indiërs kennen miljoenen goden, want alles wat ook maar een beetje onnatuurlijk lijkt, wordt hier als god vereerd: een scheefgegroeide boom, een speciaal gevormde rots, enz.  Maar er zijn slechts drie ‘hoofdgoden’: de trimurti met name Brahma, Vishnu en Shiva.  Samen vormen zij het Atman of de menselijke ziel. Brahma is de schepper en hij staat voor de wetenschap en de kunst. Hij heeft vier gezichten en wordt meestal afgebeeld met een kroon op het hoofd en een zwaan. Vishnu houdt alles in stand en staat ook voor welstand. Zijn vehikel is de arend. Hij zou 9 avatars of wedergeboorten achter de rug hebben, o.a. als vis, schildpad, reus, maar ook als Rama en Krishna. Shiva tenslotte breekt alles af en bouwt alles op. Hij wordt vereerd als de “remover of obstacles” en de sleutel tot het geluk. Hij wordt afgebeeld met een grote dot haar op het hoofd, met een drietand en een serpent rond zijn nek. De olifantengod Ganesha is één van zijn twee zonen.

 

We stoppen in een klein dorpje waar een vriend van François woont. De man is dokter en zijn vrouw een soort social worker en onder hun tweetjes zorgen ze voor het welzijn van de hele streek. Ze hebben een zoon van 11 en een dochter van 16, die studeert voor ingenieur. François wordt enthousiast ontvangen als een soort nonkel en wij met de hele groep al evenzeer. We mogen een blik werpen in hun kleine, maar nette huisje en de dochter komt rond met een schotel met nootjes, koekjes en zelf gebakken groentenbeignets.  Naast een eenvoudige woonkamer is er een piepkleine keuken en twee kleine slaapvertrekken: één voor de mannen en één voor de vrouwen. Op een rekje aan de muur staan enkele medicamenten. Hiermee moeten alle patiënten uit de omgeving het doen. De dokter is er niet maar als hij even later thuiskomt, neemt hij ons mee de straat over naar het kleine dorpsschooltje dat hij ook onder zijn hoede heeft. De klasjes en de hele speelplaats ogen zeer netjes en verzorgd. De kinderen zitten op de grond en gedragen zich bijzonder gedisciplineerd.

India Ca 13 dec 2012 049.JPG

Terwijl de onderwijzer met ons praat, zitten ze voorbeeldig luidop te lezen in hun schoolboeken terwijl anderen nu pas aankomen, hun schoenen uittrekken en braaf plaats nemen bij de rest. Twee jongetjes van een jaar of vijf stappen hand in hand de speelplaats op terwijl ze met hun andere hand naar ons wuiven. Rond hun grote bruine ogen zijn ze zwart geschminkt. Schattig! Het spreekt vanzelf dat we hier de ene foto na de andere maken. We vernemen hier ook dat gisteren Ravi Shankar overleden is, de sitarspeler die over de hele wereld beroemd werd door zijn samenwerking met o.m. The Beatles. Volgens François is de kans groot dat hij zich zal laten verassen in Varanasi en wie weet zijn we daar morgen of overmorgen wel getuige van. En dan trekken we verder, de autosnelweg op. Opnieuw moeten we regelmatig onze ogen dichtknijpen voor de levensgevaarlijke toeren van de bus en de tegemoetkomende vrachtwagens of andere bussen. Claxons en flikkerende koplichten zijn hier gelukkig zeer efficiënte communicatiemiddelen. In de stadjes waar we door rijden, heerst een ongelooflijke drukte: auto’s, toektoeks, moto’s, fietsen, voetgangers, kilometers lang. De weg is zo smal dat het bij ons maar één baanvak zou zijn en toch kruisen hier vrachtwagens elkaar moeiteloos aan hoge snelheid. Fietsers en voetgangers springen behendig opzij. Aan de vele stalletjes en kraampjes hangen overal linten van zakjes chips en andere snoep. Op de stoepen werken allerhande ambachtslui: houtbewerkers, steenkappers, automechaniciens. Mannen en vrouwen zitten gehurkt op de grond, vaak zo diep gebogen dat je nauwelijks ziet dat het een mens is.

 

vorige                                volgende 

08:40 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: india, jaipur, khajuraho |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.