22-01-14

Kalahari

Banner Namibie.gif

Donderdag 26 september 2013 (2)

 

Om 14:45 uur komen we aan bij de Bagatelle Kalahari Game Ranch, onze lodge voor vannacht. Al dagenlang kondigt Bruce deze plek aan als de mooiste van de hele reis. “When you see that, you will drive crazy!” zei hij. Het is inderdaad een mooie plek, maar door de regen verliest ze toch een groot deel van haar charme. De bungalows zijn gebouwd rond een boerderij met ezels, geiten, Namibie Carlos 6 082.JPGoryxen en springbokken. In een omheind terrein leven ook drie jachtluipaarden onder de bescherming van het Cheeta Conservation Fund. Mascotte en huisdier van de ranch is echter een tamme springbok die vrij in en om het hoofdgebouw rondloopt. Het is een heel eind wandelen en even ploeteren door het mulle zand naar onze chalet, die boven op een duinenrug staat en uitkijkt op de grote rode vlakte die de Kalahari is. Het landschap is schitterend: door de regen ziet het zand nog roder en de schaarse vegetatie kleurt ook iets frisser groen. Alleen de zon en de blauwe lucht ontbreken jammer genoeg. In de verte is een waterplas waar de wilde dieren kunnen komen drinken, maar daar is momenteel geen leven te bespeuren. Het regent lichtjes en er staat een felle wind. De ruime kamer is mooi aangekleed met hoofdzakelijk blauwe accenten maar de eveneens blauw gekleurde springbokvellen had men beter achterwege gelaten… De badkamer heeft een groot venster dat uitkijkt op de woestijn zodat je ook vanuit je bad van de natuur kan genieten. Dat de spring- en andere bokken ook naar binnen kunnen kijken, moet je er maar bij nemen.

 

Om 16:00 uur is het verzamelen geblazen voor de game drive. Intussen is het nog harder gaan regenen en het is ronduit koud. Té slecht weer om in een open voertuig rond te rijden. Als Namibie Carlos 6 116.JPGalternatief mogen we het voederen van de jachtluipaarden meemaken. In twee jeeps rijden we de omheinde zone binnen en onmiddellijk komen drie cheeta’s dichterbij. Zij weten wat hen te wachten staat maar ze blijven opvallend rustig en geduldig. De jeeps rijden een paar rondjes en de dieren volgen gedwee. Het zijn prachtige, elegante beesten en ook hun houding straalt fierheid uit. De haren van hun mooi gevlekte pels klitten een beetje aan elkaar van de regen. We kunnen heel goed foto’s maken, dank zij de telelens ook in close-up. Plots schiet de jeep vooruit en maakt snelheid. Onmiddellijk gaan ook de jachtluipaarden in galop, sierlijk en krachtig. Hiermee willen de bewakers ons laten zien hoe snel en sierlijk de cheeta’s lopen. Ze halen snelheden van 50 tot 90 kilometer per uur en zijn daarmee de snelste sprinters ter wereld. Maar ze kunnen hun topsnelheid niet lang aanhouden en zijn uitgeput wanneer ze hun prooi te pakken hebben. Het gevolg is dat vaak andere roofdieren met hun vangst gaan lopen. We stoppen en de chauffeur stapt uit met enkele grote stukken vlees, het avondmaal van de cheeta’s. Van zodra ze een stuk bemachtigd hebben, gaan de dieren ergens rustig apart liggen en trekken met hun scherpe tanden het vlees aan stukken. Rond hun muil kleurt alles rood. Wij zitten er met onze neus op en onze fotocamera’s klikken!

 

Als we terug buiten de omheining zijn, regent het nog steeds. Marc vindt dat het geen zin heeft om te gaan game driven, maar hij stuit meteen op algemeen protest. Wellicht komen wij hier nooit meer terug en we willen toch de Kalahari gezien hebben, ook al is het in de regen. Dus vertrekken we toch, zo goed als mogelijk beschermd tegen kou en regen. De natuur leeft bij dit weer meer dan ooit: de planten drinken gretig en fleuren op, het zand kleurt feller rood dan anders en de dieren zijn actief. Het duurt dan ook niet lang voor we springbokken, spiesbokken, steenbokken, 3 jonge elanden en een rennende kudde gnoes te zien krijgen.

Namibie Carlos 6 183.JPG

Het landschap is prachtig: heuvelachtig, rood-oranje zandduinen, groen in alle tinten en hier en daar een schilderachtige boom. Hoog in de bomen zitten gieren en andere kleurrijke vogels te genieten van de koele regen. In de hobbelende jeep is het niet gemakkelijk om mooie foto’s te maken en we moeten onze camera beschermen tegen de regen en onze lenzen constant afdrogen. Gelukkig gaat het steeds minder regenen en we kunnen toch nog heel wat mooie plaatjes schieten. Uiteindelijk hebben we ruim 2 uren rondgereden en iedereen is blij dat we toch uitgereden zijn, Marc waarschijnlijk ook. Dit was weer één van de hoogtepunten van onze reis! Op het einde nemen we nog een afslag naar de top van een duin voor een ‘sundowner’. Er is weliswaar geen ondergaande zon te zien maar toch zit er wat kleur in de hemel en is het zeer stemmig.

 

Om 19 uur zijn we terug. Snel douchen en omkleden en… aan tafel. Er is weinig licht op de kamer want hier moet men niet alleen zuinig omgaan met water, maar ook met elektriciteit. P en M zijn daar zeer ontstemd over evenals over het gebrek aan comfort in het algemeen. Zij vergeten echter dat we hier in volle Kalahari zitten. Als we de lange wandeling aanvatten van onze chalet naar het restaurant, regent het niet meer. Het is wél pikkedonker en ik heb het licht van mijn iPhone nodig om de weg te vinden. In het restaurant is het zeer knus en gezellig warm en het eten is voortreffelijk: carpaccio van wild, springbok met groenten en aardappelen en crème brûlée achteraf. We sluiten de avond af in de bar met enkele medereizigers (altijd dezelfden…) met een deugddoende, maar zeer kleine Cointreau en Drambuie. We beseffen dat dit onze laatste avond is want morgen zitten we al op het vliegtuig naar huis. Om 23 uur klimmen we een laatste keer de duin op naar onze kamer en het is 23:15 uur als we eindelijk het licht uitknippen en de complete stilte van de woestijn over ons neerdaalt.

 

Voor meer foto's van de Kalahari woestijn: klik hier

 

vorige                                 volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, kalahari |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.