30-12-13

Solitaire

namibie, swakopmund, solitaire

Zaterdag 21 september 2013 (1)

 

Het is zonnig deze morgen, maar koud. Vandaag verlaten we Swakopmund en we hebben een hele dag busreis voor de boeg, die ons via de Kuiseb- en de Gaubpas zal brengen tot in Sossusvlei, één van de hoogtepunten van de reis. We volgen voor een groot deel de Trans Kalahari Highway die van Windhoek tot in Zimbabwe loopt. Onderweg komen we o.m. langs Vogelfederberg, Solitaire en Sesriem en we overschrijden de Steenbokskeerkring. Volgens Marc krioelt het hier van verdekt opgestelde politiemannen met speedguns om de snelheid te controleren. Ze verschuilen zich naar het schijnt zelfs in de riolen. In en rond Swakopmund zijn de wegen en straten breed. Dat komt door de ossenwagens die door een gespan van 16 à 18 ossen getrokken werden en dus veel plaats nodig hadden. Aanvankelijk rijden we over de harde maar glibberige zoutpaden langs het duinengebied. Hier lagen 100 jaar geleden nog geen duinen. Het zand heeft geleidelijk de rotsen bedekt en de bodem is dan ook rotsachtig. Vandaar dat hier nu overal grote granietblokken uit de grond worden gezaagd.

Namibie Carlos 4 011.JPG

Naarmate we verder rijden, verandert het landschap geleidelijk: zand gaat over in korstmossen, er verschijnen vervolgens kleine planten, daarna struiken en tenslotte meer en meer bomen. Hier groeit o.m. de kameeldoringboom wiens wortels 100 à 120 meter diep in de grond gaan. De boom is zeer gegeerd door de giraffen of ‘kameelperden’ zoals ze hier genoemd worden. Vandaar de naam. Hij draagt ook een vrucht waarvan de pitten worden gebruikt als een soort ersatz-koffieboon. Hier en daar duikt ook een kokerboom op en af en toe spotten we in het landschap een eenzame struisvogel. Als we door de Kuisebpas rijden, zit er plots een baviaan op de weg en de bus moet stoppen. Het blijkt een ziek en zielig exemplaar te zijn die niet goed weet wat hij wil. Uiteindelijk gaat hij toch opzij en kunnen we door. We stoppen bij ‘Kriess se Rus’, de rustplaats van ene Kriess, voor een fotostop. De zon schijnt en er staat een koude wind als we uitstappen, maar het panorama is schitterend.

 

Het verhaal van Marc gaat vandaag over de recente politieke geschiedenis, niet alleen van Namibië maar ook van de rest van Afrika. Zo komen ook de strijd tussen de hutu’s en de tutsi’s aan bod en Ruanda, Burundi en Congo waarbij figuren als Museveni, Mugabe, Mobutu en Kabila een hoofdrol spelen. We bevinden ons in Nama-gebied, een kleine minderheidsgroep die verwant is aan de hottentotten. We steken eerst de Gaubpas over en daarna de Steenbokskeerkring. In sommige bomen hangen reusachtige vogelnesten waarin tot 200 ‘sociable weavers’ of  ‘verzamelvogeltjes’ kunnen wonen, een hele gemeenschap. De nesten kunnen tot 100 jaren oud zijn. In de verte zien we af en toe een oryx lopen of een kleine groep zebra’s. Op de middag houden we een lunchstop bij de Rostock Ritz Desert Lodge midden in de kale vlakte. Het is een geheel van wat bizarre bouwsels met koepelvormige daken maar de omgeving en aanplanting maken het toch tot een mooie plek. In een omheind deel van de tuin zitten stokstaartjes, de schattige diertjes die zo nieuwsgierig  rechtop kunnen staan kijken. De zon staat hoog en geeft veel warmte, dus we lunchen binnen: kipsla en oryx met friet. Om 13:45 uur stappen we weer in de bus. We hebben nog 140 kilometer te doen. Het landschap verandert opnieuw: de zandbodem begint geel, oker en oranje te kleuren.

Namibie Carlos 4 113.JPG

Bij Solitaire houden we halt. Niettegenstaande hier niet veel meer te zien is dan een hotel en een benzinestation met shop, stopt nagenoeg iedereen hier. Het ligt namelijk op een kruispunt waar iedereen voorbij moet en het is de enige plaats in de verre omgeving waar getankt kan worden. Solitaire werd uitgebouwd door Moose, een oude man van Schotse afkomst, die er in zijn winkeltje o.a. zijn beroemde appelcake verkocht. Die is nu nog steeds te koop en een must voor elke voorbijganger. Wij kunnen uiteraard niet aan de verleiding weerstaan en het moet gezegd: ik heb zelden zo een lekkere appeltaart gegeten. Solitaire werd ook bekend door het gelijknamige boek dat de Nederlander Ton Van der Lee erover schreef. In de jaren ’90 kwam hij hier langs, werd meteen verliefd op de plek en besloot er te blijven om aan de stress van het moderne leven te ontsnappen. Hij bouwde er een restaurantje uit en vond er inderdaad de verhoopte rust, tot… Lonely Planet de plaats ontdekte en de toeristen begonnen toe te stromen. Het was het einde van zijn droom maar de plek, hoe toeristisch ook, heeft nog steeds charme. Dat komt o.m. door de vele oude voorwerpen (benzinepomp, schrijfmachine, enz.) die hier nog te zien zijn, maar ook in grote mate door de kleurrijke autowrakken die rondom in het zand verspreid liggen en in deze setting zeer fotogeniek zijn. De Nederlander is intussen weer vertrokken maar de legendarische Moose woont hier nog altijd. We steken de Tsondabrivier over en trekken verder door de versteende woestijn en de versteende duinen langs de Naukluftbergen, richting Sesriem. Hier slaan we rechtsaf naar de Sossusvlei Lodge, onze verblijfplaats voor de komende twee nachten. Het is precies 16 uur als we er aankomen.

 

vorige                                      volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, swakopmund, solitaire |  Facebook | |

28-12-13

Namib-woestijn (2)

 

namibie,namib,swakopmund

Vrijdag 20 september 2013 (2)

 

Als we tegen de middag terugrijden naar Swakopmund, hebben we al een 100-tal kilometer afgelegd, waarvan 60 in de Namib. Niet te geloven. We verpozen een halfuurtje in het hotel en trekken dan naar een ander deel van de woestijn: de zandduinen. Intussen is er een felle zuidwestenwind komen opzetten. Tommy trekt de duinen in en speurt naar dieren in het mulle Namibie Carlos 3 967.JPGzand. Hij komt aanzetten met een kleine hagedis en een piepklein slangetje. Hoe hij die gespot heeft, is me een raadsel. Hij pikt er één van de dames uit en houdt de hagedis aan haar oor, waar het diertje zich stevig aan vastklampt en blijft hangen als een levende oorbel. Wanneer Tommy het slangetje op de grond zet, graaft het zich vliegensvlug in en verdwijnt binnen luttele seconden in het zand. De andere chauffeurs zoeken intussen met een stok met haak tussen de rotsblokken naar grotere slangen. Hier komen alle giftige soorten voor: pofadders (de gevaarlijkste), cobra’s, enz. De jacht levert echter niets op en we trekken verder. De tijd vordert en er is nog steeds geen sprake van een picknickstop. Tot Tommy komt zeggen dat de stormwind té hevig is en er niets anders op zit dan te picknicken in de auto’s. We krijgen elk een doos met twee broodjes, een gehaktbal, een groenten- en een fruitslaatje en een vruchtensapje. Lekker, maar gezellig is het niet. Na de lunch zegt Tommy dat het geen zin heeft om verder op zoek te gaan naar dieren in dit weer. Het waait inderdaad zò hard dat het bijna onmogelijk is om buiten te komen, maar het opwaaiende zand levert schitterende beelden op. Het is alsof de duinen weglopen. Het is echter moeilijk, zelfs onmogelijk om foto’s te nemen. Onze Defender 4x4 crosst intussen duin op en af in het mulle zand en binnenin heerst dolle pret.

Namibie Carlos 3 1070.JPG

Telkens als we aan hoge snelheid een steile helling nemen, wordt er gelachen en gejoeld zoals kinderen in een rollercoaster op de kermis.  Johannes, onze Duitse chauffeur, stuurt ons behendig over alle hindernissen en op de steilste hellingen zijn wij het voorwerp van de fotografen in de andere auto’s. Een van de andere auto’s, een splinternieuwe Toyota Discovery, rijdt zich vast in het zand en moet er door de anderen worden uitgetrokken. Tenslotte komen we aan bij de oceaan, waar de wind zo mogelijk nog harder tiert. Om 17 uur zijn we terug bij het hotel, een half uur te vroeg. Ook hier staat een felle wind.  Het zand waait over de straten en de golven slaan over de rotsblokken. We hebben de zon en de blauwe hemel misschien gemist, maar dit was toch een onvergetlijke belevenis! Zelfs Johannes had de duinen zò nog niet gezien.

 

Op de kamer hebben we een dubbele douche nodig om alle zand weg te spoelen. Het zit werkelijk overal. Vooraleer aan tafel te gaan voor het diner, trekken we met ons tweeën nog even het stadje in. De wind is wat gaan liggen, maar het is koud en de straten liggen er stil en verlaten bij. We willen iets gaan drinken in een Duits café-restaurant, maar alles is volgeboekt. We gaan dan maar binnen in het chique Hansa Hotel en komen er terecht in de gezellige bar, waar een open haardvuur voor een knusse warmte zorgt. Dit is eerder een hotel dat AdA waardig is, heel wat gezelliger en mooier dan het onze. Om 19:30 uur schuiven we aan in “Zum Kaiser”. Het eten is niets speciaals, al moet gezged dat de steak van eland wél lekker is. Om 21:30 uur zijn we terug op onze kamer waar we, na 3 overnachtingen, onze valies moeten pakken. Ik heb inmiddels de verloren schroef teruggevonden en slaag er in zo goed als mogelijk het handvat van mijn koffer te herstellen.

 

Voor meer foto's van de Namib woestijn: klik hier

 

vorige                            volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, namib, swakopmund |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende