06-04-10

De woestijnkastelen

banner jordanie
Maandag 15 mei 2000 (1)

Ik heb niet te best geslapen. Dat heeft o.a. te maken met de muezzin die in het holst van de nacht (om 4 uur nota bene…) zijn klaaglijke gebeden via de luidsprekers over de stad laat galmen. Om 5u30 ben ik klaar wakker en ik lig bijna 2 uren ongeduldig te wachten tot we, zoals afgesproken,  om 7u15 per telefoon “gewekt” worden.  De dag kondigt zich schitterend aan: een stralende zon aan een blauwe hemel. Het ontbijtbuffet biedt een ruime keuze, maar we hebben wat te weinig tijd om er rustig van te genieten. Morgen zullen we wat vroeger opstaan.  

Op de bus maken we kennis met onze locale gids Victor (zijn Arabische naam is moeilijk te onthouden en betekent ‘overwinning’)  die ons gedurende de hele reis zal vergezellen. Hij is een jonge Bedoeïen en toch  zeer westers gekleed in jeans, een modern Jordanie 4ruiten hemd en een Amerikaanse pet. Hij spreekt voortreffelijk Frans en blijkt zeer competent. Het belooft zeer warm te worden en daarom stelt hij voor het dagprogramma enigszins te wijzigen. We zullen de woestijnkastelen in de voormiddag doen omdat het dan in de woestijn nog wat frisser is en we zo meteen de maandagochtenddrukte van Amman kunnen vermijden. Iedereen gaat akkoord en in ruil krijgen we een extra woestijnkasteel te zien. Achteraf besef ik dat de ware reden elders ligt: op deze manier zijn we precies op de middag in Azraq waar we in een groot restaurant het middagmaal kunnen gebruiken. Waarschijnlijk strijkt Victor daar een grotere percent  op dan in Amman. We vertrekken om 8u30 voor onze eerste dag en van op de bus maken we kennis met Amman. Oorspronkelijk strekte de stad zich uit over 7 heuvels, maar breidde zich steeds verder uit zodat vandaag al 16 heuvels zijn “ingenomen”. Desondanks biedt Amman een homogene indruk dankzij de uniforme bouwstijl en het verplicht gebruik van dezelfde witte kalksteen. De stad telt momenteel 1,5 miljoen inwoners, wat neerkomt op bijna een derde van de totale bevolking van Jordanië.  Voor het eerst zien we het typische straatbeeld van de Arabische wereld: druk verkeer; talloze volgeladen kleine vrachtwagens in allerlei kleuren versierd; zeer veel ‘echte’ moslims op straat in lange witte kleren en de witte of geruite shalabas op het hoofd. Volgens Victor zijn de rood-wit geblokte de Jordaniërs en de zwart-wit geblokte Palestijnen. 

Op ongeveer 55 km ten oosten van Amman stoppen we aan het eerste kasteel: Qasr al-Kharana steekt met zijn indrukwekkende muren scherp en eenzaam af in de desolate vlakte van de woestijn. Het dateert uit de 7de  à 8ste  eeuw en men denkt dat het eigenlijk een karavanserai was, dus een soort herberg.  Aan de uitgang van het kasteel staat een grote bedoeïenentent waar enkele Arabieren aan de waterpijp zitten te lurken en waar we als verfrissing  een glaasje hete thee drinken. Jordanie 5Het is warmer in de tent dan erbuiten. Buiten staat een jonge dromedaris te herkauwen. Ideale tafereeltjes voor de video! Terug in de bus geeft Victor wat uitleg over Jordanië en zijn bewoners. 60% van de bevolking zijn Palestijnen, die in een tweetal grote vluchtelingenstromen zijn binnengekomen en gastvrij  ontvangen. Zo groeide na de Golfoorlog van 1991 de bevolking aan van 3,25 tot 4,5 miljoen. De Palestijnen vormen  hoofdzakelijk de armste lagen van de bevolking. Even verder houden we halt bij een van de mooiste en zeker het lieflijkste van de woestijnkastelen: Qusair Amra. Het is een eerder klein kasteeltje met badhuis en dat vooral bekend is door zijn fresco’s. Mooi kan je ze niet noemen (ze zijn trouwens nog nauwelijks bewaard gebleven) maar ze zijn de moeite waard omdat ze zo uniek zijn; vooral omdat ze menselijke afbeeldingen vertonen, wat in de moslimwereld normaal niet voorkomt. Een 35 km verder oostwaarts komen we aan ons derde kasteel, met name Qasr Azraq. Van deze versterkte burcht in zwarte lavasteen maakte Lawrence van Arabië in het begin van deze eeuw Jordanie 6zijn hoofdkwartier. De ingangsdeur is een loodzware monoliet van enkele tientallen centimeter dik. Bij de ingangspoort staat een mooi uitgedoste woestijn-politieman, die zich gewillig en fier laat fotograferen. Eens te meer prachtige videobeelden: ruïnes, oude brokken beeldhouwwerk, Arabieren, enz. Af en toe heeft mijn camera last van de warmte. Het is een euvel dat ik niet meer heb kunnen laten herstellen voor we vertrokken. Ik moet er rekening mee houden dat ik hem tussen twee opnamen even  laat rusten. Inmiddels is het middag geworden en we worden gedropt aan een restaurant met een groot terras in de schaduw van druivenranken. Aan het plafond hangen op regelmatige afstand plastieken zakken gevuld met water. Dat zou tegen de vliegen zijn. Het is mij absoluut onduidelijk of dit de vliegen moet aantrekken of juist afschrikken? We hebben er in alle geval geen last van. We schuiven aan aan een buffet en een Egyptenaar in klederdracht bakt er met veel show ‘bedoeïenenbrood’ op een hete stenen koepel;  een soort grote, dunne pannenkoeken.

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman, woestijnkastelen |  Facebook | |

04-04-10

Een lange aanloop van een hele dag

banner jordanie
Zondag 14 mei 2000 
 

Wanneer we om kwart voor elf vertrekken, staat zowaar de hele straat ons uit te wuiven. Niet verwonderlijk want ze zijn allen sponsors en geldschieters van deze reis. Ze hebben dus het recht om ons te zien vertrekken. Op deze zonnige zondag is er nauwelijks verkeer in de richting van Brussel en om halftwaalf staan we al in Zaventem. Véél te vroeg, want we worden pas aan de Escapedesk verwacht om twaalf uur en onze vlucht is om twee uur.  Daar maken we kennis met Françoise die onze reisbegeleidster Jordanie 1zal zijn.  Het is een sympathieke Brugse dame van middelbare leeftijd, wiens taal én uitspraak aan Wendy van Wanten doen denken. Gelukkig houdt daar de vergelijking op. We krijgen er de obligate rode lintjes voor aan de bagage en een grote Escapesticker voor elke valies. Hiermee zijn we volledig klaar om in te checken. Er staan twee rijen aan de balie van de Royal Jordanian Airlines en we schatten in dat de kortste rij ook wel de snelste zal zijn. Zoals ik nochtans al vaak in het verleden heb ondervonden, blijkt dat ook nu helemaal niet te kloppen. Vóór ons staan immers enkele Arabische types eindeloos te palaveren en te discussiëren met de bediende aan de balie. De ene staat niet op de passagierslijst, de anderen hebben veel te veel bagage bij en een afgevaardigde van de Royal Jordanian wordt er bij geroepen. Het palaveren begint van voor af aan en het gevolg is dat ze na twintig minuten (of zelfs meer denk ik) uit de rij moeten om ik weet niet wat eerst te regelen. Eentje mag zelfs helemaal niet mee.  Intussen is zowat iedereen achter ons naar de andere rij verhuisd én al lang ingecheckt. We hebben rustig de tijd om alle andere Escapereizigers te monsteren en uiteindelijk geraken we als de laatsten (we waren de eersten aangekomen…) ingecheckt. Geen nood, want nu begint het lange wachten pas. We weten niet goed wat we op het vliegtuig aan eten te verwachten hebben en spelen zeker. We gaan op zoek naar een snack in de luchthaven en stellen ons tevreden met een sandwich. Afgezien van een pizza aan de toonbank van een bar, is dit trouwens het enige wat er te vinden is. Het smaakt lekker, maar 600 frank voor drie belegde broodjes vinden we toch duur. 

Met een vertraging van 20 minuten kiest onze Airbus 320 het luchtruim. De vlucht zit behoorlijk vol. Bij het instappen worden we vriendelijk begroet door een sportief geklede jongeman. Hij blijkt geen steward maar een veiligheidsagent te zijn. Gedurende de hele reis blijft hij voor in het toestel staan en kijkt de cabine in. Slechts af en toe gaat hij even zitten, maar hij verliest ons geen ogenblik uit het oog. Alles bij elkaar toch een raar gevoel. Het cabinepersoneel is zeer vriendelijk en de service is goed. Eén van de stewardessen heet Rachel. Volgens mij een joodse naam en Jordanie 2ze heeft ook een joodse fysionomie vind ik.  De vlucht verloopt zeer vlot en duurt 4 uur en 15 minuten. In het halfduister (het is hier al halfacht) landen we zeer zachtjes op de Queen Alya luchthaven van Amman op zo ’n 40 km buiten de stad. Door de invallende duisternis hebben we de indruk dat het mistig is, maar dat is niet het geval. Het is er 24°C maar het voelt frisser aan.  We worden opgewacht door Fred, een zeer vriendelijke zwarte van de locale reisorganisatie. Hij loodst ons zeer vlot door douane, pascontrole en bagagecheck. Wij hoeven onze koffers enkel maar te identificeren en we moeten ze geen meter zelf dragen. Alles is vlekkeloos georganiseerd.  Twee dames van onze groep moeten 2 dinar (120 frank!) betalen om naar het toilet te gaan. Dat belooft… Nog snel wat eerste Jordaanse dinars gewisseld en dan gaat het per autocar naar het hotel. Het verkeer is druk en zeer snel. Regelmatig toeterend laveert Abdul, onze chauffeur, de bus zeer handig op de smalle rijstroken tussen de auto’s door. Er valt weinig te zien langs de autoweg. 

Na een half uurtje ongeveer bereiken we het Regency Palace Hotel. Het is een groot en modern vijfsterrenhotel langs een drukke boulevard.  In de lobby hangen foto’s van allerlei beroemdheden die hier te gast waren: de voormalige en huidige Jordaanse koningen Hoessein en Abdellah, de Palestijnse leider Yasser Arrafat, ex-president Mubarak van Jordanie 3Egypte, allerlei sjeiks en zelfs Paus Johannes-Paulus II. We nemen onze kamer in en schuiven al snel aan voor het buffet: zeer aantrekkelijk en een ruime keuze, tamelijk internationaal maar toch met een oosters tintje. We mijden alles wat rauw is en wel eens voor onaangename gevolgen zou kunnen zorgen. Er is echter keuze genoeg en het smaakt voortreffelijk. Het bier is duur: 3,60 dinar of 235 Belgische frank! Aan tafel hebben we een eerste kennismaking met onze groep. Ongeveer de helft is Franstalig en aangezien we over meerdere tafels gespreid zitten, ontstaan er vrij snel een Franstalige en een Nederlandstalige groep. We maken kennis met een paar uit het Antwerpse, waarvan de man een gepensioneerd Electrabel-medewerker is. We wisselen wat reiservaringen uit, maar het gesprek verloopt nog wat stroef. Verder praten we met een ouder koppel uit  Herentals; die gaan meestal op reis in groep en hebben zich door hun plaatselijk reisagent twee dagen verlenging in Aqaba  laten aansmeren. Het zien er nochtans geen zonnebaders noch diepzeeduikers uit en ik vraag me af of zij daar iets zullen aan hebben. Onze Escapereisleidster Françoise valt op het eerste gezicht goed mee, maar voor de rest zullen we maar afwachten. Na het eten trekt iedereen vermoeid naar bed, hoopvol de eerste reisdag tegemoet ziend. Ik  kan het niet laten om op de kamer eerst nog eens de locale tv-zenders te verkennen. Een groot aanbod van maar liefst 30 zenders. Naast de Arabische (Jordanië, Syrië, Egypte, Libanon, Soedan, Katar, e.a.), waar uiteraard niets van te begrijpen valt, zijn er ook een aantal Amerikaanse en Europese zenders (BBC, Italië, Spanje, Frankrijk en Polen) en zelfs 2 Israëlische.  Het zal de enige avond zijn van de hele reis dat de tv aangezet wordt.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman |  Facebook | |