18-12-13

Damarahuis

Banner Namibie.gif

Woensdag 18 september 2013 (2)

 

Kort voor de middag arriveren we bij de Brandberg White Lady Lodge. Vòòr de lunch gaan we echter eerst nog een bezoekje brengen aan een Damarafamilie om te zien hoe zij hier leven. In afwachting van de truck die ons zal komen ophalen, wandelen we door de prachtig aangelegde tuin van de lodge vol met bloeiende vetplanten en cactussen. Met de bergen als decor schieten we er enkele mooie plaatjes en dan nemen we plaats in de open vrachtwagen die ons enkele kilometers verder in de woestijn brengt. Daar komen we bij een erf met enkele zeer primitieve gebouwtjes en houten afsluitingen. Namibie Carlos 3 403.JPGEen van de gebouwtjes moet met boomstammen gestut worden want het is helemaal scheef geduwd door een olifant. Hier leven Johannes (76) en Ouma (74) twee pezige ouderlingen. Ouma is gekleed in een lange groene jurk waarover ze een kraaknette witte schort draagt. Op haar hoofd heeft ze een blauw hoofddeksel, zeer stijlvol en zoals alle Damara is ze rijzig en slank. We worden hartelijk ontvangen en binnengeleid in een van de hutten. Ouma demonstreert ons hoe ze thee maakt van kruiden en hoe ze allerlei andere specerijen bewaart. We mogen ook een slokje proeven van haar zelfgemaakte wijn.  Intussen gaat Johannes zich omkleden. Hij komt terug met dierenhuiden om zijn lenden en sieraden om het hoofd en de nek. Op de binnenplaats geeft hij vervolgens zingend een dansje ten beste daarbij begeleid en aangemoedigd door Ouma. Als het spektakel afgelopen is, stappen we weer op de vrachtwagen en rijden terug naar de White Lady Lodge waar ons fish en chips wachten als lunch. Het is zéér warm maar gelukkig kunnen we plaatsnemen op het overdekte terras. Na afloop komt ook hier het voltallige personeel enthousiast voor ons zingen, o.m. het Namibisch volkslied.  Intussen heeft één van de medereizigers erg veel last van een ongestelde maag. Waarschijnlijk iets verkeerd of gewoonweg teveel gegeten.

Namibie Christiane 2 618.JPG

Om 14:30 uur stappen we weer op de bus. De route gaat verder door een desolate vlakte, eerst 120 kilometer door de Namib-woestijn tot aan de kust en dan nog 80 kilometer tot Swakopmund. In Uis houden we even halt bij de villa van Marc en zetten er een deel van zijn bagage af. Ze wordt in ontvangst genomen door een van zijn medewerkers en ik vermoed dat alles mooi gewassen en gestreken zal zijn als hij volgende week thuiskomt. Na Uis is er steeds minder begroeiing en dan helemaal niets meer: we zijn in de Namibwoestijn, de oudste woestijn ter wereld die zich uitstrekt over 120 km in de breedte en 400 km in de lengte. Ze bestaat uit 3 delen. In het Noorden is er de Skeletonkust, een verboden gebied o.w.v. de diamanten die er kunnen opgegraven worden. Dan volgt een grote grindvlakte tussen de Huab en de Kuiseb-rivier tot aan Walvisbaai. En tenslotte volgt de duinenzone, veruit de meest bekende en meest fotogenieke. Sommigen spreken van een vierde zone: de ‘wandelende duinen’ in de omgeving van Lüderitz.

namibie, damaraland, damara, namib

Marc legt ons het verschil uit tussen een woestijn en een halfwoestijn. Er zijn 3 criteria: neerslag, begroeiing en verdamping. Om woestijn te zijn mag er niet meer dan 100 mm neerslag vallen per jaar òf mag er maximum 50% begroeiing zijn per vierkante meter òf moet er sprake zijn van supersnelle verdamping. In de Namib bedraagt de neerslag amper 15 mm en het gebeurt zelfs dat het op sommige plaatsen in 10 jaar helemaal niet geregend heeft. De Kalahari heeft 220 mm neerslag en is dus een halfwoestijn. Ter vergelijking: in België hebben we 1.300 mm neerslag per jaar. We rijden de hele dag over stoffige grindweg, soms zéér hobbelig maar op het einde vrij effen want de ‘padschraper’ is pas langs geweest. 

 

vorige                                     volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, damaraland, damara, namib |  Facebook | |

16-12-13

Hererovrouwen

Banner Namibie.gif

Woensdag 18 september 2013 (1)

 

Als we opstaan is het licht bewolkt, dus lijkt het alsof het weer toch wat aan het veranderen is. We hebben opnieuw een lange rit voor de boeg, richting Atlantische kust tot in Swakopmund. Aanvankelijk vallen in het landschap de eigenaardige cirkelvormige plekken op. Het is niet duidelijk hoe die gevormd worden maar één van de verklaringen is dat op de plaatsen waar vroeger een termietenheuvel heeft gestaan, de grond zo vergiftigd is dat er niets meer kan op groeien. Af en toe duikt er nog een struisvogel op, een zeldzaam rood hartebees of een kudde graatmagere koeien maar voor de rest oogt alles zeer desolaat. De begroeiing bestaat o.a. uit mopane- en kerriebomen en de shepherd’s tree of witgatboom. We bevinden ons nog steeds in Namibie Carlos 3 265.JPGDamaraland en rijden door de vallei van de Aba-Huabrivier. Wanneer hij op de weg een paardenkar ontwaart die, getrokken door twee paarden, tegen grote vaart en in een grote stofwolk voor ons uit rijdt, laat Marc hen stoppen voor een fotosessie. De twee begeleiders poseren met graagte. Ze zijn duidelijk trots op hun paardenkar, die hier de ‘express’-versie is van de ezelskar. Even verder verandert het landschap en komen er rotsformaties in grillige vormen en enorme ronde blokken. Ook hier houden we een fotostop want het panorama is zeer mooi. Hier groeit de euphorbia damarana of melkbos, een van de giftigste planten in Namibië. De plant kan tot de dood leiden als ze in contact komt met een open wonde en ze wordt gebruikt bij de jacht op wilde dieren. Daarvoor doet men extract van de plant in een drinkput om aldus de dieren te vangen die ervan komen drinken. Op de plaats met de leuke naam Sorris Sorris (sorry, sorry) nemen we de hoofdweg die Khorixas verbindt met Uis. Langs de baan is elke electricteitspaal afgezet met een hoop stenen om de olifanten af te houden. In dit gebied leeft namelijk de woestijnolifant, die een stuk kleiner is dan zijn gewone Afrikaanse soortgenoot. We zijn terug in de Ugab-vallei en komen dicht bij de Brandberg. Bij de rivier stoppen we bij een gemeenschap van Hererovrouwen die er aan weerszijden van de weg stalletjes hebben opgezet waar ze hun handwerk te koop aanbieden: kleurrijke stoffen en popjes, Himbafiguurtjes, giraffenbeeldjes, stenen,… De grootste attractie zijn echter de vrouwen zelf met hun prachtige kleurrijke rokken en eigenaardig hoofddeksel. Felle kleuren hebben de overhand en ze zijn natuurlijk een dankbaar onderwerp voor onze fotografen.

Namibie Carlos 3 318.JPG

De dames zelf zien er minder vrolijk uit dan hun kledij, misschien ook wel omdat ze aan onze groep niet zo veel verkocht krijgen. Voor AdA is dit een vaste stopplaats en Marc zorgt ervoor dat de vrouwen iets krijgen in ruil voor hun rol als fotomodel. Zijn contactpersoon is Annette, een iets oudere vrouw die achter een Singernaaimachine zit te werken en wiens been geamputeerd is na een giftige slangenbeet. Wij kopen 3 mooie popjes voor de kleinkinderen. Even verder zit zowaar een hererovrouw, vermomd als Himba. Waartoe het toerisme toch allemaal kan leiden…

 

De lange rit inspireert Marc natuurlijk tot nieuwe uitleg en verhalen. Om aan te tonen hoe eenzaam en voor de onervaren toerist verraderlijk deze streek wel is, vertelt hij over een Nederlands koppel dat hier met de auto verdwaald was. Ze werden later door een voorbijganger aangetroffen, de man dood achter het stuur en de vrouw uitgeput in de schaduw onder de auto. Ze hadden zich wellicht kunnen redden als ze bv het water uit de radiator hadden gedronken of het reservewiel in brand hadden gestoken om de aandacht te trekken. Een nieuwe poging van Marc om ons te overtuigen om Namibië toch maar met een georganiseerde groepsreis te bezoeken? We rijden door een uitgestrekte kale vlakte met hier en daar een heuvel, geel en zwart gevlekt als de huid van een hyena. Indrukwekkend. Hier leven naast springbokken, klipspringers en ander wild ook heel wat luipaarden. De kans om er zo eentje te zien is echter zeer klein want het zijn schuwe dieren die zich overdag zelden laten zien.  Verder komen hier ook de woestijnolifanten in vrij grote aantallen voor. Vorige week nog zou hier een troep van wel 70 olifanten zijn waargenomen. 

 

Voor meer foto's van de Hererovrouwen: klik hier

 

vorige                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, herero |  Facebook | |