12-01-14

Kolmanskop

Banner Namibie.gif

Dinsdag 24 september 2013 (1)

 

Ik heb zeer goed geslapen maar toch ben ik om 5:45 uur al wakker terwijl de wekker pas op 7 uur gezet is. We mogen vandaag een beetje langer slapen, want we vertrekken iets later dan gewoonlijk. We blijven namelijk in de buurt van Lüderitz en om eerlijk te zijn, ik heb geen te hoge verwachtingen vandaag. De hemel is wolkenloos en de wind lijkt te zijn gaan liggen. Toch verwachten we hier geen hoge temperaturen, dus we trekken een warme trui aan. Het ontbijt valt mee: er is een zeer lekkere omelet en zelfs vers gebakken wafeltjes. Als we vertrekkensklaar buitenkomen, is Bruce druk in de weer. De bus heeft een platte band, of een ‘papwiel’ zoals ze hier zeggen. Er zijn twee plaatselijke mechaniciens opgetrommeld, want daar maakt Bruce zijn handen niet aan vuil! Op een primitieve maar efficiënte manier is het euvel vrij snel verholpen en we kunnen vertrekken. Als eerste staat vandaag Kolmanskop op het programma, een verlaten mijnstadje op een tiental kilometer buiten Lüderitz waar destijds diamanten werden opgegraven. Toen die op bleken te zijn, is het stadje verlaten en nu is het een echte spookstad met geheel of half vervallen villa’s. Dank zij het droge klimaat is alles tamelijk intact gebleven maar de wind heeft het zand in en rond de gebouwen hoog opgehoopt. Dat levert hallucinante beelden op.

Namibie Carlos 5 110.JPG

Er is zeer veel volk, vooral Duitsers natuurlijk. Voor de rondleiding sluiten wij echter aan bij de Afrikaanse groep en krijgen dus de uitleg van de gids in een sappig Afrikaans. Hij is een “baster”, d.w.z. een kleurling van gemengd blank-zwarte afkomst. Het woord is afgeleid van het Nederlandse bastaard. De basters zijn fier op hun afkomst en streefden een lange tijd naar een onafhankelijke staat: de Free Republic of Rehoboth. Tegenwoordig hebben ze zich ermee verzoend dat dat niet lukt. We verzamelen in de grote feestzaal-casino waar nog een oude piano staat en enkele antieke gymnastiektoestellen. Hier is ook een typische duitse kegelbaan ondergebracht. Vervolgens bezoeken we de winkel, de nog volledig gemeubelde woning van de winkelbediende en de ijsfabriek. Allemaal interessant, maar het duurt nogal lang. Ik ben ongeduldig om het stadje in te trekken en in en tussen de woningen foto’s te gaan maken. Zo bezoeken we de vervallen villa’s van de mijndirecteur, de boekhouder en de hoofdonderwijzer. Er hangt inderdaad een speciale sfeer maar het bezoek duurt toch wel een beetje te lang. We zijn dan ook blij dat we om 11:30 uur eindelijk terug de bus op kunnen die ons terug brengt naar Lüderitz

Namibie Carlos 5 187.JPG

Het is echter nog te vroeg voor de lunch, dus we rijden nog even tot aan Shark Island. Eigenlijk is het geen eiland maar een schiereiland op het einde van de baai. De zee klotst er tegen prachtige granietrotsen en in een mooi aangelegd parkje staat een gedenksteen voor de slachtoffers uit de Herero-oorlog begin vorige eeuw. Hier was namelijk een concentratiekamp gevestigd waar duizenden inboorlingen de dood vonden. Het is warm en zonnig en we slenteren er een beetje doelloos rond om tegen 12:00 uur terug te keren naar het Nest Hotel voor de lunch.

 

vorige                              volgende

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, luderitz, kolmanskop |  Facebook | |

10-01-14

Wilde paarden

Banner Namibie.gif

Maandag 23 september 2013 (2)

 

Om 14:30 uur bereiken we Aus. Vanaf hier hebben we nog enkel asfaltweg, dus we kunnen goed opschieten. Parallel met de baan loopt een spoorweg. Hij is al 10 jaar in aanleg en had al in 2013 moeten voltooid zijn en tot in het centrum van Lüderitz lopen. Nog steeds is hij niet af, maar ze zijn toch al tot aan de rand van de stad geraakt. Geduld… “ons maak een plan”…  In Garub nemen we een afslag, de woestijn in.

Namibie Carlos 5 071.JPG

Hier leeft een kudde wilde paarden. Ze stammen af van Duitse legerpaarden die hier zijn achtergelaten en zich wonderwel aan de woestijn hebben aangepast. Eigenlijk is het maar een zielige bende, die er lusteloos bij staat en nauwelijks beweegt. Ze zijn mager en zien er ongezond uit en ze lijken tam, maar zijn het niet. Maar als je het mij vraagt, echt wild zijn ze ook niet. Gelukkig zorgen 5 oryxen voor de “wilde” sfeer. We naderen nu duidelijk de kust en het wordt steeds kouder. Er zijn geen wolken maar er hangt een lichte mist. Het is 16:15 uur als we Lüderitz binnenrijden en onze intrek nemen in het Nest Hotel dat zeer mooi gelegen is aan de zee. Verder is het echter een eerder triest en onpersoonlijk gebouw. Het geeft een enigszins uitgeleefde indruk en de gezelligheid is ver zoek. Alle kamers hebben echter wel zicht op zee, behalve wij… Onze kamer is zo klein dat we nauwelijks een plaatsje vinden om onze valies te leggen. Een eerder klein venster kijkt uit over de baai maar naar links belemmert een muur het zicht op zee. Alle andere kamers blijken een groot venster en balkon te hebben. Na de wat ongelukkige ervaring in Sossusvlei voelen we ons opnieuw wat benadeeld  en we doen schoorvoetend ons beklag bij Marc. Er zijn echter geen andere kamers beschikbaar, maar hij biedt ons aan om met hem van kamer te wisselen, wat we met plezier doen.  We hebben nu een veel aangenamere kamer: ze is niet groter, maar het venster tot op de grond en het balkonnetje geven een veel groter ruimtegevoel.

Namibie Carlos 5 093.JPG

We besluiten om een wandelingetje te maken en even het stadje te gaan verkennen. Het is zonnig maar de wind is ijskoud. We wandelen langs de baai maar ook dat valt tegen: lege industriële gebouwen, brokstukken van afbraak, slordige straten… Ook hier geen gezelligheid. Wanneer we op een werf borden zien die waarschuwen voor asbest, maken we rechtsomkeer. De strakke wind doet namelijk nogal wa stof opwaaien en asbest ademen we liever niet in. Volgens onze reisgids is Lüderitz overigens een niet zo veilige stad. De criminaliteit is er zo groot dat er in het hotel zelfs briefjes liggen met richtlijnen om diefstal of aanrandingen te vermijden. Zo kom je ’s avonds bv best niet alleen buiten… Neen, Lüderitz kan ons tot nu toe niet echt bekoren! We zakken dus maar af naar de bar waar P en F krampachtig aan het proberen zijn om verbinding te krijgen met het internet. Samen nemen we eerst een aperitief en schuiven daarna aan aan het buffet. Er is een mooie keuze aan verse vis: heek, klipking, inktvis, mosselen… alle vers gebakken op de teppanyaki. Zeer lekker! Achteraf drinken we nog een afzakkertje in de bar en om 22:15 uur zijn we op onze kamer. We gaan goed slapen vannacht en we hopen op warmer weer voor morgen.

 

vorige                              volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, namib, lüderitz |  Facebook | |