12-10-12

Vijf sterren in crisistijd

banner andalusie.jpg

Donderdag 26 april 2012

  

We staan op om 8:30 uur maar ik ben al veel vroeger wakker, gewekt door een sms’je van het thuisfront, het lawaai van vertrekkende gasten en… van de vogels. De hemel is opnieuw helemaal blauw gekleurd. Na een eenvoudig maar verzorgd ontbijt vertrekken we naar Ronda. Door een spanje,andalusië,ronda,witte dorpen,antequeramooi park met mirador wandelen we van de parking naar de Plaza de Toros. De arena van Ronda is immens groot en één van de eerste in Spanje. Hier zouden zelfs de stierengevechten ontstaan zijn en tot op vandaag is het één van de belangrijkste arena’s van Spanje. We brengen een bezoek aan de arena met tribunes, de catacomben, de gangen met valdeuren waarlangs de stieren gekanaliseerd worden en de stallen voor stieren en paarden. Er is ook een klein museum met attributen voor het stierengevecht, kledij van de toreadors en oude affiches. Daarna trekken we het stadje in. In een winkelstraat doen we onze inkopen voor het thuisfront: een cadeautje voor de kleinkinderen en olijfolie voor Paul en Erna en voor onszelf. Ik breng alles terug naar de auto zodat we onze handen vrij hebben als we aan het echte bezoek aan de stad beginnen. Eerst komen we aan een plein met het stadhuis en vervolgens aan de fameuze “Nieuwe Brug” over een zeer diepe kloof die de twee

spanje,andalusië,ronda,witte dorpen,antequera

stadsgedeelten van elkaar scheidt. Best wel een indrukwekkend zicht. Over de brug bereiken we de oude stad waar we op het mooie terras van El Poeta de Ronda eerst een sangria drinken en daarna een lichte lunch nemen. We moeten er ongewoon lang wachten vooraleer we bediend worden, maar het deert ons niet want we hebben de tijd en er is veel te zien. De boquerones zullen niet alleen de geschiedenis in gaan als die waarop we een uur moesten wachten, maar ook als de beste die we ooit gegeten hebben.  Na het eten trekken we de oude stad in: een aaneenschakeling van pittoreske witte straatjes en pleintjes om uit te komen op de prachtige Plaza spanje,andalusië,ronda,witte dorpen,antequerade la Duquesa de Parcent met zijn appelsienbomen en de mooie Iglesia Santa Maria la Mayor. In een van de straatjes brengen we een bezoek aan het Casa Don Bosco, een paleisje dat gebouwd werd in het begin van de 20e eeuw en dat later geschonken werd aan de orde van de Salesianen om er een tehuis voor oude en zieke priesters van te maken. Het meest opvallend is het kleurrijke tuintje met muurtjes en een fontein in Arabische mozaïeksteentjes. Van hieruit heb je verder een prachtig panorama. Onze wandeling is rond en we keren terug naar de nieuwe stad. Aangezien we deze middag weinig gegeten hebben, kopen we in een patisserie nog een paar koekjes die we op een terras op ons gemak verorberen bij een koffietje. Ronda is een zeer mooi stadje, maar je moet er de toeristische drukte bijnemen. Nu is het allemaal nog redelijk, maar wellicht verdrink je hier later op het seizoen in de massa. Als we aan de auto komen, die de hele dag in de volle zon heeft gestaan, geeft de boordthermometer 36° aan, maar eens aan het rijden zakt hij eerst naar 22° om daarna weer tot 25° te stijgen.

 

We rijden nu naar Antequera, onze laatste halte van deze reis, een rit van 90 kilometer. Het eerste gedeelte loopt door een mooie bergstreek, zij het eerder zacht glooiend. Opnieuw rijden we langs eindeloze olijfgaarden. De laatste 30 kilometer zijn vlak en minder mooi. In Antequera hebben we het moeilijk om ons hotel te vinden. De gps is het noorden kwijt. We weten dat we de richting naar het golfterrein moeten volgen maar er komt geen einde aan de weg. Na 5 kilometer kronkelen zien we het oude kloostergebouw waarin Hotel Convento la Magdalena is ondergebracht, in de verte op een heuvel liggen. Het is een vijfsterrenhotel dat voor een gedeelte als historisch spanje,andalusië,ronda,witte dorpen,antequeramonument geklasseerd is. Aan de receptie worden we ontvangen door een Nederlander, die beweert een Belg te zijn afkomstig uit Ganshoren, maar hij spreekt met een sterk Hollands accent. Het interieur van het hotel is indrukwekkend, vooral de beschilderde gewelven van de oude kloostergang en de kapel die nu als feestzaal dienst doet, zijn mooi.  De kamers bevinden zich in een moderne vleugel op de verdiepingen -1 en -2 samen met het zwembad en de spa. Wij krijgen een kamer op -2. Van zodra ik de deur open komt een muffe geur van een niet verluchte kamer me tegemoet. Deze kamer heeft duidelijk veel te lang opgesloten gestaan en wanneer ik de badkamer binnentreedt, loop ik met mijn gezicht zelfs in een spinnenweb! Onvoorstelbaar voor een vijfsterrenhotel en opnieuw een aanwijzing van de crisis die in Spanje ook het toerisme treft. We besluiten een andere kamer te vragen. De receptionist toont zich zeer verwonderd over onze klacht, maar geeft ons uiteindelijk toch een andere kamer op dezelfde verdieping. Later vernemen we dat ze net door Duitse toeristen is geweigerd wegens… de onfrisse geur.  We zitten op -2 ten opzichte van de voorgevel, maar op het gelijkvloers aan de achterkant met een deur naar een moestuin. We verkennen verder het uitgestrekte hotel en maken foto’s. Het is best mooi, maar een en ander oogt slordig en onvoldoende fris. We bestellen een sherry en nemen plaats op het terras op de binnenkoer. Het is tamelijk fris in de schaduw, maar de zonnekant van het grote terras is nog niet in gebruik. Er verschijnen steeds meer sluierwolken. Het hotel ligt zo afgelegen in de bergen dat we besluiten om vanavond opnieuw maar in het hotel te eten, ook al zien de kaart en het restaurant er niet zeer aantrekkelijk uit. De Duitsers die gisteren in Molino del Arco waren, zijn hier ook. Ze komen uit Beieren en zijn fier dat Bayern Munchen de finale van de Champions League bereikt heeft. Ook zij zijn niet erg opgetogen over de netheid van dit hotel. Om 20:30 uur gaan we aan tafel. De maître d’hôtel is dezelfde man die daarnet achter de bar stond en samen met de receptionist zal hij het enige personeelslid zijn dat we hier gedurende ons verblijf te zien krijgen. Crisis… Het eten (Iberische specialiteiten, jong speenvarken en jonge geit) kan ermee door, verzorgd maar niet vers genoeg. Het lijkt opgewarmde kost. Om 22:45 uur kruipen we in bed. Moe.

 

vorige                                                           volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, andalusië, ronda, witte dorpen, antequera |  Facebook | |

08-10-12

De Witte Dorpen

banner andalusie.jpg

Woensdag 25 april 2012

 

Voor we het hotel verlaten, wijs ik er de man aan de balie op dat we het beloofde welkomstdrankje niet gekregen hebben. Hij verontschuldigt zich en om het goed te maken krijgen we een mooi boek over de sherry cadeau. Vandaag verlaten we Jerez om via een paar andere “Witte Dorpen” naar Ronda te rijden. Bij het verlaten van de stad willen we even een stukje autosnelweg volgen richting Sevilla, maar we vergissen ons en moeten 50 kilometer in de verkeerde richting rijden vooraleer we een afrit hebben om terug te keren! Via Arcos de la Frontera, waar we maandag op bezoek waren, rijden we naar Ubrique, volgens onze reisgids één

Ubrique Ca (29).JPG

van de mooiste witte dorpen. We komen er aan op het middaguur en de zon brandt ongenadig. Het is even zoeken naar een parkeerplaats maar daarna wandelen we in de schaduw van de smalle straatjes naar het centrum. We komen bij een plein waar blinkende tegeltjes een groot ruitenpatroon vormen. Hier ligt het gemeentehuis en er tegenover staat een huis met prachtig beschilderde gevel. Hier volgen we de trappen naar boven tot bij het kerkje van San Antonio. Onderweg stoppen we op talloze schilderachtige plekjes om foto’s te maken: een leuk hoekje, een oude deur, bloempotten op een vensterbank, een oud vrouwtje op een bank, het kan niet op. Aan het kerkje klimmen we nog even een steil straatje omhoog tot bij een mirador en dan zakken we terug af naar de auto. Het is een rustig stadje alhoewel de stilte af en toe verstoord wordt wanneer twee vrouwen een gesprek voeren roepend van de ene straat naar de andere. Het is zeer warm, bij de 30 graden in de zon. Om 14:30 uur arriveren we in het volgende witte dorp: Grazalema Ch.jpgGrazalema, veel kleiner dan Ubrique en iets minder mooi. Het is wel prachtig gelegen op een heuvel zodat het met zijn witte huizen al van ver te zien is. De weg erheen is trouwens ook zeer mooi: we rijden door een sierra met ruwe rotsbergen, kronkelend en met talloze schitterende vergezichten. De strakke blauwe hemel met vriendelijke witte wolken maakt het plaatje nog mooier. Overal grazen schapen en geiten want dit is een kaasstreek. Voor we het dorpje verkennen, strijken we neer op een terras in de schaduw voor een snelle en eenvoudige lunch waarbij de lekkere queso de cabra (geitenkaas) van de streek natuurlijk niet mag ontbreken. Achteraf krijgen we een gratis likeurtje aangeboden. De wandeling in het stadje is snel afgelopen want veel is hier niet te zien. Om 16:15 uur vertrekken we voor de laatste 30 kilometer tot Ronda.

 

Op het internet hadden we gelezen dat ons hotel Molino del Arco moeilijk te vinden was. Het ligt op enkele kilometer buiten Ronda op het einde van een lange landweg, prachtig gelegen in een rustige vallei. Het is een mooi hotel met een uitgestrekte tuin vol voorjaarsbloesem en -bloemen. Rond een gezellige binnentuin staan de witte gebouwen geschaard. Onze kamer bevindt zich in een zijgangetje van de binnenkoer. Alles is rustiek en straalt een zalige rust uit. We installeren ons op Molino del Arco (14).JPGhet terras met een fris mineraal water (de bar is zelfbediening) en installeren onze iPad. Het is hier zo zalig dat we beslissen om vanavond hier te blijven voor de vandaag resterende tijd. We wandelen wat door de tuin en aan de rand van het domein ontmoeten we een herder met zijn grote kudde schapen die door een ijverige hond wordt bijeengehouden. Uiteraard maken we tientallen foto’s: de tuin, het landschap, de schapen en vooral de weelde Molino del Arco (171).JPGaan veldbloemen langs de weg. Bij het getsjilp van de vogels en het gezoem van de bijen in de sinaasappelboompjes lezen we nog wat en controleren onze foto’s en om 20:15 uur gaan we aan tafel. Nagenoeg alle andere gasten blijken Duitsers zijn. Het restaurant is mooi en gezellig, maar het dagmenu ziet er niet veel zaaks uit. We vragen dan maar om de kaart maar daar zien enkel  het konijn en het lam er aantrekkelijk uit. Die zijn echter niet voorhanden want die moet je op voorhand bestellen… We kiezen dan maar voor een gedeeld bord met Iberico-specialiteiten en daarna timbala de patatas fritas con huevos y jamòn Iberico. Lekker en vooral de voortreffelijke Rioja smaakt heerlijk. Om 22:00 uur zijn we terug op onze kamer. We blijken beiden goed verbrand door de zon. Buiten is het frisjes en de stilte wordt enkel verstoord door kwakende kikkers. Er is geen internetverbinding, dus dat wordt vroeg slapen vandaag. Maar in zo’n rustige omgeving zal dat geen moeite kosten.

 

vorige                                                  volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, andalusië, witte dorpen, ubrique, grazalema, ronda |  Facebook | |