04-10-12

Het land van de sherry

banner andalusie.jpg

Dinsdag 24 april 2012

  

Eigenlijk hebben we het belangrijkste van Jerez de la Frontera gisterenavond al gezien, op een bezoek aan een sherrybodega en de Spaanse rijschool na. We besluiten de rijschool te laten voor wat ze is en deze namiddag een sherryhuis te bezoeken. Dat geeft ons de tijd om vandaag eerst even af te zakken naar de kust in de hoop er deze middag een klein visrestaurantje te vinden. We hebben prima geslapen en als we om 8:30 uur opstaan, schijnt de zon maar er zijn ook enkele wolken. Het ontbijtbuffet valt wat tegen voor een vijfsterrenhotel. Alles is ok maar de diversiteit van de vorige dagen is er niet. Om 10:15 uur vertrekken we richting kust ondanks de voorspelling van felle wind. Deze kust, de Costa de la Luz, wordt trouwens wel eens de winderige kust genoemd. Een rit van 25 kilometer brengt ons via een nieuwe autosnelweg naar Sanlùcar de Costa de la Luz Ca (12).JPGBarrameda. Onderweg liggen mooie landerijen en zijn de heuvels beplant met wijnstruiken van amper 50 cm hoog, sherryplantages vermoed ik. Sanlùcar stelt niet veel voor: een uitgestrekt zandstrand dat deels begroeid is met gele en paarse bloemen en een brede promenade met palmbomen, maar alles ligt er verlaten bij en de felle wind draagt ook al niet veel bij aan een aangename sfeer. Na een korte wandeling houden we het dan ook voor bekeken en zakken af naar het volgende dorpje: Chipiona. We stappen eerst even af aan de vissershaven, maar dat blijkt een groot industrieel visserijcentrum te zijn waar we niet één vis te zien krijgen. De jachthaven met oude vuurtoren levert een mooi plaatje op, maar verder is er ook hier weinig te beleven. Er is nauwelijks een mens te zien. Dan maar naar het centrum en dat valt gelukkig wél mee: kaarsrechte straatjes met kraaknette huisjes en een tamelijk drukke hoofdstraat met winkels en restaurantjes. In een soort garagepoort brengen we een bezoek aan een bodega: een lange toog, grote sherryvaten en een paar Costa de la Luz Ca (29).JPGeenvoudige tafeltjes en stoelen. We proeven er een Manzanilla en een Muscatelo, spotgoedkoop: 0,50 Euro voor een kleintje, 1,00 Euro voor een grote.  Een leuke plek en zeer authentiek. We slenteren in het stadje rond tot 13:15 uur. Het is intussen zonnig geworden maar de frisse wind noopt toch tot een fleece. Even verder naar het zuiden komen we langs een grote kerk aan een mooie wandeldijk met palmbomen langs het strand, een mooie plek waar het dan ook een beetje drukker is. We rijden verder naar Rota dwars door een echte tuinbouwstreek, maar er staan ook enkele mooie oude villa’s. Een weide vol bloemen en met twee mooie paarden levert een mooie foto op. Rota is een mooi stadje aan een baai met zicht op de haven van Càdiz. Bij de jacht- en vissershaven strijken we neer op het terras van het hotel Duque de Nàjera, van dezelfde keten als de Villa Jerez. We eten gevulde inktvis met curryrijst en een gefrituurde tortilla met gamba’s en genieten van een lekker fris wijntje terwijl we in de verte de grote vrachtschepen gadeslaan die richting Càdiz varen.

 

Het is al 16:00 uur als we terugkeren naar Jerez de la Frontera. We willen nog het wijnhuis Gonzalez Byass bezoeken waar o.m. de beroemde Tio Pepe gemaakt wordt. De professioneel georganiseerde rondleiding kost 12 Euro per persoon, bijna zoveel als het Alhambraen ruim meer

Jerez Ca (61).JPG

dan het Alcazar in Còrdoba en Sevilla! Gonzalez Byass mag dan het meest bezochte wijnhuis ter wereld zijn, het blijft een commercieel bezoek en de prijs is dan ook niet verantwoord. Het bezoek is echter wel de moeite waard. Een treintje voert ons door de mooi onderhouden tuin tot bij de Bodega la Concha waarvan de koepel ontworpen is door Gustave Eiffel. We leren er dat Gonzalez Byass de enige 100% Spaanse sherryproducent is en behalve sherry ook andere wijnen produceert. In de oogsttijd stellen ze 600 mensen tewerk. Daarna wandelen we door de uitgestrekte opslagplaatsen waar honderden reuzenvaten sherry liggen opgeslagen. Sommige dragen een eigenhandig geschreven opdracht van een beroemdheid die hier ook op bezoek was: spanje,andalusië,costa de la luz,jerez de la fronteraChurchill, Picasso, Roger Moore, Ayrton Senna en vele anderen. Ook onze koning Albert en Prins Filip ontbreken niet. Filip was hier in 1986 en tekende met “Philippe de Belgiqua” (sic) maar ja toen was hij nog maar 26 jaar en wellicht nog niet volleerd… Op het einde van de rondleiding krijgen we 2 sherry’s te proeven. Dit is in de inkomprijs inbegrepen maar wie 20 Euro betaalde, mag zelfs 5 soorten proeven. Bij hen staat de tafel dan wel vol met een heel bos glazen. Hoe zij nadien buiten wandelen, hebben we niet meer gezien want we stappen al gauw op gezien het gevorderde uur en eigenlijk ook een beetje geïrriteerd door de commerciële bedoening.

 

Om 19:30 uur zijn we terug op onze hotelkamer en een uurtje later al terug op stap richting centrum. Het is nog steeds vrij warm want er staat geen wind zoals gisteren. We kiezen voor restaurant El Bichero, juist naast Bar Juanito omdat het er aantrekkelijk uitziet en omdat er gisterenavond veel volk zat.  Buiten staat een grote keuze aan verse vis en zeevruchten uitgestald spanje,andalusië,costa de la luz,jerez de la fronterain een ijsbak en dat trekt ons aan. We worden meteen naar de bovenverdieping geleid waar geen mens zit. We zullen er de hele avond helemaal alleen blijven. Ondanks de uitgestalde vissen, hebben we enkel de keuze tussen twee soorten. De rest kan alleen ‘fritos’. Men brengt ons een schotel met twee grote verse vissen: tong en tarbot, de ene voor 15 en de andere voor 25 Euro. We kiezen uiteindelijk voor linguado a la plancha of tong maar nemen eerst puntillatas fritas, gefrituurde kleine inktvisjes. Lekker! Daarna komt de tong: een kanjer van wel 30 cm, nogal zwart gebakken maar binnenin perfect sappig. We krijgen er frieten en salade bij zoals bij ons, maar de vis is van een andere textuur dan onze Noordzeetong. Het smaakt heerlijk. Na afloop krijgen we nog een Pedro Ximenez aangeboden door het huis, een veel te zoete rode wijn.  Blijkbaar zijn ze hier dankbaar dat wij in crisistijd toch nog “uitgebreid” komen eten. We waren de enigen vanavond! We besluiten de koffie in het hotel te drinken, maar na de wandeling terug voelen we ons eigenlijk te moe en we kruipen meteen in bed. 

 

vorige                                                                   volgende 

28-09-12

Vanaf nu iets rustiger

banner andalusie.jpg

Maandag 23 april 2012

 

Vandaag verlaten we Sevilla en laten meteen ook de grote steden van deze reis achter ons. Vanaf nu zijn het nog enkele kleinere stadjes en wordt het vooral landelijker dus rustiger. We beginnen met Jerez de la Frontera. Dank zij de gps geraken we vlot uit de drukke agglomeratie van Sevilla. De hele rit van vandaag is slechts 90 kilometer, dus we besluiten een omweg te maken langs Arcos de la Frontera. We draaien de autostrade op richting Cadiz en de opgewekte Zarzuelamuziek op de autoradio zorgt voor de gepaste sfeer. In Las Cabezas de San Juan verlaten we de autosnelweg. Een kronkelende rustige baan leidt ons door een kaal en golvend landschap met hier en daar een eenzame boom via Espera naar Arcos de la Frontera, één van de “pueblos blancosArcos de la Frontera Ca (43).JPGof witte dorpen. Het stadje bestaat inderdaad uitsluitend uit witte huizen en ligt hoog op een rots te blinken in de zon. De straatjes zijn steil en smal, dus parkeren we de auto beneden in een parkeergarage en klimmen te voet het stadje in. Arcos is het meest westelijke van de befaamde witte dorpen. De term ‘frontera’ in de naam wijst erop dat deze streek ten tijde van de requistadores de grens vormde tussen het Moorse en het Spaanse deel van het land. De schilderachtige smalle straatjes leiden naar het centrale plein van waarop je een panoramisch uitzicht hebt op de veel lager gelegen vlakte. Mooie gebouwen en kerken getuigen van het historisch belang van het stadje. In de schaduw van een van de kerken verorberen we een eenvoudige salade als lunch en tegen 15 uur vertrekken we voor de laatste 37 kilometer naar Jerez de la Frontera, onze bestemming van vandaag. Hier logeren we in de Villa Jerez, een luxueus vijfsterrenhotel dat gelegen is in een groene residentiële wijk met grote villa’s en tuinen. We arriveren samen met een nogal luidruchtige groep mooie jonge meisjes die worden aangevoerd in twee indrukwekkende zwarte jeeps. Fotomodellen? Kandidaten voor een missverkiezing? Ze mogen in ieder geval gezien worden… Later vernemen we dat ze hier zijn voor de Grand Prix voor motoren die hier aanstaande zondag betwist wordt. We krijgen een kamer die uitkomt in de lounge van het hotel. Ze is zeer ruim en geeft uit op de tuin. We verkennen even het hotel en maken foto’s. Vòòr de ingang en bij het zwembad staan bronzen vogels van de Vlaamse beeldhouwer Jan Desmarets, die we vooral kennen van zijn mooie sculpturen van paarden en honden. Na een verkwikkende douche trakteren we onszelf op een sherry op het terras: een Oloroso en een Amontillado, beide zeer verschillend zowel qua smaak als qua kleur. Die diverse soorten sherry zijn wel een ontdekking! 

 

Er is een frisse wind komen opzetten maar de hemel kleurt nog steeds blauw als we vertrekken naar de stad. Het is al 18:30 uur en de wandeling langs een mooie brede boulevard met palmbomen duurt ongeveer 25 minuten. In de stad stuiten we op een betoging van het stadspersoneel tegen het geplande loonverlies, een eerste aanwijzing van de economische crisis die Spanje treft. Tot nu toe merkten we er niet veel van, maar we vroegen ons toch af of het feit dat er overal zo weinig volk was, te wijten was aan de tijd van het jaar of de crisis.  Later zullen Jerez Ca (18).JPGwe er op een andere manier nog mee geconfronteerd worden. De optocht verloopt rustig, geen geroep, alleen af en toe een knallende voetzoeker. Het centrum van Jerez is niet zo aantrekkelijk: een paar brede winkelstraten en een plein met een grote fontein. We gaan op zoek naar een restaurant voor vanavond maar ondanks de aanwezige wegwijzers kunnen we de Bar Juanito, die geprezen wordt in onze reisgids, niet vinden. Zo komen we terecht in de wijk rond de kathedraal en het Alcazar en hier zijn toch enkele rustieke en fotogenieke hoekjes te vinden. Met de hulp van een paar voorbijgangers vinden we toch Bar Juanito in een klein straatje maar die gaat pas om 21 uur open zodat we nog een vol uur moeten overbruggen. Het is inmiddels fris tot zelfs koud geworden en overal zijn de terrassen zo goed als leeg. Jerez Ca (70).JPGWe nemen toch maar plaats op een ervan voor een sherry in afwachting. De patron die ons bedient, wijst op de lege tafels en doet zijn beklag over de crisis. Dus toch… Om 21 uur stappen we de Bar Juanito binnen. Het interieur is zeer mooi, vooral de bar waar één muur volledig is ingenomen door een reclame voor Tio Pepe en Gonzalez Byass in wit-blauwe azulejos. Het is er stemmig maar er is nog maar weinig volk. Later loopt het restaurant toch tamelijk vol, ook buiten op het terras. Het eten valt echter een beetje tegen: almejas (clams) en albòndigas (gehaktballen) beide in een sherrysaus die een véél te sterke chorizosmaak heeft. Jammer! Het is al bijna 23 uur als we de lange wandeling terug naar ons hotel aanvatten. De straten liggen er verlaten bij en het is frisjes maar de wind is intussen gevallen.

 

vorige                                                                volgende