16-09-12

Tweede dag Còrdoba

banner andalusie.jpg

Vrijdag 20 april 2012

 

Onze tweede dag Còrdoba. We genieten van een prachtig ontbijtbuffet en dat in het unieke decor van de Romeinse eetzaal van ons hotel en omringd door een tamelijk exclusief publiek. De bediening is perfect: discreet en efficiënt. Als we om 10:30 uur vertrekken, is het nog steeds bewolkt, maar er is toch al wat meer blauw te zien aan de hemel. We nemen toch maar onze fleece mee want je weet nooit. Onze wandeling leidt ons langs wat minder drukke wijken en pleintjes: Plaza de Colòn y Jardines de la Merced, Torre Malmuerta, Iglesia Santa Maria, Iglesia San Agustin, Palacio Marqueres de Viana, Plaza San Andres, Plaza de Capuchinos en we eindigen bij de pittoreske Cuesta de Bailioachter ons hotel. Dat laat ons toe even in de kamer binnen te wippen om onze pulls achter te laten want het is intussen behoorlijk warm geworden. Dan trekken we weer naar

spanje,andalusië,cordoba

het centrum en brengen een bezoek aan de Plaza Corredera. Dit immense rechthoekige plein is aan de vier zijden afgezoomd door eenvormige statige gevels in rood en wit. Deze uniformiteit geeft een gevoel van geborgenheid aan het plein en je waant je een beetje in een kleine gemeenschap. Onder de arcades heeft een brocantemarkt plaats en in één van de gebouwen is er een overdekte marktplaats die wij natuurlijk niet kunnen voorbijwandelen. De markt loopt op zijn einde maar we genieten toch nog van de aanblik van al die lekkere eetwaren: groenten en fruit, kaas, brood, vleeswaren en (in mindere mate) vis. Buiten op het plein is een groep scholieren uit Avila druk doende: ze gaan in kleine groepjes op de grond liggen en vormen aldus de naam van hun stad terwijl ze door een lerares vanop een balkon gefotografeerd worden. Het is tijd geworden voor de lunch. Even buiten de plaza stuiten we in een klein straatje op de… Taberna Salinas, een eerder chique bedoening. Het is ons meteen duidelijk dat dit het restaurant is waar we gisterenavond hadden moeten zijn. Wij hebben de Casa Salinas verward met de Taberna Salinas. We besluiten om alsnog onze vergissing recht te zetten en stappen naar binnen. We komen in een echt stijlvolle oude taverne terecht met een centrale patio met rondom een aantal meer intieme eetkamertjes. Overal hangen mooie schilderijen aan de muur en er klinkt zachte klassieke muziek. Zo ook in het kamertje waar wij een plaats krijgen. Er heerst een gezellige drukte en de kaart oogt zeer aanlokkelijk zodat we hier veel meer eten dan deze middag gepland. Maar het is lekker! Vooral de naranjas picàs con aceite y bacalao (sinaasappelschijfjes met gezouten stokvis en olijven) zullen we niet gauw vergeten. We krijgen een zoete wijn aangeboden als digestief en samen met de wijn zorgt die ervoor dat ik een beetje licht in het hoofd naar buiten strompel. We moeten onze mening over de Capitoolgids herzien.

 

Na de middag zetten we onze tocht door Còrdoba verder. Op de gezellige Plaza de Potro brengen we een kort bezoek aan het Museo de Bellas Artes (gratis voor EU-inwoners). Het herbergt een onverwacht rijke schat aan kunstwerken. Een ruime plaats is toegemeten aan de werken van Julio spanje,andalusië,cordobaRomero de Torres, dé schilder van Còrdoba en die valt bijzonder in mijn smaak: hij schilderde in verschillende stijlen van realisme over symbolisme tot impressionisme. Langs de mooie paseo langs de Guadalquivir wandelen we vervolgens naar de Romeinse brug. Deze doet me een klein beetje aan de Karlsbrug in Praag denken, inclusief de muzikanten die er hopen op een fooi van de vele, vooral Duitse toeristen die van of naar hun autocar aan de overkant wandelen. Het loont echt de moeite om even de brug over te steken want van daaruit heb je een zeer mooi totaalzicht op de historische gebouwen van de stad. Het is intussen opnieuw helemaal bewolkt maar het is nog steeds zeer warm. En dan is de tijd gekomen voor de tweede toeristische topplek van Còrdoba: het Alcazàr de los Reyes Cristianos, de middeleeuwse Moorse burcht die later bewoond werd door Isabella van Castilië en Ferdinand van Aragon. Behalve de burcht zijn vooral de prachtige tuin met zijn waterpartijen en elegante fonteinen een bezoek waard. Ik beklim even de toren om de tuinen vanuit de hoogte te bewonderen en dan wandelen we langs een gladgeschoren cipressenlaan de spanje,andalusië,cordobatuin binnen. Voor de rozen is het nog net te vroeg, maar de voorjaarsbloemen geven toch al veel kleur aan de tuin. Qua gebouwen valt het Alcazàr echter een beetje tegen: het Alhambra is véél mooier en ook veel beter verzorgd. We slenteren rond tot 17:30 uur en de vermoeidheid laat zich stilaan voelen. We zoeken dus maar een terrasje op in de Juderia voor een fino en om het dagboek wat bij te werken. Het is vrijdagavond, dus voor de Spanjaarden begint het weekend en dat is te zien. Er zijn steeds minder toeristen op straat, maar des te meer Spanjaarden, opgekleed en vaak met kleine kinderen. Deze laatsten zijn ook hier opgedirkt met ouderwetse zondagse kleren zoals je ze bij ons al sinds tientallen jaren niet meer ziet. Een etalage met een ruime keuze aan dergelijke kleren doet C opnieuw de slappe lach krijgen.

 

We keren nog even terug naar ons hotel waar de internetverbinding intussen hersteld is en na een frisse douche zijn we om 20 uur al terug op weg voor de wandeling van 15 minuten naar de Juderia waar we een tafeltje gereserveerd hebben in El Churrasco, één van de betere restaurants van Còrdoba. Op straat heerst een gezellige drukte en een aangename temperatuur ondanks de zwarte wolken. We zijn van de eersten in het restaurant en we worden naar onze tafel geleid in een soort veranda met afschuwelijke groene koepels als plafond. Meteen krijgen we een glaasje spanje,andalusië,cordobasherry als verwelkoming. Eerst delen we een bordje jamòn Iberico met toast in olijfolie (zéér lekker!) en dan kiezen we elk voor één van de suggesties: ik neem gegrillde tarbot met saus uit Cantabria en C gestoomde zeebaars op Andalusische wijze. Beide stukken vis zijn onherkenbaar want gesneden uit een supergroot exemplaar. De smaak en de texturen zijn ook niet zoals we die gewoon zijn, droog en weinig smaak, en de garnituur is nogal pover zodat het allemaal een beetje tegenvalt. Op de wijnkaart staan welgeteld twee soorten witte wijn en de Rueda die ik kies is dan nog uitverkocht. Het restaurant loopt intussen helemaal vol en het valt mij op dat de meeste gasten meteen naar boven geleid worden. Dat geeft mij het gevoel dat wij als toeristen in de veranda “gestopt” worden en dat het betere gedeelte van het restaurant zich boven bevindt. Eerlijk gezegd is het voor een restaurant van de betere soort alles bijeen een beetje ontgoochelend. Aan de bediening zal het echter niet gelegen zijn: een equipe van 6 obers waarvan er op het einde eentje een Hollander blijkt te zijn. We verkiezen de koffie te nemen in de tapasbar van ons hotel. Daar ontbreekt echter alle sfeer want we zitten er helemaal alleen. De koffie is lekker maar de chocolaatjes niet.  We blikken nog even terug op de voorbije twee dagen en concluderen dat Còrdoba ons ten zeerste is meegevallen: een verzorgde, gezellige stad op mensenmaat, veel bezienswaardigheden en niet àl teveel toeristen. Vooral de schitterende Mezquita zal ons voor altijd bijblijven. Om 23:00 uur trekken we naar onze kamer. We zullen lekker slapen!

 

vorige                                                               volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, andalusië, cordoba |  Facebook | |

12-09-12

De beroemde Mezquita van Còrdoba

banner andalusie.jpg

Donderdag 19 april 2012 (2)

 

Als we voor een tweede verkenning de stad intrekken zitten we al in de late namiddag. Door de gezellige smalle straatjes van La Juderia, de oude jodenwijk, trekken we naar de kathedraal of La Mezquita, dé beroemdste bezienswaardigheid van Còrdoba. Het is een imposant bouwwerk, ook aan de buitenkant: lange buitenmuren en een hoge ranke toren. In de toeristenzone is het nog tamelijk druk, maar misschien is het nu wel het moment voor een bezoek, o.w.v. het eerder grijze weer maar vooral omdat op dit late uur de meeste dagtoeristen al vertrokken zijn. Als we de immense ruimte binnentreden, blijkt dat we gelijk hebben: we zijn er nagenoeg alleen. De Mezquitais een Moorse moskee die omgebouwd is tot een katholieke kerk. Meteen staan we in een labyrinth van zuilengangen met hun overbekende rood-wit gestreepte rondbogen, veel

spanje,andalusië,cordoba

uitgestrekter dan ik me had voorgesteld maar ook véél indrukwekkender. Wat een schoonheid! Er hangt een mystieke sfeer die nog versterkt wordt door het avondlicht dat door de schaarse vensterramen naar binnenvalt. We nemen natuurlijk ontelbare foto’s al is er daarvoor misschien net iets te weinig licht. De zuilengangen leiden ons naar het immense koor.  Hier ontmoeten de Moorse en katholieke kunst elkaar in een opmerkelijke harmonie. De uitbundige Moorse versieringen sluiten wonderwel aan bij de overdadige barok van het altaar en de twee indrukwekkende orgels. Dit is enig in de wereld en wellicht de mooiste kathedraal die we tot nu spanje,andalusië,cordobatoe gezien hebben, maar het is vooral de sfeer die onvergetelijk is. Als we buiten komen, is de hemel dreigend bewolkt en het wordt stilaan frisser. Voorlopig regent het niet en we zijn al blij dat we het tot nu droog hebben gehouden. We wandelen even tot aan de brede Guadalquivir, die in onze lagere schooltijd ondanks haar moeilijke naam belangrijk genoeg was voor een prominente plaats in de aardrijkskundeboeken. We zoeken onze weg door de Juderia op zoek naar de restaurantjes die we vooraf genoteerd hadden. Vòòr één ervan, El Churrasco, bestellen we op een terrasje een sherry. Tot mijn verbazing begrijpt de dienster ons niet en uiteindelijk leren we dat je hier om een vino de Jerez moet vragen. We rusten even uit terwijl we de voorbijgangers observeren, maar het begint toch wel echt frisjes te worden en voortdurend vrezen we voor een bui.

 

Het is nog maar 19 uur en dus nog te vroeg om te eten dus we besluiten om nog wat rond te slenteren. Zo komen we bij de oude staswallen waar we onverwacht nog twee restaurantjes ontdekken die in onze Capitoolgids worden aanbevolen: Rubio en Salinas. Het wordt moeilijk om te kiezen en uiteindelijk besluiten we het betere El Churrasco te houden voor morgenavond. Het is spanje,andalusië,cordobanog steeds te vroeg, dus drinken we nog maar een sherry en nu begrijpen we dat het geen “vino de Jerez” is maar gewoon een fino, één van de vele varianten van de sherrywijn. Om 20:30 uur gaan we eerst reserveren bij El Churrasco en keren dan terug naar Rubio dat met zijn aantrekkelijk terras onze voorkeur krijgt. Buiten is het echter te koud en het interieur valt ons tegen zodat we finaal toch voor Salinas opteren. Ook dit blijkt niet veel zaaks en als ook nog het eten tegenvalt, besluiten we dat de adviezen van de Capitoolgids niet veel waard zijn. Ik eet er rabo de toro (ossenstaart), een specialiteit van de streek, maar moet tussen de beenderen en het vet zoeken naar een stukje vlees. Gelukkig maken de vriendelijke bediening en een gratis likeurtje achteraf veel goed, maar toch heb ik meer het gevoel van in een frituur te zijn terechtgekomen dan in een restaurant. Om 21:15 uur keren we terug naar ons hotel. Buiten is het weer intussen toch wat beter geworden: er heerst een zachte temperatuur en… de zwaluwen vliegen hoog, dus dat geeft goede hoop voor morgen. In het hotel werkt de wifi niet. Aan de receptie wordt mij gezegd dat het hele hotel zonder verbinding zit en dat ze “Madrid gebeld hebben”. Misschien is het binnen enkele minuten opgelost, misschien morgen… Ik heb er niet veel vertrouwen in maar maak er mij weinig zorgen om. We redden het wel zonder internet.


vorige                                        volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, andalusië, cordoba |  Facebook | |