20-12-09

De originele pizza Margherita

banner Napels

Dinsdag 11 juli 2000 (1) 

Vannacht heb ik goed geslapen, maar ik ben ook vaak wakker geweest. De geluidsisolatie tussen de kamers laat namelijk veel te wensen over en op de kamer naast ons hebben ze tot 2 uur de tv aan. Dat belet hen niet om reeds om 6.30 uur een douche te nemen en… opnieuw de tv aan te zetten! Om 8 uur staan we op voor onze eerste volle dag in Napels. Tot onze verrassing is het bewolkt, maar de zon komt er vrij snel door. Toch zullen we de hele dag meer bewolking zien dan zon. Even vallen er zelfs enkele regendruppels. Het is wél zeer warm en vochtig en zelfs de Napolitanen laten ettelijke liters zweet. We besluiten te voet naar het Certosa di San Martino te trekken. We zien het immense klooster iNapels 5mmers liggen vanop de Piazza Plebiscito, hoog boven de stad. We vinden het veiliger niet de kleine straatjes te nemen en gaan door de Via Chiaia, een winkelstraat met winkels waarvan de gevel en het interieur zeker al honderd jaar onveranderd zijn gebleven. In een zijstraatje ontdekken we (eerder toevallig) de Pizzeria Brandi. Hier werd de wereldberoemde pizza Margherita uitgevonden. We vatten de beklimming aan en wanneer we de weg vragen, raadt een man ons de funicolare aan omdat de weg toch te lang en te steil is. De funicolare is een soort metrotrein die nagenoeg loodrecht tegen de heuvel opgetrokken wordt. Christiane tikt verkeerd in en haar biljet is niet afgestempeld. We besluiten om het risico maar te nemen. We zijn nauwelijks vertrokken of daar is al een controleur. Hij merkt uiteraard ons ‘bedrog’, maar zegt niets. De man is waarschijnlijk veel méér gewoon.

In enkele minuten zijn we boven, maar het is nog een hele wandeling naar het klooster van San Martino. Dus opnieuw zweten! Hier zijn nauwelijks toeristen te zien en ook aan het klooster zijn we bijna alleen. Het loont nochtans de moeite. Vooral de kapel is prachtig: overdadige barok met alle kleuren marmer in de vloer, de muren, de zuilen en uiteraard in de talloze majestueuze beelden.Napels 6Er mag niet gefilmd worden, maar ik slaag er tóch in stiekem een paar beeldjes te schieten. Ook op de binnenplaats zijn er prachtige beelden in marmer, maar het meest merkwaardig zijn de (ook al marmeren) doodshoofden die de omheining van een binnentuintje sieren. Ze duiden de begraafplaats voor de monniken aan. Vanop het terras krijgen we een weids uitzicht over Napels en zijn baai. 

Het is al middag wanneer we (na enig zoeken) de funicolare nemen terug naar beneden. Er blijken twee verschillende lijnen te zijn en we komen beneden niet op de Via Toledo uit, Napels 7waar we vertrokken zijn, maar midden in de Quartieri Spagnoli, een volkse wijk waar de straatjes zijn ingenomen door honderden marktkraampjes. Een drukte van jewelste en een bijzonder kleurrijk spektakel. Vooral de viskramen bieden een ongeziene variëteit aan bekende en onbekende vissoorten en schaaldieren. Terwijl ik er lustig op los film, komt een dame mij waarschuwen voor gauwdieven. Wellicht is het hier inderdaad niet erg veilig, maar toch merken we er niets van en voelen ons tamelijk op ons gemak. Napels 8Even verder belanden we bij Brandi waar we buiten op het terras uiteraard een pizza Margherita bestellen. Hij smaakt prima. Ik krijg toestemming om in de keuken te filmen en maak er de geboorte mee van de pizza die we straks op ons bord zullen krijgen. Aan een tafeltje zit een norse man aan een koffie te slurpen. Het is de eigenaar die ik herken van een reportage in Vlaanderen Vakantieland, waar hij heel wat enthousiaster en vriendelijker was. In de namiddag genieten we op het terras van Café Gambrinus van koffie met sfogliatelli, een Napolitaanse specialiteit. Het is een bladerdeegje met ricottakaas en gekonfijt fruit. Het smaakt heerlijk en daar is de stijlvolle presentatie en de perfecte bediening op dit sinds eeuwen beroemdste terras van de stad zeker niet vreemd aan.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, napels, campania |  Facebook | |

18-12-09

Als in een filmdecor

banner Napels
Maandag 10 juli 2000 (2)

Wanneer we het klooster verlaten, is het net of we zitten midden in een filmdecor. Smalle straatjes met veel volk en regelmatig een lawaaierige vespa of oude, gedeukte Fiat die er zich doorheen wurmt; oude vrouwtjes met boodschappentas die op de hoek van de straat Napels 3met elkaar een praatje slaan; koopwaar uitgestald midden op straat; een groepje mannen die vanop hun stoel alles gadeslaan en af en toe een voorbijganger aanklampen; joelende kinderen… Alles is vuil, slordig en grotendeels vervallen. Zo was het hier waarschijnlijk honderd jaar geleden al. Ik ben verrast dat zoiets in het jaar 2000 nog bestaat: het Napels 4dorpsleven midden in de grootstad. Een straatje om brengt ons bij de Capella Sansevero. Die staat op ons lijstje van niet te missen bezienswaardigheden. De kapel op zich is niets bijzonders, maar ze staat werkelijk bol van de schitterende barokke beelden in wit marmer. Ze zijn bijzonder realistisch en tot in de kleinste details haarfijn gebeeldhouwd. Zo is er een beeld dat half verstrikt zit in een vissersnet waarvan je nauwelijks kan zien dat het écht uit marmer is gekapt. Het allermooiste is het beeld van de Gesluierde Christus: het stelt het lijk van Christus voor dat opgebaard ligt onder een lichte sluier. Doorheen de lijkwade zie je het silhouet van de afgestorvene en je zou bijna zweren dat het doek door een tochtje even beweegt. Dit is van het mooiste dat ik al ooit gezien heb. Jammer genoeg mag hier niet gefilmd worden zodat we vrede moeten nemen met een paar postkaartjes als souvenir. We wandelen verder naar de stemmige Piazza San Domenico Maggiore en bezoeken er de gelijknamige kerk met haar prachtige marmeren vloeren. In de sacristie staan op grote rekken 45 doodskisten van evenveel vorsten en dignitarissen van het hof van Aragon. Eigenaardig en eigenlijk een beetje luguber. Als we buitenkomen kunnen we het aantrekkelijke terrasje niet weerstaan en we bestellen een espresso. De eerste van een reeks die de komende dagen steeds langer zal worden. Zo drink je hem buiten Italië niet! Op de terugweg pikken we ook ons eerste ijsje op: “due corni per favore: un gelato fragole e un gelato caffè”.  

Het is een hele wandeling terug naar ons hotel en we komen er pas om zeven uur terug aan. Een verkwikkende douche en onze vermoeide benen kunnen ons alweer verder dragen op zoek naar een restaurant. Gelukkig moeten we maar de straat oversteken en aan de jachthaven vinden we een groot terras met mooi uitzicht op de baai, de Vesuvius en de lichtjes van de stad. Het is wat nevelig en tamelijk fris. Toch is het aangenaam zitten op het ruime terras en de verse vis (orata grillata) smaakt voortreffelijk. De frisse Falanghina evenzeer… Het is niet te geloven wat we op deze eerste namiddag al allemaal gezien hebben. We zitten meteen in de sfeer!

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, napels, campania |  Facebook | |