16-01-10

De mooiste kust van Europa

banner Napels
Dinsdag 18 juli 2000 (2)

Na het eten gaat het langs heel stille wegen naar de kust van Amalfi. Ongelooflijk mooi: hoge rotsen, prachtige pijnbomen, schitterende villas met bougainvilleas en oleanders, de azuurblauwe zee. Dit moet wel de Napels 27mooiste kust van Europa zijn.  Het is niet te druk op de smalle, kronkelende wegen, maar in de dorpjes (Positano, Praiano, Amalfi) staat op elk plekje een auto geparkeerd. Hier heerst opnieuw de toeristenmassa. In Amalfi verlaten we de kust voor de 5 kilometer lange, steile beklimming naar Ravello. Er zitten een paar supersmalle stukken tussen waar twee autos elkaar niet kunnen kruisen. Om 16.15 uur  –dus veel later dan we hadden ingeschat– zijn we aan het Hotel Graal. Dit is duidelijk twee sterren minder dan ons vorig hotel. Er heerst echter wél een leuke, familiale sfeer en het is heel mooi gelegen: het uitzicht vanop het terras én vanuit onze kamer is één van de mooiste van de hele kust. We worden met onze koffers geholpen door de directeur: een sympathieke zestiger die mij een beetje aan mijn Nonkel Maurice zaliger doet denken: een  grijze, wat rondbuikige gezelligaard; altijd op een babbel uit; maar ook een beetje betweterig. Ik versta wat hij zegt, maar ik begrijp hem niet altijd. Achteraf ontdekken wij dat hij niet de directeur is, maar een gepensioneerde die een beetje komt bijverdienen. Hij noemt Salvatore. Wanneer hij mij ziet hinken vindt hij dat ik naar de kliniek moet gaan voor een röntgenonderzoek. ’s Avonds test hij op zijn eigen manier of mijn voet al dan niet gebroken is.  Ik moet met mijn blote voet een lege fles over de grond laten rollen en aangezien dat geen pijn doet, is zijn diagnose: niet gebroken! Toch belt hij naar een dokter in Maiori voor een afspraak, maar die kan me pas vrijdag ontvangen. Ik besluit toch nog maar even af te wachten en vanavond te proberen met een strak verband. 

We gaan op een eerste verkenning van Ravello. Het is nóg mooier en gezelliger dan we verwacht hadden. Ook veel rustiger aangezien het Napels 28toch een eind van de drukke kust verwijderd ligt, hoog boven de zee. Mijn voet doet echter téveel pijn voor een volledige verkenning. We kopen een fles limoncello voor in het hotel maar we moeten er twee glaasjes bij kopen want die zijn er niet op onze kamer.  Vanop ons terras willen we de zon zien ondergaan boven de zee, maar in plaats daarvan maken we een maansopgang mee. Een al even mooi schouwspel. Het is onvoorstelbaar hoe snel dat gaat, letterlijk zienderogen. Als mijn voet morgen niet beter is, zullen we toch de goede raad van Salvatore moeten volgen en eens langs gaan in het Ospedale in Cava.

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, ravello, campania, amalfitaanse kust |  Facebook | |

14-01-10

Een hemelse lunch recht uit de zee

banner Napels
Dinsdag 18 juli 2000 (1)

Vandaag verlaten we Sorrento en het prachtige Hotel President. Met spijt in het hart, maar er staat ons hopelijk nog veel moois te wachten.  Om tien uur vertrekken we om via de punt van het schiereiland van Sorrento de Amalfitaanse kust te bereiken. We verwachten tegen de middag in Ravello te zijn, onze volgende verblijfplaats.  

Onze eerste halte is Massa Lubrense. Mijn voet doet meer pijn dan gisteren en ik pikkel een beetje moeizaam rond. Er valt niet echt veel te zien. Het meest opvallend is nog hun parkeersysteem: per half uur krijg je een kaartje waarop je de datum en het uur moet wegkrabben zoals op een Subito-biljet van onze Nationale Loterij. Ongelooflijk Napels 26gecompliceerd! In de dienst voor toerisme krijgen we een handig kaartje van het schiereiland en een goede uitleg waar we het best naartoe kunnen. Zo rijden we langs mooie, smalle baantjes met vaak heel mooie vergezichten en komen in Termini, Nerano en vooral Marina del Cantone. Intussen is het meer en meer nevelig geworden en af en toe is de zon nog nauwelijks zichtbaar. Marina del Cantone is niet veel meer dan een mooi strandje met nogal wat drukte. Een paar restaurantjes staan op palen op het keienstrand en op de terrasjes adem je de frisse zeelucht rechtstreeks in en ruik je de zee. Het is te vroeg om te gaan eten en als “aperitief” nemen we een granita frutti misti. Het ziet er een beetje uit als een fruitpapje voor baby’s en heeft nogal een bananensmaak maar het is toch wel lekker. Voor de lunch gaan we op het terras van Maria Grazie. We zijn er de enige gasten. Tussen de gerechten in zitten het 5 man sterke keukenpersoneel samen aan een tafeltje te wachten en te kijken. Na onze bestelling komt een jongeman met een vis in een plastiekzak aandraven alsof hij hem zelf recht uit de zee is gaan halen. Hij wordt in de oven gebakken en opgediend enkel met olijfolie en wat kruiden. Maar wat een smaak! Dit is opnieuw de Italiaanse keuken ten top. Heerlijk! We drinken er een fles witte huiswijn bij die amper meer kost dan de fles mineraal water. Alleen al voor dit soort verrassende ontdekkingen zou je naar Italië komen.

klik hier voor het vervolg

08:02 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, campania, amalfitaanse kust |  Facebook | |