08-01-10

Zondag in Sorrento

banner Napels
 

Zondag 16 juli 2000

Bij mooi weer zouden we vandaag het eiland Capri bezoeken. We zetten de wekker op zeven  uur om te zien welk weer het is. Om zes uur horen we het al water gieten en we zetten de wekker maar weer af… Het is zondag. Om het kwartier luiden wel ergens kerkklokken dus van slapen komt niets meer in huis. Ik lig te lezen tot acht uur, want vroeger is er in het restaurant waarschijnlijk nog geen ontbijt te krijgen. Intussen zijn tussen de zwarte wolken de eerste stroken blauwe lucht te zien en piept de zon er al af en toe eens door. We zijn nog maar pas in Sorrento als het laatste wolkje verdwenen is en de hemel volledig blauw kleurt. De zee volgt het voorbeeld van de hemel en alles wordt nóg mooier. 

In de stad is de lokale bevolking duidelijk op zijn zondags uitgedost. Als ze uit de kerk komen, blijven ze in groepjes opgewekt en druk gesticulerend staan praten. De kinderen spelen vrolijk ook al voelen ze zich in hun mooiste kleren waarschijnlijk niet echt op hun gemak. De meisjes dragen ouderwetse jurkjes met een grote strik op de rug en witte sokken met kant afgeboord. Wij doen onze inkopen: twee kommetjes met citroenen erop in aardewerk, een cd met Napolitaanse mandoline (voor de videofilm), postkaartjes en … limoncello. We leren dat de échte gemaakt wordt met citroenschillen en de namaak met citroen-aroma. We lopen binnen in een klein ateliertje waar een man prachtige muziekdozen maakt met het typische houtinlegwerk van Sorrento. We hebben niet voldoende geld bij, maar we komen ongetwijfeld terug! Tegen de middag zakken we opnieuw af naar de Marina Grande maar het is nog te vroeg om te eten. We nemen dus maar een aperitief op één van de terrasjes. De zaak wordt gerund door vier dames (zussen?) van zo’n 30 jaar. Elk heeft haar rol: eentje staat in de keuken; een andere dient op en de twee laatsten klampen de voorbijgangers om ze naar binnen te lokken. Beurtelings lossen ze elkaar af terwijl de andere op een stoel aan de overkant van de straat gaat zitten. Wij eten terug bij Emilia. De zee is iets woester dan eergisteren en de eerste rij tafeltjes moeten vrij blijven. Het eten is opnieuw voortreffelijk. We eten hetzelfde als de vorige keer, maar omgekeerd: Christiane de mosselen en ik de frittura. Nadien eten we nog wat zowat het eenvoudigste gerecht ter wereld moet zijn: een bord tomaten met enkel een snuif zout. Onvoorstelbaar hoe lekker dat hier kan zijn. 

Tegen drieën zijn we terug in het hotel en begeven ons aan een zonnebad op het dak. Heerlijk: een halfuurtje op de rug; een halfuurtje op de buik, in de hoop toch een beetje een kleurtje te krijgen. Dank zij een klein briesje is het niet te heet en we smeren ons niet in want onze zonnebrandolie is zó goed dat we de vorige keer helemaal geen effect hadden. Daarna drinken we een sinaasappelsap aan het zwembad en ik neem nog een lekkere duik. Terug op de kamer overkomt mij een dom ongelukje: ik stoot mijn blote kleine teen tegen een poot van het bed… Het doet aanvankelijk enorm veel pijn, maar die trekt nadien toch een beetje weg. Als we ’s avonds naar de stad trekken, kan ik moeilijk stappen. Autorijden gaat gelukkig goed en als ik stilzit voel ik zelfs helemaal niets. Het zal wel overgaan. Voor we een restaurant opzoeken, keren we terug naar het muziekdoosatelier. De man maakt ze zelf en exporteert ze over de gehele wereld. Ook naar Brussel, Avenue Louise…zegt hij. Hij beweert Napels 21ook de enige in Sorrento te zijn die ze nog maakt en wanneer ik er hem op wijs dat we exact dezelfde gezien hebben in minstens twee andere winkeltjes, zegt hij: “Natuurlijk, die heb ik immers ook gemaakt!” We geloven hem en kopen een prachtige doos voor 65.000 lire, een 1.300 Belgische frank. Ik laat het muziekje (“Lara’s theme” uit Dokter Zhivago) vervangen door het toch beter passende “Torno a Sorrento”. We gaan eten in een restaurant met een authentiek antiek interieur met veel houtwerk: Zi ‘ntonio. Het is heel druk en feestelijk in de stad. Op een podium speelt een fanfare en wanneer we in bed liggen, worden we opgeschrikt door luid geknal van vuurwerk. Vanop ons terras hebben we er een perfect zicht op, ook al moeten we naar beneden kijken om het te zien. Op die manier ziet het er eigenlijk maar klein uit.  Als ik mijn schoenen uittrek, ziet mijn teen helemaal blauw. Het doet nog behoorlijk pijn. Afwachten wat het morgen zal zijn. 

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, campania |  Facebook | |

06-01-10

Onder de indruk van Pompei

banner Napels
Vrijdag 15 juli 2000

Als we opstaan is het nog zwaarder bewolkt dan gisteren en het begint opnieuw te regenen.  Eerst blijven we nog wat hangen op onze kamer en daarna gaan we naar de haven van Sorrento om eens te zien hoe en waar we later op de week de boot naar Capri kunnen nemen. Het weer klaart een beetje uit en we besluiten om vandaag naar Pompei te trekken. Het is een reisje van amper 35 kilometer door de bergen in het achterland van de kust. Een mooie en tamelijk rustige route. Net voor we er zijn, kunnen we niet anders dan de autosnelweg op te rijden en na amper 500 meter hebben we al de afrit naar Pompeï. Dat belet de Italianen niet ons voor die halve kilometer 2.000 lire tol te laten betalen! Maffiapraktijken noem ik dat.  

Om halftwaalf gaan we de site van de bedolven stad binnen. Het is heel indrukwekkend. We betreden een vrij grote stad met talrijke straten en pleinen. Je loopt écht in een stad en het kost weinig moeite om je voor te stellen hoe het hier destijds was. De voetpaden, de huisgevels (of wat er nog van rest), de karrensporen in de straatstenen en de grote stapstenen als oversteekplaats voor voetgangers geven het gevoel alsof het leven hier nog maar pas is stilgevallen. Het meest opmerkelijk vind ik de vele bakstenen muren. Napels 20Zelfs heel wat zuilen zijn met baksteen opgetrokken en daarna bepleisterd. Ik dacht dat in de Romeinse oudheid alleen met marmer en zandsteen werd gebouwd. Er staan verschillende mooie huizen, sommige met binnentuintje, en in het interieur zijn nog prachtige muurschilderingen of mozaïeken te zien. De mooiste zijn echter in het archeologisch museum van Napels ondergebracht. We zien ook een aantal winkeltjes en herbergen waar de toonbank met de gaten voor wijn- en andere vaten nog intact zijn. Ik had nooit gedacht dat dit mij zo zou boeien en ik krijg er niet genoeg van. Gelukkig is het nog steeds bewolkt en wordt ons de verschroeiende zon bespaard. We krijgen zelfs één klein buitje over onze kop. Na het eten komt de zon er tóch door en wordt het warm, alhoewel wat gemilderd door een koel briesje. We eten binnen de site en al gauw zijn we terug op pad. We kunnen niet alle straatjes en huizen aandoen, maar we laten er toch niet teveel onbezocht. We ontdekken het ene mooie hoekje na het andere en bezoeken er nog de publieke baden, het forum en de arena. In de verte ligt de nu rustige Vesuvius en we trachten ons de paniek voor te stellen in de stad toen de alles vernietigende lavastroom met grote snelheid kwam aangestormd. Er was geen ontkomen aan. 

Om halfvijf zijn we rond en nog niet té erg vermoeid. Vóór de terugreis drinken we op een terrasje een vers geperste appelsiensap en daarna rijden we terug naar Sorrento. Het verkeer is citroendruk maar vlot. In Sorrento gaan we op zoek naar het restaurant Caruso dat in onze reisgids als zeer goed staat aangeschreven. Op het opgegeven adres is echter geen restaurant te vinden en een voorbijganger stuurt ons verschillende straten verder, maar ook daar geen Caruso. Dan maar naar de Antiqua Trattoria in de stad, een ander gerenommeerd restaurant. Het met druivenranken overgroeide binnentuintje zit nagenoeg vol, maar we leggen toch nog beslag op het laatste vrije tafeltje. Een man speelt op de Napolitaanse mandoline en zingt voor elke tafel een “aangepast” liedje. Fransman, Duitser of Amerikaan, voor iedereen weet de man een bekend melodietje. Wanneer wij hem zeggen dat wij “nederlandstalige” Belgen zijn, weet hij niets beters te verzinnen dan “twee ogen zo blauw” maar op zijn mandoline klinkt het als een heus Napolitaans lied. Het eten is een culinair hoogtepunt: eerst pasta met sardientjes en mosselen en daarna elk een (grote) gebakken zeebaars. Een frisse Fiano di Avellino en als toetje een panna cotta en tiramisù. Heerlijk! Ons genot wordt verstoord door dikke regendruppels. Gelukkig hebben we net onze espresso op en is het bedtijd geworden. 

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, pompei, campania |  Facebook | |