04-01-10

A la Carluccio

banner Napels
Vrijdag 14 juli 2000

Ons hotel is rustig gelegen, hoog boven de drukte van de stad. Ja! Maar de geluiden van auto’s, moto’s en ambulances stijgen toch naar Napels 17boven zodat ik vannacht regelmatig ben wakker geweest. Als we opstaan is het bewolkt. We veranderen onze plannen en besluiten naar Pompeï te rijden in  plaats van Sorrento te gaan verkennen. Tijdens het ontbijt wordt de lucht nog grijzer en weldra giet het water. We blijven dus maar op onze kamer en wachten af. Misschien een e-mailtje naar Hendrik sturen intussen? Die vraag verrast de man aan de hotelbalie duidelijk. Hij vraagt het na en het blijkt niet mogelijk. Toch niet te begrijpen hoe weinig de moderne communicatietechnologie nog maar verspreid is, wat men ons ook wil laten geloven. Vorig jaar in de Verenigde Staten was het trouwens al niet veel beter.  

Wanneer de zon toch door de wolken lijkt te priemen, besluiten we dan toch maar Sorrento te gaan verkennen. We wandelen door de smalle straatjes en tegen de middag drinken we op het terras van de Circolo dei Forestieri een limoncello. Napels 18Het is de plaatselijke specialiteit: een heldergele citroenlikeur met een tamelijk hoog alcoholgehalte. Lekker!  Wanneer het opnieuw begint te regenen blijven de obers vrolijk. Zingend en gewapend met een paraplu bedienen ze de klanten, die wegduiken onder de parasols, opgewekt verder. Het klaart algauw weer op en onder een mooie zon kunnen we uiteindelijk het stadje verder gaan ontdekken. We hoog boven de kust langs enkele wandelen exotische parkjes en prachtige hotels met weelderige bougainvilleas en pergola’s die uitkijken op de inmiddels weer helderblauwe zee. We bereiken langs steile straatjes en trappen de Marina Grande, die haar naamt niet verdient. Het is een klein, maar zeer pittoresk vissershaventje met een rij oude, eenvoudige huisjes en een kerkje. Napels 19Het eenvoudig opgetrokken terrasje van de Trattoria Emilia ziet er zeer aantrekkelijk uit. Er is nog net één tafeltje vrij en dan nog het mooiste van alle: vlak bij het water. We boffen! De zee klotst er onder onze voeten, maar al gauw begrijpen we waarom dit tafeltje nog niet bezet was: af en toe is de zee zó enthousiast dat het water over de balustrade heen spat en tot jolijt van het hele terras onszelf en onze heerlijke visgerechten besprenkelt. Dichter bij de zee eten kan iet; we zitten er bijna in… Het eten is bijzonder lekker en uiteraard super-vers. Christiane eet frittura mista en ik mosselen met citroen. Dit is pas Italiaanse gastronomie: de ongecompliceerde, eerlijke keuken die met uitsluitend verse producten en een minimum aan ingrediënten zeer diverse gerechten weet te creëren. Het doet ons aan de reportages van Carluccio denken, de beroemde Brits-Italiaanse tv-kok. De sfeer wordt nog versterkt door de bediening: hier heeft de term ‘familierestaurant’ nog betekenis. In de keuken staan 3 oudere vrouwen en de bediening gebeurt door de dochter en haar (nog heel jonge) kinderen, die met een professionele bedrevenheid de borden op- en afdienen.  Het vak zit hen duidelijk in het bloed.

We wandelen terug naar het hotel om nog een uurtje te zonnebaden aan het zwembad. Er verblijven veel Belgen in ons hotel. In de lobby hangen infoborden van Sunsnacks, Jetair en Neckerman. Al die mensen zijn hier dus met een touroperator en het wordt me nu duidelijk waarom het zo moeilijk was om hier op individuele basis te reserveren. Waarschijnlijk zijn nagenoeg alle kamers aan de touroperators verhuurd en heeft men ons daarom maar ondergebracht in kamer 338. Af en toe verdwijnt de zon echter achter een wolkje en we verhuizen naar ons terras, waar we genieten van het schitterende uitzicht bij een lekker glaasje limoncello. We hebben een fles gekocht in een grootwarenhuis en het aan onze rijkgevulde bar toegevoegd. Na 6 uur wordt de hemel zwaar overtrokken. Een telefoontje naar Hendrik leert ons dat het in België al sinds ons vertrek aan het regenen is.  

Voor het avondeten zakken we opnieuw af naar Sorrento en komen terecht in het Ristorante O Parrucchiano, een zéér groot restaurant (verschillende zalen) en een zéér groot terras, weelderig overgroeid door groen. Het is er bijzonder druk, maar het eten is prima! Christiane kiest voor pesce con pomodori en ik neem ‘fragaglie’, kleine gefrituurde roze visjes, die je moet opeten met huid en haar. Lekker. We drinken er een heerlijke Greco di Tufo bij, één van de betere lokale witte wijntjes. Wanneer we om halfelf terug in het hotel komen, is het opnieuw beginnen regenen. Morgen hopelijk beter.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, campania |  Facebook | |

02-01-10

Hotel with a view

banner Napels
Donderdag 13 juli 2000 (2)

Het is al halftwee wanneer we de parking verlaten. In de afdaling vinden we een terrasje waar we een eenvoudige pizza eten. We besluiten voor de verdere reis naar Sorrento niet de autosnelweg te nemen, maar de “collitorale”: de weg langs de kust doorheen kleine dorpjes. Althans dat dachten we. Het is in tegendeel één langgerekte strook stad waar weinig pittoresks aan is. We nemen uiteindelijk toch de grote weg en bij het naderen van Sorrento zien we voor het eerst Napels 15de prachtige kust: helderblauw water, rotsen, pijnbomen. Hotel President ligt hoog boven de stad. Van ver zie je het gebouw en de 3 hoge pijnbomen overal bovenuit steken. Via een smal baantje bereiken we tegen halfvijf het hotel. We worden verwacht. Wanneer de man van de receptie onze naam hoort, moet hij niet eens in zijn papieren zoeken. We krijgen kamer 338, de suite. We kunnen onze ogen nauwelijks geloven. Dit is een droom! Een schitterende kamer: hall, slaapkamer, salon, badkamer met jacuzzi en een dubbel terras met een uniek uitzicht op de Tyrrheense Zee, de stad en in de verte de Vesuvius. Het enige wat lijkt te ontbreken is een minibar. Tot we een grote dubbele kast opentrekken en er wel 20 verschillende soorten drank aantreffen. Het is eerder een maxima. Eigenlijk vertrouwen we het niet helemaal en ik vrees dat dit ons meer zal kosten dan de afgesproken 210.000 lire per dag. Op de deur hangt trouwens: 31.000 lire! Voor alle zekerheid ga ik het nog eens navragen in de receptie en daar word ik gerustgesteld: dit wordt onze luxueuze thuishaven voor 5 nachten! 

We trekken verder op verkenning in het hotel. Er zijn diverse mooie terrassen en een prachtig aangelegde tuin met veel bloemen, een ruim zwembad en op de hoogste verdieping een rustig zonneterras. Napels 16Het uitzicht over Sorrento met de blauwe zee op de achtergrond wordt op een schitterende manier omkaderd door drie reuzengrote pijnbomen. We nemen een drink op één van de terrassen en genieten van het panorama waarin talloze bootjes voortdurend witte sporen trekken doorheen de azuurblauwe zee. De temperatuur valt mee: ondanks de volle zon zit er toch verfrissing in de lucht. Na zeven uur wordt het zelfs écht frisjes. Om 6 uur nemen we nog snel een verfrissende duik in het zwembad en dan trekken we terug naar onze kamer om nog wat te genieten van de luxe. We besluiten om niet meer naar Sorrento af te zakken vanavond en te dineren in ons hotel. Wanneer we om 8 uur in het restaurant aankomen, blijken we tot onze verrassing van de laatsten te zijn. Dit is niet Italiaans, wat uiteindelijk niet verwonderlijk is aangezien het restaurant gevuld is met toeristen (veel Belgen) en geen enkele Italiaan. We krijgen een mooi plaatsje op het terras, waar het zó fris is dat we een pull nodig hebben. Ook de keuken van Hotel President is nauwelijks Italiaans: escalope de veau, lapin chasseur, groenten uit blik, aardappelpuree. Dit restaurant moet het kennelijk alleen hebben van de hotelgasten en neemt zijn toevlucht tot een risico- en karakterloze internationale keuken, waar de meeste gasten tevreden over zijn, of beter: geen kritiek op hebben. De obers zijn zeer vriendelijk en zelfs familiair. We worden blijkbaar onmiddellijk behandeld als ”huisgenoten”. Ze beginnen steevast in het Frans. Op de wijn- én de waterfles wordt het kamernummer genoteerd. Als er een restje zou inblijven –waartoe bij ons weinig kans bestaat…- hoeven we er niet mee in te zitten: het zal morgen terug op tafel staan. Ik denk dat er weinig kans is dat we hier morgenavond opnieuw zitten, dus we drinken onze flessen op het gemak leeg. Om halftien zijn we al terug op onze kamer. We kregen immers geen koffie in het restaurant; die moet je in de drukke, ongezellige bar gaan drinken. We installeren ons nog even op ons terras om nog wat te lezen.

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sorrento, vesuvius, campania |  Facebook | |