10-05-09

Te voet naar een andere wereld

banner ok.gif
Dinsdag 21 oktober 2008 (3)

Tom houdt er verder de sfeer een beetje in, wellicht ook om onze vriend de microbioloog wat stil te houden, door een kwisje te houden over de vele uitvindingen die in China gedaan zijn. Zo leren we dat we heel wat aan de Chinezen te danken hebben: van vuurwerk, de klok en de kruiwagen tot het papier, het buskruit en het kompas. Met veel geluk in het gissen, ben ik één van de winnaaars en Tom belooft ons een geschenkje als beloning. Hij vertelt ons ook in welk Chinees sterrenteken elk van ons geboren is. Dat blijkt voor mij de tijger te zijn en voor Christiane het konijn. Elk jaar staat in de Chinese astrologie een dierenteken centraal. Zo is 2008 het jaar van de rat en volgend jaar is het jaar van de os 

Het weer is intussen tamelijk zonnig geworden maar als we Macao beginnen te naderen, gaat de zon stilaan onder achter de wolken. We rijden Zhuhai binnen, China 128met zijn grote haven aan de Zuid-Chinese Zee. Het is de ‘riviera’ van China en er staan veel grote luxe-appartementen. Het ziet er een beetje mediterraan uit met een mooie promenade langs het water en een boulevard met palmbomen. Aan de overkant ligt Hongkong.  We zijn aan het einde van onze rit en het is intussen 18.30 uur en al bijna donker geworden. Hier staat ons nog een hele belevenis te wachten: de landovergang van China naar Macao. Macao is immers net zoals Hongkong een SAR of Special Administrative Region en er is inderdaad sprake van een echte grensovergang. Als je Macao via de lucht binnenkomt, spelen alle formaliteiten zich af op de luchthaven en is de controle minder scherp, maar over land wordt scherp toegezien op eventuele illegalen die proberen het rijke Macao binnen te glippen. Alleen met een moeilijk te verkrijgen visum en dan nog maar een beperkt aantal keren per jaar, mogen de Chinezen de grens over. De bus houdt halt aan de rand van een groot plein en hier moeten we te voet verder. Meteen worden we bestormd door dragers die aanbieden om onze valiezen met een karretje te vervoeren. Zinloos echter, want ook zij mogen het immense plein dat ons scheidt van de grensovergang niet op, dus ze kunnen ons hooguit voor 100 meter ontlasten. Er ontstaat wat discussie en commotie en we besluiten om zelf onze koffers in twee keren tot bij de douane te dragen. Intussen heeft André, onze nieuwe lokale gids, zich bij ons gevoegd en samen met hem brengen de mannen de eerste helft van de koffers over. Ik blijf samen met André de valiezen bewaken terwijl de anderen de rest van de koffers en de dames gaat ophalen. Nu pas realiseren we ons dat we onze vrouwen alleen hebben achtergelaten met de toch wat ongure dragers, maar gelukkig is er niets gebeurd. Het is een heel gedoe, maar ook een hele belevenis. De controle vraagt heel wat stempels, documenten en… tijd: het heeft alles bij elkaar een vol uur geduurd. 

Aan de overkant staat een bus ons op te wachten en een klein vrachtwagentje voor de valiezen. Het is nu volop donker maar toch nog steeds 26°C. We worden naar Hotel Mandarin Oriëntal gebracht, een prachtig vijfsterrenhotel: een niet te grote, maar poepchique lobby en een hele reeks winkeltjes met alle luxemerken: China 129Louis Vuitton, Burberry, Armani, Cartier, noem maar op. Overal staat mooi antiek. Ook onze kamer is zeer chique en zeer ruim. Er staat een korfje met fruit en verse bloemen, ook in de badkamer. Om 21 uur schuiven we aan voor een Chinees diner in het hotel. We worden in een zeer stijlvol en klasserijk zaaltje geleid in een decor met een geslaagde mix van klassiek en modern en met een duidelijk Oosters accent. Zéér stemmig. We krijgen een prachtig menu, voor het eerst deze reis schotel per schotel opgediend. We krijgen achtereenvolgens barbecued sliced duck with crispy bean curd skins and pancakes, sweet corn and conpoy soup, sautéed scallops and shrimp with vegetables, steamed garoupa, stir fried beef with color peppers in XO sauce, deep fried crispy chicken, fried rice with conpoy and egg white, poached dumplings Beijing style en fresh fruit platter. Indrukwekkend hé? Conpoy is de gedroogde adductorspier van een Chinese St. Jakobsschelp en een zeldzame en dure delicatesse. Garoupa is een vissoort.  

Na het eten trekken we samen met Johan en Rita naar de Sand’s, een reusachtig hotel en casino dat vlak naast ons hotel gelegen is. Het wordt gerund door het gelijknamige casino in Las Vegas en was tot de komst van The Venetian in 2007 het grootste casino van Macao. Al van zodra je binnenkomt in de grote inkomsthal wordt je overweldigd door een immense kristallen luster. We wandelen met open mond en stijgende verbazing door de drie verdiepingen en de massa volk. In de speelruimte staan honderden automaten en goktafels waar baccarat, roulette en black jack gespeeld wordt. Op de tweede verdieping speelt een popgroep live muziek: veel lawaai, maar weinig klasse vind ik, maar ja ik ben geen kenner. We proberen over de schouders mee te kijken en iets van het spel te begrijpen, maar het gaat allemaal zo vlug dat we er weinig van begrijpen. Johan zou dolgraag spelen, maar Rita wil het niet. We keren dan maar terug naar de bar van ons hotel voor een drink. Ik neem een daiquiri die echter helemaal niet smaakt zoals ik die elders al meermaals proefde. China 130De anderen hebben meer geluk met hun keuze. We betalen in totaal 145 MOP of Pataca’s of Macao, de lokale munteenheid. Dat is ongeveer hetzelfde als 145 Yuan of 14,5 Euro. Niet goedkoop, maar in een dergelijk hotel kan je niet anders verwachten. De airco blaast ijskoude lucht en we zien er blijkbaar alle vier kouwelijk uit want de ober brengt ons elk een rode poncho, die we dankbaar om onze schouders leggen. Het is een gezellige avond en we zijn pas terug in onze kamer om 0.45 uur. Het is te zien dat we terug in de Westerse wereld zijn…

klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, macao |  Facebook | |

08-05-09

Een zonderlinge gids

banner ok.gif
Dinsdag 21 oktober 2008 (2)

En dan weer de bus op, voor een rit van 150 kilometer naar Guangzhou, de stad die bij ons beter gekend is onder de naam Kanton. Ook voor Tom is dit nieuw want hij is hier voordien nog maar één keer geweest. Maar geen nood, we worden opgewacht en tot aan de grens begeleid door een lokale gids. En wat voor één! Hij praat zeer graag maar al gauw blijkt hij een fantast te zijn, van wiens verhalen we niet goed weten of we ze mogen geloven of niet. Hij valt nogal veel uit op het communisme, maar niemand weet goed of hij het meent. Verder zou hij een microbioloog zijn die omwille van financiële redenen af en toe wat bijschnabbelt als reisgids. Méér nog, hij beweert ooit een middel tegen aids te hebben uitgevonden, dat hemzelf van de ziekte genezen heeft. Daarvoor kreeg hij in China nooit de erkenning die hij verdient, maar hij beweert dat hij wél steun krijgt van een Nederlands wetenschapper. Wanneer Johan, die zelf arts is, hem om meer details vraagt, valt hij echter door de mand en wordt hij zenuwachtig. De man is moeilijk in te schatten: is hij een miskend genie of een halve gare? In ieder geval is het een zagevent die moeilijk te stoppen is. Hij vraagt voortdurend de microfoon, maar Tom legt hem zo veel mogelijk diplomatisch het zwijgen op door te zeggen dat we allemaal moe zijn en willen rusten. De man zal er wellicht het zijne van denken als hij hoort hoe we voortdurend onder elkaar zitten te praten en vooral als hij moet toezien hoe Tom van de beschikbare tijd gebruik maakt om ons allerlei interessants te vertellen.  Hier bewijst Tom trouwens nog eens dat hij een prima begeleider is: niettegenstaande hij helemaal niet op deze omweg was voorbereid, kan hij ons toch heel wat over de streek vertellen. 

Guangzhou is de hoofdstad van de provincie Guangdong en telt 7 miljoen inwoners. Het is steeds een belangrijk handelscentrum geweest en naast Shanghai en Macao is het vanouds de “Poort naar het Westen”.  China 127Nu is het vooral uitgegroeid tot hét centrum van de namaak. Hier staan honderden bedrijven waar goedkope kledij, speelgoed, elektronica en nog veel andere, vooral minderwaardige producten worden gemaakt.  Massa’s migranten zijn naar hier afgezakt en worden er als goedkope werkkrachten tewerkgesteld. Op dit ogenblik wordt de streek echter zeer getroffen door werkloosheid. Hier zijn het laatste jaar honderden fabrieken gesloten, niet alleen wegens de economische crisis die ook hier toeslaat, maar ook omdat vele fabrieken niet kunnen voldoen aan de steeds strenger wordende milieuwetgeving. We rijden langs drukke autostrades van tweemaal vier baanvakken en het duurt een uur vooraleer we de rand van de immense stad bereiken. We staan versteld van de omvang ervan. Met zijn honderden hoge buildings doet de skyline zelfs een beetje aan Hongkong denken. We rijden over een zeer brede arm van de Parelrivier, wiens uitgestrekte delta een van de belangrijkste economische regio’s van China is. De Parelrivier is met haar lengte van 2.200 kilometer trouwens na de Yangtze en de Gele Rivier de derde langste rivier van China. In deze delta ligt ook Shenzhen, een miljoenenstad met een haven die groter is dan die van Hongkong.  Er is veel vrachtverkeer en overal zien we de vertrouwde containers van Maersk, Evergreen en K-Line. We rijden over verscheidene lange bruggen van 2,8 en zelfs 4 kilometer lang. Zelfs als we op het platteland komen, krijgen we nooit het gevoel uit de stad weg te zijn. Op kleine perceeltjes worden veel groenten gekweekt en we zien zelfs enkele bananenplantages en grote kweekvijvers voor vis, maar in de verte doemt overal nog steeds hoogbouw op.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: china, guangzhou, kanton |  Facebook | |