08-04-09

Shangri-La, het verloren paradijs

banner ok.gif
Donderdag 16 oktober 2008 (4)

Om 17.15 uur komen we aan bij het Paradise Hotel in Zhongdian. Het is een tamelijk nieuw vijfsterrenhotel dat in een wat bizarre stijl gebouwd is: het heeft de onpersoonlijke allures van een modern internationaal hotel, maar er zijn duidelijke Tibetaanse accenten in verwerkt. Mooi is het niet echt, maar indrukwekkend wél. Vooral het grote tropische zwembad, palend aan de immense lobby valt op. Het ligt er evenwel verlaten bij en biedt zo een beetje een trieste aanblik. We krijgen een zeer ruime kamer met zithoek. Ook hier Tibetaanse accenten: het plafond is China 87gedeeltelijk bespannen met zwart-gele zijden doeken en ook de gordijnen, in een speciale vorm geplooid, zijn van dezelfde stof. Speciaal en toch wel stemmig. Op de nachttafel ligt het dunste telefoonboek dat ik ooit zag: slechts 44 bladzijden. Bij het uitrusten vóór het diner, kijk ik nog even terug op de lange dag. Zonder echte hoogtepunten was het toch een onvergetelijke belevenis, mede dankzij het prachtige weer: blauwe hemel, zon, warm maar in de bergen toch een lekkere temperatuur dankzij een verfrissend windje. Vanavond in Shangri-La is het echter al heel wat frisser. Het was ook een fotohoogdag: prachtige opnames van kleurrijke mensen, maar vooral van de overweldigende natuur. Onderweg zagen we ook nu weer van die typisch Chinese toestanden. Eén ervan zijn de onvermijdelijke wc’s. Tot nu toe had Anders dan Anders ons handig naar nette toiletten geloodst, maar vandaag kregen we ze te zien: een grote zaal met een rij toiletten, enkel afgescheiden door lage muurtjes, zodat je de mensen ziet zitten, gehurkt boven een gat in de grond. De stank en het geluid heb je er natuurlijk gratis bij. Chinezen komen blijkbaar naar een toilet niet alleen om hun behoeften te doen, maar ook om uitgebreid en luidruchtig te rochelen. Nu het verboden is om te spuwen op straat, is dit inderdaad de meest geschikte plaats, maar toch… 

Om kwart voor zeven vertrekken we naar de oude stad naar het Potala Restaurant. Aan de buitenkant ziet het er eerder gewoontjes uit, maar het Tibetaans interieur is prachtig en ronduit chique: rijkelijk versierd en met mooi antiek meubilair. Vanavond eten we uiteraard Tibetaanse specialiteiten met China 88o.a. yakkaas en Tibetaanse dumplings. Voor de gelegenheid bestellen we aan onze tafel een fles rode wijn en het wordt een van de betere diners van de reis. Maar de rust en de gezelligheid worden algauw verstoord door een groep feestvierende Chinezen. Volgens Tom zijn het ambtenaren, die iets te vieren hebben, een verjaardag of zo. Ze drinken meer dan ze eten en het lawaai wordt steeds erger. Er wordt een microfoon doorgegeven waarin wie het wenst een liedje kan zingen. Het spreekt vanzelf dat de meest zatten onder hen die kans het eerst grijpen, of ze nu kunnen zingen of niet. Dit soort uitspattingen schijnen in China dagelijkse kost te zijn en behoren dus tot de hedendaagse Chinese cultuur. Enfin, dat hebben we dan ook eens meegemaakt. Na het eten maken we nog een korte wandeling door het stadje. Ondanks het feit dat ook hier nagenoeg alles recent werd gebouwd, ziet het er mooi en gezellig oud uit. China 89Hier moeten we morgen ongetwijfeld nog eens terug komen als we de tijd krijgen. Op het marktpleintje gaan we kijken naar een opmerkelijk oud gebruik. Iedere avond als het niet regent, komen de mensen hier van 20 tot 22 uur bijeen om samen te dansen, jong en oud, maar het valt op dat het vooral de vrouwen zijn. Ze vormen twee concentrische cirkels rond het plein en voeren er een tamelijk ingewikkelde rondedans uit. Er zijn zo een achttal varianten en het zijn de ouderen (in klederdracht) die ze aan de jongeren –en enkele moedige toeristen- aanleren. Er is veel ambiance.  

Om 21 uur zijn we terug in ons hotel. Tom heeft ons gezegd dat in deze streek de telefoontarieven zeer laag zijn en we willen vanavond dus wel eens naar huis bellen. Hendrik en Karien blijken jammer genoeg niet thuis te zijn, dus ik spreek een boodschap in. Dat kost me… 3,5 Yuan of 0,35 Euro, inderdaad spotgoedkoop! Morgen proberen we het opnieuw. Nu gaan we nog een wijntje drinken met Johan en Rita en Johan en Lena. Bij gebrek aan een echte bar moeten we plaats nemen in de reusachtige lobby waar we helemaal alleen zitten. Gezellig is anders.

 klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, zhongdian, shangri-la |  Facebook | |

06-04-09

Gegijzeld door tienermeisjes

banner ok.gif
Donderdag 16 oktober 2008 (3)

De bus brengt ons verder. In het landschap verschijnen meer en meer typisch Tibetaanse elementen, zoals bv stupa’s of chorten, kleine gebouwtjes of vaak niet meer dan een stapel stenen waarrond een hele berg van gebedswimpels is ontstaan. Ze duiden plaatsen aan waar belangrijke monniken zijn begraven of relikwieën van Boeddha worden bewaard. Bij de boerderijen staan grote houten constructies waarop allerlei gewassen gedroogd en bewaard worden en die “zetels van de goden” worden genoemd. Ze zijn zo hoog opgetrokken opdat de yaks er niet bij zouden kunnen. Nu in dit seizoen hangen er vooral rapen en granen op. China 84Bij één van de boerderijen stappen we af en krijgen we de gelegenheid tot een bezoek. De hoeve is een groot wit gebouw met ommuurde binnenkoer. Van zodra we door de poort de binnenkoer binnenstappen, staan we verstomd van de weelderig versierde en beschilderde voorgevel van het hoofdgebouw. Een trap leidt naar de eerste verdieping waar zich het woongedeelte van het hele gezin en het slaapgedeelte van de ouders bevindt. De kinderen slapen op de tweede verdieping terwijl het gelijkvloers voorbehouden is voor de huisdieren: varkens, kippen en een grote zwarte Tibetaanse mastiff, een oud hondenras dat hier zijn oosprong heeft maar inmiddels ook in het Westen gekend is. Als we de woonruimte binnenstappen moeten onze ogen eerst even wennen aan de duisternis en dan zien we een ruime, China 85gezellige woonkamer met in het midden een open haardvuur. De ene hoek is ingericht als keuken. De porseleinen en koperen potten staan er mooi geschikt in een open kast, die ook weer rijkelijk versierd is met houtsnijwerk. De muren zijn beschilderd met boeddhistische motieven of behangen met kitscherige, felgekleurde posters en met foto’s van het gezin. In de zithoek staat zowel een moderne kleurentelevisie als een videorecorder en dvd-speler. Deze mensen moeten duidelijk geen enkel modern comfort missen. Een oude oma is, getooid in klederdracht, druk doende met een kookketel aan de haard en laat zich door ons bezoek geenszins storen. Ook nu weer voel ik een beetje schaamte opkomen voor ons voyeuristisch gedrag, maar de vriendelijke glimlach van de oma doet die gauw verdwijnen.  

Vooraleer terug de bus in te stappen, doen we nog een wandelingetje door het dorp. We komen langs een schooltje en meteen komt een groepje luidruchtig joelende kwajongens ons tegemoet. Ze doen alsof we indringers zijn en beginnen met stokken en touwen oorlogje met ons te spelen. Het dorp is een echte landbouwersgemeenschap en bestaat uit een tiental van die grote, mooie hoeves. Hier en daar worden we discreet van op afstand gadegeslagen door een verlegen huisvrouw die even komt gluren, maar zich liever niet laat zien. En dan gaat de reis verder, richting Zhongdian, door een prachtige bergstreek. Hier en daar valt een weide op die helemaal rood kleurt. Het blijkt niet echt een bloem te zijn, China 86maar een kleine lage heester, wiens bladeren bij de eerste koude helemaal rood kleuren. Zeer mooi, die rode vlekken in het glooiende landschap! Volgens Kim is het de landoa. Bij een van die weiden stoppen we voor een foto en meteen worden we bestormd door een groepje tienermeisjes die met ons op de foto willen. Tom waarschuwt ons dat ze er nadien geld zullen voor vragen, dus we fotograferen alleen de plantjes en het landschap. Dat is echter helemaal niet naar de zin van de meisjes en wanneer de bus wil vertrekken, posteren ze zich in groep vóór de bus. We mogen pas vertrekken als we 50 Yuan betalen! Uiteraard weigert Tom want dit is pure chantage, ja zelfs een gijzeling. Maar de meisjes zijn vastberaden en laten ons niet vertrekken. Uiteindelijk krijgen ze hun zin en pas dan gaan ze opzij. Even verder wordt de bus aangehouden door een politiepatrouille: we hebben te snel gereden. De bus moet opzij en we moeten eerst een hele tijd “op straf” staan tot uiteindelijk het verdict valt: 200 Yuan boete. Een splinternieuwe rode Volvo XC80  ondergaat hetzelfde lot. Onze chauffeur is doodongelukkig, want voor hem is dit een groot bedrag. We besluiten een omhaling te doen om zijn boete te betalen.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china |  Facebook | |