30-03-09

Zwarte Draken Vijverpark

banner ok.gif
Woensdag 15 oktober 2008 (2)

Om 13.15 uur zijn we bij onze bus die ons terug naar Lijiang brengt voor het middagmaal. De zon schijnt nu weer volop en geeft veel warmte. China 74Na de lunch bezoeken we het Zwarte Draken Vijverpark, een paradijselijk aangelegd park rond een grote vijver. Een boogbruggetje, een klein Chinees tempeltje, een pagode aan de rand van de vijver en vooral de witte sneeuwberg die in het water prachtig weerspiegeld wordt, vormen een uniek Chinees tafereeltje waarbij iedereen gefotografeerd móet worden. Chineser kan gewoon niet! We brengen nog een bezoekje aan een schitterend tempeltje en aan het mooie Dongbamuseum dat vrij modern en zeer educatief is opgebouwd. Ook in de bijhorende shop liggen prachtige kunstwerkjes en sieraden, die voor ons toch te duur zijn. Voor anderen in de groep echter niet en een paar dames komen dan ook glunderend naar buiten. 

De bus brengt ons vervolgens naar de voormalige Naxi-hoofdstad Baisha, een paar kilometer buiten Lijiang. Bij het binnenkomen van het stadje, nu eerder een klein dorp, zijn op een grote muur een aantal karakters in Dongbaschrift afgebeeld. Ze zien er echt uit als een soort rebussen, of beter droedels, en Tom maakt er een kwisje van door ons te betekenis ervan te laten raden. China 75Dan gaan we naar het Dabaojipaleis waar 500 jaar oude fresco’s te zien zijn. Ze hebben de culturele revolutie overleefd door ze te verbergen achter grote foto’s van Mao, een truc die ook al eerder met andere bezetters met succes was toegepast. Nu zijn ze een van de zeldzame getuigenissen van het rijke Naxiverleden. We hebben echter reuzenpech: het paleis is uitzonderlijk gesloten wegens filmopnames die er vandaag plaatsgrijpen. We moeten het dus stellen met een wandeling door de winkelstraat van het dorpje. Er wordt ook hier weer allerlei rommel aangeboden en uiteindelijk vertrekken we er met enkele Chinese theekopjes in blauw-wit en grijs-wit porselein. Helemaal niet duur en achteraf heb ik er spijt van dat we er niet meer gekocht hebben. Ik laat me ook een Tibetaans gebedsmolentje aansmeren dat ik ook nu weer ongewild moet kopen omdat mijn ultralaag bod van 5 Yuan uiteindelijk toch wordt aanvaard. Achteraf gezien ben ik er nog blij mee, want dit is toch écht iets typisch voor deze streek. In de lange winkelstraat woont ook Dokter Ho. Hij is inmiddels 85 jaar en beroemd geworden wegens zijn enorme kennis van de geneeskundige eigenschappen van planten. China 76Hij staat dan ook in alle reisgidsen als een toeristische attractie beschreven en dat laat hij zich duidelijk welgevallen. In zijn voortuintje staan grote borden vol krantenknipsels en van zodra hij ons ziet, komt hij gewillig in zijn voordeur poseren voor de foto. Hij wordt echter door een rinkelende telefoon weggeroepen en zo blijft onze ontmoeting beperkt tot deze korte fotosessie. De zon schijnt nog steeds en het is echt warm. In de achtergrond liggen de besneeuwde bergtoppen te blinken tegen de azuurblauwe hemel en dat levert opnieuw schitterende beelden op. Ook in het dorpje zelf kunnen we enkele pittoreske tafereeltjes vastleggen. Op een stoep zitten vier oude dametjes in blauwe klederdracht ons na te staren en ik mag pas een foto van ze maken wanneer ik hen 1,5 Yuan heb betaald. 

Even vóór 18 uur zijn we terug in ons hotel maar tegen 19 uur moeten we al terug verzamelen om te gaan eten in het “Vreemdelingenstraatje” van het oude Lijiang. Zoals gezegd ligt dit midden in de lawaaierige discobuurt, die eerder westers dan Chinees aandoet en het restaurantje waar we naar toetrekken vormt daarop geen uitzondering. Het heet Restaurant Le Petit Paris en is zo waarschijnlijk aantrekkelijker voor de Chinese dan voor de Westerse toeristen. Het is er hoedanook gezellig en we eten er lekker Frans. Op de tamelijk ruime wijnkaart kiezen we een fles Chinese rode wijn: The Great Wall, met 150 Yuan duur naar Chinese normen, maar bij ons valt hij in de goedkopere prijsklasse. Hij smaakt niet slecht. Op de wijnkaart staat ook een “Shangeli ha” en dat is de hier frequent voorkomende foute spelling van Shangri-La. Het is overigens vaak zeer komisch te zien hoe vreemde talen hier gespeld worden.
China 77

Ze hebben vooral moeite met het aan of van elkaar schrijven van woorden zodat je soms wat moet puzzelen om het juiste woord te reconstrueren. Van “Emer Gency” naar “emergency” is nog te doen, maar het duurt even voor je begrepen hebt dat “touristes diss é min é s” individuele toeristen zijn, terwijl van “CW” naar “WC” dan weer niet zo moeilijk is. In Xi’an las ik ergens op een bord “THERETRDSPECTIENTOWER” wat niets anders kon zijn dan “The Retrospection Tower”, maar ja, wat zouden wij er van bakken als we Chinese karakters zouden moeten schrijven?
 

Na het eten zijn we vrij en we maken van de gelegenheid gebruik om enkele avondopnamen te maken van het stemmig verlichte stadje. De winkelstraatjes zijn minder rumoerig dan de discobuurt, maar het is toch behoorlijk druk. Lijiang is duidelijk een centrum van toerisme geworden, om niet te zeggen massatoerisme. Tegen 21.30 uur zijn we terug op onze hotelkamer want we moeten onze valiezen nog pakken.Morgen vertrekken we immers vroeg naar Zhongdian of Shangri-La. Het wordt een lange busrit.

wordt vervolgd

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, lijiang, naxi, zwarte draken vijverpark, baisha |  Facebook | |

28-03-09

Naar de Jade Draken Sneeuwberg

banner ok.gif

Woensdag 15 oktober 2008 (1)

De meesten van de groep klagen over het nachtlawaai van de verbouwingswerken. Wij hebben er beiden zonder wakker worden doorheen geslapen, ondanks het bijzonder harde bed. Ik ben deze morgen wel veel te vroeg wakker gemaakt door het gepiep van mijn gsm, interferentie met telefoon of tv-toestel denk ik. Het is duidelijk dat dit een oud hotel is, vooral op de badkamer met haar plafond van metalen platen waartussen grote kieren en voegen. Ze hebben een en ander weliswaar trachten te compenseren door een overvloed aan gadgets ter beschikking te stellen zoals badkruiden, een magic towel (wat dit ook moge zijn) en twee mysterieuze zakjes waarop enkel “men” en “women” staat gedrukt. We zijn te vroeg in het restaurant, want het ontbijt wordt maar geserveerd vanaf 7 uur. Desondanks is het eerder kleine restaurant al helemaal vol en we kunnen nog net twee vrije plaatsen vinden. In tegenstelling tot enkele andere groepsleden voelen wij ons beiden kiplekker al had Christiane gisteren een beetje last van een beginnende verkoudheid, die gelukkig niet verder blijkt door te breken. Aan tafel vernemen we dat velen niet goed geslapen hebben door de oncomfortabele bedden en het lawaai van de verbouwingswerken. Eén dame beleefde deze morgen de schrik van haar leven toen ze “iets” zag bewegen in de kieren van het badkamerplafond. Niet teveel aan denken want vannacht moeten we hier opnieuw slapen… 

Al om 8 uur vertrekken we naar de Jade Draken Sneeuwberg. Het is nog wat frisjes, maar de hemel is blauw en het belooft een mooie dag te worden, ideaal voor een tocht naar de bergen. De top ligt op 5.800 meter en wij zullen stijgen tot op 3.600 meter, wat mogelijks tot wat hoogteziekte kan leiden. Als we het natuurgebied bereiken moeten we verplichtend overstappen op een andere bus. Alleen de dure groene staatsbussen zijn hier toegelaten want die vormen uiteraard een mooie bron van inkomsten voor de Chinese Staat. Het is even aanschuiven want hier zijn massa’s Chinese toeristen. Voor de volgende etappe nemen we een kabellift hogerop waar we een wandeling zullen maken naar de Yak Meadow, een hoogvlakte met schitterend uitzicht op de sneeuwbergen. Plots zijn we nagenoeg de enige groep want, zegt Tom, voor zo een wandeling zijn de Chinezen te lui… De wandeling is nochtans zeer gemakkelijk want er is een mooi houten wandelpad aangelegd door de zachtglooiende weiden.China 73 De hoogte stelt geen echte problemen al moet gezegd dat de ademhaling toch wat moeizamer verloopt.  Helemaal aan het begin van de wandeling komen we bij een kleine Tibetaanse tempel, een beetje pover en kaduuk, maar mét kleurige gebedsvlaggetjes en ronddraaiende gebedsmolens. Een monnik in geel en mauve gewaad en met cowboyhoed houdt er een beetje de wacht. Film- en fotocamera staan uiteraard niet stil. We wandelen verder en zien in de weiden mooie blauwe gentianen en zelfs edelweiss. Er is verder weinig plantengroei, maar tot onze verrassing staan er toch nog enkele bomen. Naar het schijnt ligt de boomgrens hier veel hoger dan in Europa. Op de yakweide echter grazen tot mijn ontgoocheling amper een paar yaks. Jammer, want het zijn prachtige dieren en ze zijn zo typisch voor het Tibetaanse landschap. We genieten van het majestueuze landschap. Het is wat frisjes maar de zon schijnt, al zijn er intussen enkele wolken verschenen rond de hoogste toppen. Op de terugweg zweven we met de kabellift rakelings boven de boomtoppen. Hier en daar hangen er in lange slierten witte parasieten in die naar het schijnt alleen groeien waar de lucht 100% zuiver is. Ze worden “wenende bomen” genoemd en ze lijken wel te treuren om hun nakende dood, want deze parasieten zullen hen weldra inderdaad verstikken. Een mooi, maar een beetje triestig schouwspel. Hier en daar beginnen de loofbomen hun herfstkleur te vertonen, maar voor de echte kleurenpracht zijn we jammer genoeg nog te vroeg.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: china, lijiang, jade draken sneeuwberg |  Facebook | |