22-03-09

In het land van de Naxi

banner ok.gif

Dinsdag 14 oktober 2008 (1)

We mogen “uitslapen” vandaag! Aangezien we maar om 9 uur vertrekken, worden we “pas” om 7.30 uur gewekt. Vandaag gaat het per bus naar Lijiang, maar we kunnen Dali niet verlaten zonder een bezoek aan de Drie Pagoden, hét beeld van Dali. Het wordt een blitzbezoek want we hebben een lange busrit voor de boeg en we moeten tegen de lunch in Lijiang zijn. De drie pagoden China 64tellen een even aantal verdiepingen (de hoogste heeft er 14) en dat is zeer ongebruikelijk in China. Ze zijn omgeven door een mooi park met riviertjes en een vijver. De drie torens zijn een elegante verschijning met hun ranke figuur en witte kleur, en vandaag liggen ze er extra mooi bij: de ochtendzon doet ze oplichten en sterk contrasteren met de achterliggende heuvels en de zwarte regenwolken erachter. In combinatie met de kleurige bougainvillea’s levert dit enkele prachtige plaatjes op. We hebben jammer genoeg niet de tijd om de tempel te bezoeken en beperken ons tot een korte wandeling door de tuin.  

Vooraleer we de stad verlaten, voldoet Tom aan het algemene verzoek om een korte stop te houden bij een hondenmarkt. Hij is er niet erg happig naar en verzekert ons dat deze honden niet bedoeld zijn voor consumptie. Het algemeen verspreide verhaal dat Chinezen honden eten, is volgens hem niet onjuist, maar sterk overdreven. Dat zou nog maar weinig voorkomen, zegt hij. In ieder geval bevestigt hij dát het gebeurt en China 65dat hij het een verschrikkelijke en wrede gewoonte vindt. De Chinezen eten hond omdat ze ervan overtuigd zijn dat ze veel yang of mannelijke kracht afgeven. Ze geloven ook dat de dieren des te meer kracht afgeven naargelang ze afzien tijdens het doden en daardoor is het slachten van een hond een zéér wrede gebeurtenis. Vooraleer geslacht te worden moeten ze jankend toekijken hoe hun soortgenoten worden omgebracht. Verschrikkelijk! Als we langs het kleine marktje lopen (gewoon op de hoek van een straat) zien we grote honden in kleine kooien opeengedrukt voor zich uit zitten staren. Slechts een enkele heeft nog de energie om te blaffen. Ik kan het beeld van de slachtpartijen niet van me afzetten en heb ook moeite om te geloven dat deze dieren niet hetzelfde lot wacht. Naast de grote honden worden ook heel wat schattige witte puppies verkocht, maar in deze omgeving kunnen ze me niet vrolijk maken. We verlaten deze plek best zo snel mogelijk en kunnen begrijpen dat Tom niet erg geneigd was om hier te stoppen. 

De busreis geeft ons de kans om onderweg wat meer te zien van het dagelijkse leven. Ik kan op de eerste stoel van de bus plaats China 66nemen en zie het landschap en de dorpjes langs mij voorbijschuiven door de grote voorruit. We rijden door een mooie vallei met heel wat landbouw en af en toe rijden we door een klein dorpje. Naarmate we het Tibetaans gebied naderen, verdwijnen de Bai-huizen om plaats te maken voor een totaal andere bouwstijl, veel soberder op het eerste gezicht, maar later zullen we zien dat er achter de kale witgekalkte muren van de boerderijen rijkelijk versierde woningen schuil kunnen gaan. Hoe dichter we bij Tibet komen, hoe meer controle er is. Op een bepaalde plaats moet onze bus stoppen en de chauffeur moet uitstappen om ons te laten registreren. Ongeveer halverwege houden we een sanitaire stop bij een reusachtig gebouw waar er alleen al voor de mannen 200 toiletten zijn. Hier stoppen alle bussen –ik denk dat ze zelfs verplicht zijn- en er is dan ook een immens shopping center aan verbonden waar vooral jade wordt verkocht.  

We zijn in het gebied van de Naxi-gemeenschap (spreek uit nashi). Lange tijd waren ze de grote vijanden van de China 67Bai en er is heel wat gevochten tussen beide volkeren om de heerschappij over deze streek. Niet verwonderlijk als je weet dat hier het knooppunt ligt van 3 belangrijke handelsroutes: naar het Zuiden loopt de jaderoute naar Birma, naar het Noorden de weg naar het rijke landbouwgebied van Sechuan en naar het Westen de theeroute naar Tibet. Hier werden grote ruilhandels opgezet met yakpelzen en –hoornen waarvan kammen worden gemaakt. De Naxi zijn een matriarchale maatschappij waar nog steeds voor ons onbegrijpelijke tradities leven. Mannen blijven bij hun moeder wonen. Bekend is de gewoonte bij de Mosuovrouwen, waar elke avond van 7 tot 9 uur de mannen langs de straten wandelen met hun jas in de hand. Aan de huizen van de vrouwen hangt een kapstok buiten en de mannen gaan op zoek naar een vrouw voor één nacht. Waar al een jas op de kapstok hangt, is iemand hen vóór geweest. Vóór zonsopgang moeten de mannen terug zijn bij hun moeder. Een en ander heeft voor gevolg dat er in deze gemeenschap geen vaders zijn, maar alleen nonkels… Deze gewoonte, die nagenoeg helemaal uitgestorven is,  lokt naar het schijnt nog steeds toeristen naar de streek die hopen op een goedkoop nachtelijk avontuur. Ze komen echter allemaal van een kale reis terug!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, dali, lijiang, naxi |  Facebook | |

20-03-09

Restaurants als een groentenwinkel

banner ok.gif
Maandag 13 oktober 2008 (3)

Tegen 16.15 uur zijn we terug in het Regent Hotel in Dali, een lelijke mastodont volledig in marmer. Dali is immers het centrum van de marmerwinning. Vooral in de lobby heeft men er een staalkaart van gemaakt waardoor de immense ruimte wel indrukwekkend is maar tegelijkertijd wat potsierlijk. In onze ogen is het zelfs lelijk, maar voor de Chinezen is dit ongetwijfeld het einde. Er hangt o.m. een kolossale luster en in de lange gang naar de kamers staan metershoge vazen en beelden, alles in marmer. De kamers zijn navenant: zéér ruim, eerder eenvoudig meubilair maar een heleboel kleine “speciallekes”: een dvd-speler (maar geen dvd’s), badkruiden, condooms en een spray “in order to totally raise your sexy level”… We nemen een verfrissende douche en rusten even uit op de kamer. We krijgen tijd tot 18 uur want dan vertrekken we met de bus naar het centrum van het oude Dali. Langs de rechte verkeersvrije straten, die een dambordpatroon vormen,  lopen kleine beekjes waarin helder water klatert. Er heerst een gezellige drukte. China 61We krijgen 45 minuten om vóór het diner nog wat vrij rond te wandelen. We maken er kennis met de eenvoudige Chinese restaurantjes, die er op het eerste zicht eerder uitzien als een groentenwinkel: op de stoep staan een hele reeks plastieken kommen met allerlei groenten en fruit, maar ook met vers vlees en vis, ja zelfs levende diertjes zoals slangen bv.  Achter de open gevel kijk je in een kale, door neonlampen verlichte ruimte met een paar simpele keukenmeubeltjes: het restaurant. Bij sommigen zie je in een kleine, slordige keuken waar een kok met veel vertoon de vlam in de wok laat slaan. Wij gaan eten in het Star Café, een café in westerse stijl waar vroeger de backpakkers verzamelden. China 62Nu is het overgenomen door Chinezen en het hele vreemdelingenstraatje is uitgegroeid tot een trendy plek vol restaurantjes en cafés. Je kan er o.m. Leffe, Hoegaerden en Kwak krijgen… In het Star Café beleven we een gezellige avond. We voelen ons thuis in het kleine cafeetje en genieten van een lekker diner met een mengeling van Chinese gerechtjes, maar ook pizza en frietjes. 

De hele groep is moe en rijdt na het eten met de bus terug naar het hotel. Wij besluiten echter om nog wat rond te slenteren in de stad en straks met een taxi naar het hotel terug te keren. Ik ben noodgedwongen gestopt met filmen, want mijn batterij is op. Christiane heeft ondertussen de batterij van haar fChina 63ototoestel terug opgeladen, dus we kunnen toch nog een beetje voor het nageslacht vastleggen. Christiane is er niet gerust in wanneer ik een foto maak van een of andere autoriteit die, geëscorteerd door militairen en enkele bodyguards, door een plaatselijke schone in klederdracht wordt rondgeleid. We lopen even een grootwarenhuis binnen om te zien hoe die er in China uitzien. Niet echt anders dan bij ons eigenlijk. Bij de kassa ligt een stapel rode zakken met gele tekst bedrukt, niet in plastiek maar in een soort synthetische stof. Ik vind ze wel mooi en typisch en wil er eentje meenemen, maar prompt springt een mannetje te voorschijn die me er op wijst dat ze 0,05 Yuan kosten. Ik betaal het graag, want voor een halve eurocent kan je je goesting niet breken, vind ik.  

De taxi die ons terugbrengt kost 5 Yuan of een halve euro. Ik wil in het hotel nog wat euro’s wisselen, maar de automaat in de lobby kent alleen Amerikaanse en Hongkong Dollars en aan de receptie wisselen ze geen geld om. Het zal dus voor morgen zijn. In de lange gangen van het hotel gaan we op zoek naar onze kamer. Niet eenvoudig in deze doolhof, maar geen nood: er staat een meisje in klederdracht om ons de weg te wijzen. Om half tien liggen we in bed, vermoeid maar met een massa indrukken en herinneringen om te verwerken.

Klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, dali |  Facebook | |