10-09-09

Italiaans eten bij Jamie Oliver

banner England 4

Vrijdag 22 mei 2009 (3)


We besluiten om maar meteen naar de stad te trekken en dat tevoet te doen. Het is slechts een 25 à 30 minuten wandelen, steeds rechtdoor de lange Banbury Road af en zo zien we meteen iets, want hier liggen veel mooie villa’s en landhuizen en er zijn ook een paar colleges gevestigd. Even voor de stad nemen we een zijstraat naar rechts en gaan op zoek naar Walton Street, een trendy straat waar enkele goede restaurants gevestigd zijn, o.a. Brasserie Blanc (ja, zoals in Cheltenham) en Branca. Het blijkt inderdaad een leuke straat met niet alleen restaurants, maar ook cafés en enkele terrasjes, dus echt een uitgangsbuurt voor studenten.  Zeer origineel is Freud, een café-brasserie in een oude kerk. Door de omweg duurt het een uur vooraleer we het stadscentrum bereiken. We doen een eerste indruk op van Broad Street, de hoofdstraat waar ook het hart van de universiteit is gevestigd. We willen nog niet te ver gaan en de echte verkenning van Oxford voor morgen en overmorgen laten, dus besluiten we om onze zoektocht naar een goed restaurant voor vanavond verder te zetten.


Een van de mogelijkheden is natuurlijk Jamie’s Italian in George Street, maar Nes heeft ons gezegd dat je het beste wacht tot laat op de avond want ze nemen geen reservaties aan en zo staat er altijd een Jamie 1lange file buiten te wachten. Het is nog maar 19 uur maar we besluiten toch om al maar eens een kijkje te gaan nemen. Tot onze verrassing staat er een rij van amper een tiental mensen en we besluiten toch maar al mee aan te schuiven. We gaan braaf in de rij staan. Voor de deur staat een buitenwipper en af en toe komt een dienster naar buiten om de namen te noteren of de volgende binnen te roepen. Als het te lang duurt wordt de wachtenden zelfs een hapje aangeboden. Na amper een kwartiertje is het al onze beurt om... plaats te nemen aan de bar waar we verder mogen wachten op een vrije tafel. Tijd dus voor een aperitiefje en om wat rond te kijken.


Het restaurant is vrij ruim en bestaat op het gelijkvloers uit een ruime eetzaal, de bar en de open keuken. In de kelderverdieping zijn nog twee grote eetruimtes en de toiletten ondergebracht. Het interieur is allesbehalve indrukwekkend: kleine tafeltjes vrij dicht opeengepakt, grote vensters die op straat uitgeven, suggesties op zwart krijtbord en veel kaders met Italiaanse sfeerbeelden aan de muur. Een van de vensters is als een soort etalage ingericht met een bakkerstafel en allerlei Italiaanse graan-, meel en pastaproducten. Jamie 2Het personeel wringt zich behendig met glazen en borden tussen de tafeltjes en er heerst een gezellige drukte. Het publiek is divers maar toch eerder aan de jonge kant. We krijgen een tafeltje op het gelijkvloers dicht bij de bar en de deur en hebben van hieruit een goed zicht op het gebeuren. We zijn benieuwd naar de kaart. Die is zoals je ze hier kan verwachten: een ruime keuze aan antipasti, primi en secondi maar ook een keuze aan hapjes (breads, olives and bits) en natuurlijk ook verschillende dolci. Alles Italiaans getint én typisch Jamie, d.w.z. eenvoudig, zéér verse producten, perfect gegaard of gebakken en toch hier en daar een exotisch of kruidig tintje.


Wij kiezen respectievelijk voor crispy squid with spicy roasted red pepper mayo (4.95 £) en truffle tagliatelle freshly served with black truffles fokled with butter, parmesan and nutmeg (8,50 £) als voorgerecht en  whole baked Cornish sardines served with panzanella salad of crispy bread, olives, tomatoes, peppers and chicory (8.50 £) en fantastic fresh Cornish mackerel with agrodolce of red and yellow peppers plus a crunchy seasonal rocket salad fab (12.50 £) als hoofdgerecht. Mijn echtgenoot neemt er nog uit pure nieuwsgierigheid de funky chips with fresh garlic and parcley (2.50 £) bij. Alles is lekker -op de veel te bruin gebakken funky fries na- en je herkent er duidelijk de hand van Jamie in, maar om nu te zeggen dat dit de reis naar Engeland waard is... neen, dit is een goede brasserie maar zo zijn er tegenwoordig overal wel te vinden. Toch hebben we geen spijt van ons bezoek want het was toch wel een belevenis en... nu kunnen we aan iedereen zeggen dat we bij Jamie gegeten hebben!  


Na het eten gaan we tevoet terug. We vangen nog even een glimp op van het stadscentrum en de universiteitsgebouwen. Het is vrijdag, dus uitgangsavond en in Engeland betekent dat dat de jongemeisjes er halfnaakt over de straat lopen, op weg naar de discotheek en wellicht op zoek naar een liefje voor de avond. Het is nog vroeg, dus echt dronken zijn ze nog niet… We wandelen de lange Banbury Road af en we zijn tamelijk moe als we om 22.15 uur bij Burlington House aankomen. Morgen nemen we de bus! We hebben de hele dag geen regen gehad en dat is al de derde dag op rij. Deze morgen was het eerder grijs, maar na de middag is de zon er door gekomen. Vanavond was het opnieuw grijs en tamelijk koud, alhoewel het bij onze terugkeer duidelijk warmer was, of zou dat door het stappen komen? Op de kamer sluit ik mijn laptop aan op het internet (gratis wifi) en raadpleeg mijn e-mails. Het is niets dan reclame, op één mailtje van Johan en Rita na, die informeren naar mijn reisverslag over China. Verder verneem ik dat Standard van Anderlecht heeft gewonnen in de nacompetitie, maar dit alles maakt het geenszins de moeite om mijn laptop de hele reis mee te zeulen. Om 23 uur doen we het licht uit. Morgen moeten we zeker op tijd in de ontbijtzaal zijn, want er is maar plaats voor 12 mensen en er logeren vannacht 22 gasten.


klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, groot-brittannie, oxford |  Facebook | |

08-09-09

Versailles in Engeland

banner England 4

Vrijdag 22 mei 2009 (2)


Een en ander heeft voor gevolg dat het veel te vroeg is om nu al naar onze eindbestemming Oxford door te rijden. Een blik op de kaart leert ons dat tussenin, op amper 30 kilometer, Blenheim Palace ligt, één van Blenheim 1de grootste kastelen in Engeland. We besluiten om het ommetje te maken en dat blijkt ook de moeite: in een zeer uitgestrekt domein ligt een mastodont van een kasteel. Het is een hele wandeling door prachtig onderhouden grasperken om tot bij het kasteel te komen, zeer indrukwekkend en qua grandeur te vergelijken met Versailles, zij het dat dit hier niet de frivoliteit en elegantie heeft van de Franse kastelen.  Alles mist wat frisheid en verfijndheid en ziet er een stuk ruwer uit. Hetzelfde geldt voor de fonteinen en de beelden in de tuin. Toch is het een aangename wandeling langs de Italiaanse tuin, die jammer genoeg niet betreden mag worden, Blenheim 2naar de romantische “secret garden”. Om 16.30 uur zijn we terug bij de auto en we besluiten meteen naar Oxford te rijden en het vlakbij gelegen Woodstock, dat er nochtans heel gezellig uitziet, voor een andere keer te laten. Even denken we dat hier in de jaren ’60 het historische rockfestival heeft plaats gehad, maar dát Woodstock blijkt in de Verenigde Staten te liggen. Onze gps geeft aan dat het nog slechts 8 kilometer en 8 minuten rijden is naar Burlington House, onze B&B voor vanavond. Net vóór we er aankomen, krijg ik een sms. Het is Nes, onze gastheer, die vraagt wanneer we zullen arriveren. We zijn zo dichtbij dat ik niet eens hoef te antwoorden en om 17 uur bellen we aan. De vijfsterren B&B is gevestigd in een groot herenhuis aan de vrij drukke Banbury Road in Summertown, de residentiële noordelijke voorstad van Oxford. We worden verwelkomd door Nes, de manager, een nerveus doende spraakwaterval van vreemde (Indische?) origine. Hij laat ons het huis zien en rammelt meteen alle gewoontes en regels van het huis af, niet onvriendelijk maar zonder spontaneïteit of warmte. Je wordt zelf ook nerveus als je hem bezig hoort en ziet. Het moet gezegd dat alles professioneel en perfect geregeld is. We krijgen ook informatie over de regelingen van de bus naar de stad, die hier voor de deur stopt en ons in 10 minuten naar het centrum brengt. Ook over restaurants krijgen we enkele tips en hij kan ons vooral Jamie’s Italian aanraden, een recent geopend Italiaans restaurant van Jamie Oliver, de beroemde televisiekok. We krijgen een fruitsapje aangeboden en nemen vervolgens onze kamer in: een ruime kamer en dito badkamer, eenvoudig maar zeer net. Bij nader toezien is de kamer echter mooier, alles nieuw en eerder modern en strak gedecoreerd. Alleen het hoofdeind van het bed in een schreeuwlelijk paars is storend. In de badkamer is alles in wit marmer.


klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, groot-brittannie, oxford, blenheim palace |  Facebook | |