26-08-09

Gevaarlijk rollende kaasbollen

banner England 4
Woensdag 20 mei 2009 (1)

De zon schijnt onze kamer binnen als we wakker worden. Dat belooft! Vóór het ontbijt pakken we onze koffers, want vanavond slapen we al in onze volgende B&B in Winchcombe. Om 10 uur zijn we terug op weg naar Fairford, waar we gisteren onze rit door de Cotswolds hebben afgebroken. Het is 40 kilometer ver, maar de rit loopt langs mooie landelijke wegen en is zeer aangenaam. De grillige hoge wolkenpartijen geven een extra dimensie aan het prachtige landschap. In Fairford beginnen we met een bezoek aan de kerk en vinden er inderdaad prachtige oude glasramen. Cotswolds 17Ze dateren uit de middeleeuwen en zouden gemaakt zijn door de Vlaming Barnard Flower, al zal die waarschijnlijk wel Bloem geheten hebben. Op het pleintje vóór het Bull Hotel is er een kleine markt waar we zeer Engelse vrouwen en mannen gadeslaan die hun inkopen doen en daarbij ruim de tijd nemen voor een babbel met elkaar. Ze lijken wel weggelopen uit Midsomer Murders, een van onze favoriete Britse misdaadreeksen op tv. Behalve een fruit- en groentenkraam en een bloemenkraam, is er niet veel speciaals te zien, maar een kraam met heerlijke lokale kazen en een klein bestelwagentje van “The Fish Man” met een bescheiden aanbod aan verse vis, krijgen onze speciale aandacht. We trekken verder, maar net buiten het dorp moeten we al halt houden voor een fotostop aan een zeer schilderachtig riviertje met eenden en zwanen. Aan de kant van de weg zit een mooie witte zwaan onverstoorbaar te broeden op een immens nest van takken en twijgjes. Cotswolds 18We rijden verder de Romantic Road af tot in Bibury, misschien wel het mooiste dorpje van de Cotswolds. Aan de overkant van een klein riviertje, waarin felgroene planten in het glasheldere water als wuivende pluimen in de stroming deinen, ligt Arlington Row, een lieflijke rij 17e-eeuwse cottages in gele natuursteen en met lage leien daken. De clematissen en klimrozen slingeren zich rond de oude verweerde deurtjes. Een plaatje uit de duizend! Deze plek trekt natuurlijk veel toeristen. Tot nu hebben we die nog nauwelijks gezien, maar hier zijn zowaar een paar bussen Japanners losgelaten en staan er ook enkele auto’s met Belgische nummerplaat op de parking. We wandelen een schilderachtig laag bruggetje over om de huisjes van dichterbij te gaan bekijken. Heel mooi, maar ik vraag me af wat de bewoners ervan vinden dat hier dagelijks hun rust door zoveel toeristen wordt gestoord. Aan de andere kant van de rivier en van de weg staat een tweede rij huisjes waar de bewoners druk doende zijn hun kleurig bebloemde voortuintjes klaar te stomen voor de tuinprijskamp van volgende week. 

De volgende stop is Cirencester, ooit de tweede belangrijkste Romeinse vesting in Groot-Brittannië. Ook vandaag nog is het een druk handelscentrum in de streek en het heeft dan ook meer de allure van een stad dan alle vorige dorpjes die we bezochten. We blijven er niet lang wegens de drukte en omdat het stilaan naar de middag draait en we liever in meer landelijk gebied iets te eten willen zoeken. Dat vinden we in Bisley in de 17e-eeuwse Bear Inn. Op de kruising van twee wegen Cotswolds 20staat een stokoud gebouwtje, steunend op 5 Jacobeaanse zuilen. De gelagzaal met open haard zit tamelijk vol en er hangt een gezellige, bijna familiale sfeer. We bestellen een grilled rumpsteak met salad, peas, mushrooms en fries. Het vlees is zeer mals, de groenten kraakvers en de frieten knapperig geel. Een grote pint of bitter past er zeer harmonieus bij. Alles bij elkaar betalen we slechts 22 £. Wie durft nog te beweren dat de Engelse keuken waardeloos is? Dit is een moment om te rekken, maar we moeten verder want we zijn nog maar nauwelijks opgeschoten vandaag. De route loopt nu door de “Peaceful Valley”, één van de mooiste valleien in de Cotswolds: heuvelachtig, groen, smalle wegen en af en toe eens door een donker bos. Regelmatig moeten we even afremmen om een rustig pikkende fazant door te laten. De zon schijnt al wordt ze af en toe eens door hoge stapelwolken verdreven. Dit zijn de Cotswolds zoals we ze ons hadden voorgesteld! We komen in Painswick waar rond de kerk, 99 reusachtige taxussen tussen de oude verweerde grafzerken een bizar Cotswolds 21decor vormen. De legende wil dat de duivel verhindert dat het er 100 zijn. Ze zijn allemaal kort geschoren in logge afgeknotte vormen en sommige zien er uit als statige zuilen of hoge torens, terwijl andere een dubbele dichtgegroeide haag vormen waar je tussen meters hoge muren doorwandelt. Een heel bijzonder schouwspel. We wandelen even door de High Street en stappen een winkeltje binnen waar honderden houten voorwerpen verkocht worden, allemaal gemaakt door één man. Hij is nu 72 en begon ermee op zijn 14e.  Hij maakte intussen tienduizenden voorwerpen: beeldjes, speelgoed, kapstokken, kaders, keukengerei, doosjes, bakjes en nog veel meer. We kopen er een houten puzzel voor Louisa.  Van hieruit gaat het rechtstreeks terug naar Cheltenham. Even vóór het stadje rijden we langs Cooper’s Hill, waar zich jaarlijks de sensationele en gevaarlijke traditie van de “cheese rolling” afspeelt. Van boven op een steil hellende heuvel wordt een bol kaas losgelaten die met grote snelheid naar beneden rolt. Onvervaarde jongemannen lopen en tuimelen er achterna en wie de bol te pakken krijgt, is de winnaar. Dit gaat gepaard met sensationele tuimelingen en (letterlijk) halsbrekende toeren. Vandaag is hier natuurlijk niets te zien, maar volgende maandag op de Spring Bank Holiday heeft de jaarlijkse traditie plaats.

klik hier voor het vervolg

 

08:02 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, groot-brittannie, cotswolds |  Facebook | |

22-08-09

Een speciale Cotswold "check"

banner England 4

Dinsdag 19 mei 2009 (2)


Na het eten trekken we verder en de volgende halte is Burford, een iets groter en nijver stadje. Eigenlijk is het maar één lange straat (de drukke A40) met aan weerszijden kleine winkeltjes in de typische cottagestijl van de streek. Cotswolds 14Je komt het dorpje binnen over een smalle brug uit 1322 over de Windrush. Hier is het druk en het is zelfs moeilijk om een parkeerplaats te vinden. Ondanks het wisselvallige weer is het tot nu tamelijk droog gebleven, maar tegen 15 uur krijgen we plots een ware plensbui te verwerken.   Gelukkig kunnen we schuilen in de kerk want we waren er helemaal niet op voorzien. Tussen de druppels door vluchten we daarna een tea room binnen voor een gezellige afternoon tea. Vooraleer we vertrekken, voorzien we ons tenslotte nog van wat snoep in een bijzonder leuk snoepwinkeltje waar allerlei suikergoed uit grootmoeders tijd wordt verkocht. We slaan wat muntjes in , butter toffees en aniseed pips. We hebben meteen een voorraad om de rest van de week mee door te komen. De buien volgen nu mekaar regelmatig op, dus de pret lijkt op voor vandaag. In Lechlade-on-Thames stoppen we nog even bij de Cotswold Woolen Weavers, één van de weinige overgebleven weverijen in de streek. Ooit was de wol uit de Cotswolds van de meest gegeerde in Europa, maar die tijden zijn allang voorbij. Cotswolds 11Deze molen hier produceert nog steeds prachtige wolproducten van topkwaliteit, zij het nog nauwelijks met Cotswolds wol. Je kan er de oude molen bezoeken die is ingericht als een museum en waar nog oude gebruiksklare weefgetouwen staan. Mooi zijn ook de oude affiches uit de 19e eeuw die de veemarkten aankondigen. Daarop lezen we dat er op de markt van Cokethorpe Park Farm op 24 september 1878 zal aangeboden worden: 40 short horn cattle, 286 Oxfordshire schapen, 10 jonge en krachtige paarden en 40 varkens. Natuurlijk zal er ook pluimvee zijn en werktuigen en garelen. In de shop liggen prachtige wolproducten: interieurtextiel, kleren en mooi gekleurde rugs. We kopen een “rug” of “check” (wij noemen die meestal plaids). Het is “The Gloucestershire Check”, een speciaal ontwerp naar aanleiding van de 80e verjaardag van de GRCC (Gloucestershire Rural Community Council). De kleuren zijn geplukt van het platteland: fris groen voor de open heuvels, donker groen voor de oude bossen, blauw voor de rivieren, honinggoud voor de kalksteen van de huizen, oker voor de Cotswold schapen en rood voor eeuwen van koninklijke connecties.  Ik kan verder niet aan de verleiding weerstaan om ook nog een typisch Engelse geruite pet voor mijzelf te kopen. Mooi gerief!  


Het blijft maar stortregenen en we besluiten onze rit in Fairford af te ronden maar eerst nog de St. Mary’s kerk te bezoeken want die herbergt oude glasramen die tot de mooiste van Cotswolds 12Engeland worden gerekend. De kerk blijkt echter om 17 uur gesloten te zijn en we besluiten dan maar om het voor vandaag voor bekeken te houden en rechtstreeks naar Cheltenham terug te rijden. We zullen hier morgen de draad terug opnemen. Als we om 18.30 uur terug aan ons hotel aankomen, staan er 123 kilometer op de teller. Het regent intussen niet meer en we gaan meteen terug op zoek naar Le Champignon Sauvage in de hoop nog een tafeltje te reserveren voor vanavond. Grote ontgoocheling: ze zijn gesloten wegens jaarlijks verlof, maar onze gastheer troost ons door te zeggen dat we er toch niet zouden in gekomen zijn, want je moet hier maanden op voorhand reserveren. Gelukkig is er een goed alternatief: The Daffodil, ook op wandelafstand van het hotel. Het is een trendy restaurant dat ondergebracht is in een verbouwde bioscoopzaal in art déco stijl. Zéér mooi en gezellig, maar vooral zéér lekker. We eten er gegrilde sardines op toast, een mousse van Devon krab, rabbit saddle en spring lamb en sluiten af met een heerlijke schotel Engelse kazen. De bediening is zeer vlot en vriendelijk. De dienster blijkt een Poolse te zijn en als ze hoort dat we Belgen zijn, steekt ze meteen de loftrompet over Brugge, waar ze onlangs op bezoek was. Het is een mooie avond geweest en de Champignon Sauvage is allang weer vergeten. Als we tegen half elf terug wandelen naar het hotel is het weer helder en droog geworden, maar koud.


klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, groot-brittannie, cotswolds |  Facebook | |