26-04-10

Dobberen als een eend

banner jordanie
Zaterdag 20 mei 2000

Het is onze “vrije dag” vandaag en we kunnen dus wat langer slapen. We staan op om kwart over acht en bijna iedereen van onze groep is gelijktijdig aan de ontbijttafel. De Ceurvels zijn om halfacht al gaan zwemmen (drijven) in de Dode Zee. Wij gaan onmiddellijk na het ontbijt. Het “jonge koppel” vraagt of ze met ons mogen meegaan en we nemen ook Roos op sleeptouw. Ik weet niet waaraan we al dit vertrouwen te danken hebben. Jordanie 26Ik heb er een ietwat speciale en eigen verklaring voor: ze zijn ook niet van de slankste en voelen zich misschien wat beter in hun badpak als ze met ons zijn. Maar dat zal waarschijnlijk wel wat té ver gezocht zijn. Het is echt een speciale en zeer aangename ervaring. Je moet helemaal geen moeite doen om boven water te blijven en je hoeft er zelfs niet eens voor op je rug te gaan liggen. Je dobbert op het water zoals een eend en je kan rustig om je heen kijken. Prettig gevoel. Het is zelfs moeilijk om weer overeind te komen en je benen weer naar beneden te krijgen. We hebben pech wat de modder betreft. Die zomaar van de bodem scheppen lukt ons niet en de modderkuipjes, die het hotel ter beschikking stelt, zijn leeg. Dan maar geen modderbad. We nemen achteraf zorgvuldig een uitgebreide douche om het zoute water van onze huid af te spoelen. Françoise komt op het strand vragen wie geïnteresseerd is om per taxi de zoutrotsen langs de kust te  bezoeken. Uiteraard, want we vroegen ons al af hoe we hier een godganse dag dJordanie 27e tijd zouden kunnen doden. We zijn met een vijftiental geïnteresseerden en met vier taxi’s racen we naar een strand op ongeveer 25 kilometer van het hotel. De rotsen hebben er een helderwitte zoutkorst die prachtig schittert in het diepblauwe  water. Mooi, maar we kunnen er niet bij want de rotsen zijn veel te steil om af te dalen. Bij onze thuiskomst heeft het ‘onopvallende koppel’, dat een wandeling heeft gemaakt langs de kust, voor iedereen die het wil een stuk zoutkorst meegebracht. We nemen een flinke brok mee als souvenir en zijn benieuwd hoe lang dit zal bewaren. Op de terugweg houden we nog even halt aan het begin van de Wadi Mujib en aan een warmwaterbron. De temperatuur van het water is er zeker 50ºC en moslimvrouwen  zitten er, helemaal aangekleed, in te baden. Even verder is het een drukte van gezinnen die sjouwen met grote zakken kleren die ze in de rivier komen wassen. 

Na ongeveer anderhalf uur zijn we terug aan het hotel en is het inmiddels middag geworden. Het is opnieuw zeer warm en daarom zien we af van de geplande wandeling naar het Mövenpick Hotel. We nemen eerst een drink aan het zwembad en gaan daarna naar het restaurant van ons hotel waar we de enigen zijn van onze groep om van het lunchbuffet te eten. Het is hetzelfde buffet van anders maar deze keer genieten we er in alle rust en onder ons tweetjes dubbel van. Het wordt een luie namiddag aan het zwembad; wat lezen, wat schrijven aan mijn verslag en af en toe eens het zwembad in om af te koelen. Tegen de avond nemen we nog een laatste bad in de Jordanie 28Dode Zee. Wanneer we naar de kamer willen gaan, stel ik vast dat ik de sleutel in de kamer heb laten liggen. Een bediende van het hotel komt de deur openen en gaat mee binnen om de sleutel te zoeken. Hij is nergens te vinden. Plots ontdek ik dat hij tóch in mijn broekzak zit… Wanneer ik de man enkele fils als drinkgeld geef, neemt hij er geen vrede mee. Het is te weinig. Ik geef hem (of beter gezegd: hij neemt) uiteindelijk anderhalve dinar en zo moet ik nog aan de balie enkele dollars wisselen, willen we deze laatste avond nog een koffietje drinken. Ik bel naar Hendrik om te zeggen dat onze vlucht morgen een uur vertraagd is en hij vertelt dat deze week de bliksem is ingeslagen in enkele huizen onze straat. Ook bij ons: de video, de telefoon en de modem van de pc werken niet meer. Wendy is niet bij het diner. Ze is met haar vriend, die effectief is afgekomen, naar een ander restaurant. We zijn de rustdag goed doorgekomen en hebben ons alles bij elkaar niet verveeld. Om halftien liggen we in bed want morgen worden we al om kwart vóór zes gewekt.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, dode zee |  Facebook | |

24-04-10

De Dode Zee

banner jordanie
Vrijdag 19 mei 2000 (2)

Even verder hebben we een allerlaatste ‘technische stop’ – en daarvoor is er dan wel weer tijd – en krijgen er gratis thee. Ze hebben hier zowaar de zilveren doosjes die we in Petra gemist hebben en ook aan vijftien dinar. De verkoper laat wél de prijs zakken tot twaalf dinar (780 frank) en zo hebben we toch nog op de valreep een souvenir dat we mooi vinden. We dalen af naar de Jordaanvallei en zien meer en meer groen; bomen, bloemen en zelfs bananenplantages. Algauw zijn we aan de Dode Zee en komen aan een gebied waar twee Jordanie 25hotelcomplexen een soort oase vormen. Een van de twee is een splinternieuw hotel van Mövenpick dat er nóg mooier uitziet dan dat in Petra. Wij logeren helaas daarnaast in het Dead Sea Spa Hotel, ook een vijfsterrenhotel dat wél, maar dan wel een waarvan de glorietijd voorbij is. Hier hebben ooit vredesconferenties tussen Israël en de Palestijnen plaats gehad, maar vandaag ligt het hotel er een beetje uitgeleefd bij. Het is alsof het treurt omdat het zich heeft moeten gewonnen geven tegen de luxe en de grandeur van zijn nieuwe buur. In de tuin die uitloopt naar de Dode Zee liggen nog wel twee zwembaden tussen de palmbomen, maar het geheel heeft iets pretparkachtigs en trekt ook meer de doorsneetoerist dan de staatshoofden van weleer. We hebben een kleine kamer met een piepklein terrasje (eenpersoons) met uitzicht op zee. Vóór het eten dalen we alvast eens af tot op het strand. Dat valt een beetje tegen: klein, vuil zand en vooral veel vliegen. Het is een zicht waard hoe de mensen zonder moeite op het zoute water liggen te drijven. Anderen wrijven zich helemaal in met de gitzwarte modder uit de zee, die een zeer heilzame uitwerking schijnt te hebben voor allerlei huidaandoeningen. De Dode Zee is eigenlijk geen zee, maar een groot binnenmeer van 75 kilometer lang en maximaal 16 kilometer breed. Het is de laagst gelegen watermassa ter wereld, 400 meter onder de zeespiegel. Het water heeft een ongelooflijk hoog zoutgehalte van 350 gram zout per kilogram water. In de andere wereldzeeën is dat amper 40 gram per kilo! Hierdoor blijven mensen vanzelf drijven en is het zelfs onmogelijk om te zwemmen aangezien het lichaam daarvoor niet diep genoeg in het water ligt. 

We keren op onze stappen terug want het zwempartijtje houden we voor morgen. Aan de rand van het zwembad genieten we bij valavond van een verfrissend drankje terwijl de zon in rode tinten ondergaat boven de zee. Naar mate het donkerder wordt zien we aan de overkant de lichtjes van de stad Jeruzalem. Er is weinig volk in het restaurant en we vragen ons af waar al die mensen van deze namiddag aan het strand en in de zwembaden naartoe zijn. Na het eten zitten we bij het zwembad bij twee Antwerpse paartjes waarvan we ons al een hele tijd afvragen wat die wel in het leven zouden uitvoeren. Zij trekken al de hele tijd samen op en lijken me nochtans van een verschillend type. Beide maken ze graag plezier, maar de enen zijn gedistingeerd en altijd zeer mooi gekleed, terwijl de anderen van het VTM-soort zijn en eerder schreeuwerige kledij dragen die niet altijd bij hun leeftijd past. De dame van het eerste paar heet Ceurvels met haar familienaam en zou wel eens van Sint-Truiden kunnen zijn. Meer nog, misschien wel ooit in de klas van Christiane hebben gezeten. Aan dit laatste zijn we echter sterk gaan twijfelen van zodra we haar plat Antwerps hoorden praten. In de loop van het gesprek vernemen we tot onze verbazing dat hij een kapper is. Dat is wel het laatste waarop ik zou gegokt hebben! De andere werkt in een Honda-garage. Beide zijn hier op een of andere manier omdat ze vijfentwintig jaar getrouwd zijn. De coiffeur is daarenboven vijftig jaar geworden. We hebben dus toch meer gemeen dan ik dacht. Aan het zwembad speelt een orkestje zeemzoete westerse succesliedjes en af en toe wat Arabische schlagers. Gelukkig dringt het lawaai niet echt door tot op onze kamer.

klik hier voor het vervolg

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, dode zee |  Facebook | |