14-04-10

Een dag die dramatisch begint

banner jordanie
Woensdag 17 mei 2000 (1)

Er is iets verschrikkelijks gebeurd! Mijnheer Wouters (de meneer van Herentals) is gisteravond op zijn kamer overleden. Als we niets vermoedend aan het ontbijt komen, zit zijn echtgenote heel alleen aan tafel. Zij vertelt ons het droeve nieuws en we gaan bij haar zitten. Van naaldje tot draadje vertelt ze ons wat ze heeft meegemaakt. Dat verklaart natuurlijk ook de afwezigheid van Françoise gisterenavond, maar we hadden niet opgemerkt dat die mensen er ook niet waren. We zijn enorm geschrokken, maar mevrouw Wouters blijft er ongelooflijk rustig en kalm bij. Ze zegt ons o.m. dat ze vannacht wel tien bladzijden heeft vol geschreven. “Ik zal dáár dan maar een verslag over schrijven in plaats van een reisverslag„ zegt ze. Ik krijg enkel wat yoghurt en een koffie door mijn keel. Het is ongelooflijk hoe snel je met mensen een band hebt. Naarmate iedereen aan tafel verschijnt en het nieuws verneemt, verspreidt de verslagenheid zich in de hele groep. Er wordt weinig over gepraat. Fred is er ook en Françoise zegt dat we verder moeten en dat het lokale reisagentschap voor mevrouw Wouters zal zorgen. Ontroerd nemen we afscheid in de hal van het hotel en nog steeds gedraagt de weduwe zich zeer kranig. Wellicht volgt de weerslag later. We hopen dat ze zo snel mogelijk de terugreis naar België kan maken en troost kan vinden bij haar familie. 

Noodgedwongen en tegen onze zin vatten we om kwart voor negen de vierde dag van onze reis aan. We verlaten vandaag Amman en hebben een lange reis van ongeveer 300 km voor de boeg naar de Wadi Rum. Onderweg is het aanvankelijk zeer stil, doch geleidelijk aan wordt er toch weer gepraat. Over het gebeurde wordt echter geen woord meer gezegd. Iedereen denkt hetzelfde: we mogen onze reis niet laten verknoeien. Maar dat valt niet makkelijk. Langs de autoweg houden we in de voormiddag een “technische stop” aan een restaurant-souvenirstop. Als  we terug vertrekken krijgen we het gezelschap van een politieman. Victor legt uit dat hij van de “Toeristenpolitie” is en normaal alleen grote groepen begeleidt. De man is echter zijn groep kwijt geraakt omdat hij de bus heeft gemist. Daarom zal hij met ons meerijden in de hoop zijn groep vanavond in Petra terug te treffen. Een tamelijk ongeloofwaardig verhaal vinden we. De politieman neemt plaats voor in de bus. Meteen gaat Abdul, onze chauffeur, heel wat trager rijden. Ik vraag me af of we met dit slakkengangetje wel tijdig in Wadi Rum geraken. Plots echter opwinding! Abdul zet er opnieuw de vaart in, want in de verte heeft onze politieman zowaar zijn bus ontwaard. We halen hem in, doen hem stoppen en de man stapt over. Het was dus toch waar. 

In het begin is het landschap eentonig: een kale woestijn bezaaid met stenen en hier en daar een dor toefje gras dat blijkbaar toch volstaat om schamele kudden schapen in leven te houden. Ook hier heeft een vorm van milieuvervuiling toegeslagen: elk obstakel (een plant, een afsluiting, een gebouwtje) wordt ontsierd door meestal zwarte plastiekzakken. Die worden waarschijnlijk met allerlei afval ergens gedumpt en van zodra het organisch afval verteerd is, neemt de wind de lege zakken mee de woestijn in. Misschien bescheiden tegenover de lucht- en bodemverontreiniging zoals wij die kennen, maar tóch een vervuiling. In de dorpen valt dan weer iets anders op. Enerzijds is de bouw van heel wat huizen ergens stilgevallen en staan er vaak maar een paar onafgewerkte muren verlaten overeind. Anderzijds zien bijna alle bewoonde gebouwen er evenmin afgewerkt uit: op de eerste verdieping is men begonnen met het gewapend beton voor een tweede verdieping, maar ook daar heeft men niet verder gewerkt. De verklaring voor het eerste fenomeen is eenvoudig: geen geld genoeg om verder te bouwen. De reden voor het tweede verschijnsel is echter iets heel anders, zij het ook van financiële aard. De belasting op afgewerkte huizen ligt in Jordanië veel hoger dan die op huizen in aanbouw. Dus maar doen alsof het nog in aanbouw is!

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman |  Facebook | |

12-04-10

Amman revisited

banner jordanie
Dinsdag 16 mei 2000 (2)

Volgens het programma hebben wij deze namiddag vrij in Amman. Omdat de meesten niet veel zin hebben om in de hitte van de drukke stad rond te slenteren, stelt Françoise voor om Madaba en de Berg Nebo te bezoeken. Op die manier hebben wij op het einde van de week een halve dag meer aan de Dode Zee. Op het eerste gezicht een goed voorstel, maar Wendy, een alleenstaand dametje uit Brugge, is als enige van de groep niet akkoord. Zij wil persé naar Amman. Met enig gemor van de anderen, rijden we dus terug naar het hotel, waar we rond twee uur aankomen. Samen met Wendy en haar (inmiddels) gezellin Roos nemen we een taxi naar de stad. We spreken wel af dat we in de stad niet samen blijven en ook apart naar het hotel terugkeren. Ik vrees namelijk dat zij andere interesses hebben dan wij. Wendy is een apart geval. Met haar frêle en bleke figuur is haar leeftijd moeilijk te schatten. Soms ziet ze er nog vrij jong uit en op andere momenten een flink stuk ouder. Uiteindelijk blijkt ze 33 jaar te zijn. Roos is een klein, mollig madammeke dat een beetje simpel overkomt. Ze is dat blijkbaar ook, want ze werkt als poetsvrouw in een klooster van gepensioneerde paters in Turnhout. Haar dochter werkt in een reisbureau en heeft haar deze reis aan de hand gedaan. Ze is blij dat Wendy, die een brave ziel is en graag bij iedereen een goede indruk maakt, zich over haar ontfermt. 

Eigenlijk moeten ook wij haar dankbaar zijn, want wat zouden we met die extra halve dag aan de Dode Zee doen? En de sfeer opsnuiven in Amman ligt ons toch beter. Het val inderdaad mee: een gezellige Jordanie 11drukte, een massa kleine winkeltjes met producten van alle aard: kleren, elektronica, gebak, fruit en zelfs levende kuikentjes in alle kleuren… Aan de Al-Hussein-moskee is het gebed juist afgelopen en het plein ervoor loopt vol met ‘echte’ Arabieren in alle soorten lange kleren en hoofddeksels. Mijn videocamera staat niet stil. Aan een kruidenwinkeltje krijgen we uitleg van een vriendelijke jongeman, die perfect Engels spreekt en ons mee naar binnen loodst. Daar legt hij ons uit welke kruiden het allemaal zijn. Jordanie 12De jongeman glundert en is in zijn prachtige kleren en met zijn karakteristieke, een beetje negroïde kop een ideale figurant in mijn videofilm. We gaan op zoek naar een souvenir, maar vinden niets dan kitsch. Als er al eens iets moois te vinden is, kost het duizenden franken en dat is nu ook niet de bedoeling. Dit is blijkbaar één van de universele wetmatigheden in de toeristische centra over de hele wereld. We keren vermoeid van het slenteren terug naar het hotel. Wanneer we om kwart voor zeven bij het hotel aankomen, staat er een splinternieuwe Lincoln voor de deur. De portier vertelt ons dat het een pas geleverde nieuwe limousine is van het hotel voor het vervoer van hoge gasten. De wagen draagt geen nummerplaat om zo anoniem mogelijk te zijn, maar de naam van het hotel staat wél op de achterruit… Fier toont de portier ons de andere paradepaardjes van de Regency Palace: en 4x4 Lincoln en een zware SUV van Ford. Modellen die wij in Europa niet kennen. De auto’s in Amman zijn hoofdzakelijk van Japanse makelij en tamelijk goed verzorgd. Er rijden ook opvallend veel (oude) Mercedessen en hier en daar een (ook oude) BMW. De schaarse Volvo’s die we zien zijn hooguit 240’s. Ik heb geen enkele 740 gezien, laat staan een 850 of S/V70. Wendy en Roos, of beter gezegd Wendy, hebben wél gekocht: een “mooi„ kleedje in oosterse stijl. Ze heeft voor meer dan 80% van de prijs afgepingeld. Waarschijnlijk was de verkoper blij dat hij het kwijt was… Daarnaast heeft ze zowaar ook een doos patisserie gekocht. “Die blijft toch een paar weken goed„. Aangezien de winkeltjes in de stad wel goedkope postkaarten, maar geen postzegels verkochten, moet ik dan toch de kaartjes in het hotel kopen. De postzegels van 200 fils kosten er echter 300 fils per stuk! De uitleg van de man slaat me met verstomming, maar doet ons toch glimlachen: “Vergeet niet, sir, dat ik een taxi moet nemen om in het postkantoor postzegels te gaan kopen. Daarenboven moet ik zelf ook een toeslag betalen, want die man in het postkantoor weet dat ik ze duurder verkoop…„. 

’s Avonds is Françoise niet aan het diner. Ze was wat verkouden en een beetje ongerust in haar kleindochtertje dat vorige week in België in de kliniek is opgenomen. Hopelijk is er niets aan de hand. We zitten aan tafel met een Franstalige Brusselse dame, die ons vertelt dat ze vroeger ‘professeur en chimie’ was. Ze is er echt het type voor en ik dank dat het een strenge was! Ze reist samen met haar trouwe en volgzame vriendin Louise. Beiden doen ze hun best om af en toe een woordje Nederlands te spreken. Ze trekken onmiddellijk na het dessert naar bed, maar hebben er niet aan gedacht hun fles water te betalen. Paniek bij de ober, maar ik los het op door voor hen voor te schieten. Zo heb ik het gevoel dat ik de dag besluit met een goede daad.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman |  Facebook | |