10-04-10

Het Pompei van het Middenoosten

banner jordanie
Dinsdag 16 mei 2000 (1)

Vannacht heb ik toch wat beter geslapen dan de vorige nacht. Ik was weliswaar opnieuw  wakker om vier uur, maar deze keer ben ik toch nog terug ingeslapen. We worden gewekt om kwart na zeven en om halfnegen zitten we op de bus voor een van de hoogtepunten van de reis: de ruïnes van Jerash, gelegen op ongeveer 40 km ten noorden van Amman. Het is één van de best bewaarde Romeinse steden en geniet als werelderfgoed de bescherming van de Unesco. Jerash wordt wel eens het Pompei van het Middenoosten genoemd. We rijden door een relatief Jordanie 9vruchtbare streek en zien ontelbare boom- en plantenkwekerijen. De plantjes worden in roeste blikken dozen langs de rand van de weg aangeboden. Wanneer we in Jerash aankomen brandt de zon al fel en weldra loopt de temperatuur op tot boven de 30ºC. Gewapend met elk een grote fles mineraalwater en met een beschermend petje op het hoofd, stappen we de historische site binnen door de enorme Triomfboog en de Zuiderpoort.  Op het indrukwekkende Forum doet Victor zijn best om alle details uit de geschiedenis van de stad te vertellen. We leren dat de ovale vorm van deze markt- en ontmoetingsplaats zeer uitzonderlijk is want dat een Romeins forum normaal rechthoekig is. De lange uitleg verveelt me al gauw, maar geeft me uitgebreid de kans om te filmen. Ik ben de enige van de groep die intens filmt. Alleen de man van Electrabel zondert zich ook regelmatig af. Hij heeft een nieuw digitaal fototoestel, maar maakt naar verhouding toch niet zoveel foto’s. Aan de Waalse kant loopt echter een dametje dat bijna onophoudelijk foto’s maakt. Verschillende filmrolletjes per dag denk ik. Ook haar man laat zich niet onbetuigd. Verder zonderen zij zich het meest af van de hele groep. Niet zelden zitten ze ’s avonds met hun tweetjes alleen aan tafel. Een lokale fotograaf drijft onze groep samen in het midden van het forum voor een groepsfoto. Geïnteresseerden kunnen hun foto nu bestellen (3 dinar of 200 Fr) en hem na het bezoek afhalen. Veel geld voor één foto, maar we bestellen hem toch. Achteraf zijn we blij, want het is een mooi souvenir. 

We wandelen langs de 600 meter lange Cardo Maximus (de hoofdstraat) met zijn origineel plaveisel en zijn 260 zuilen die de rand vormen. Door de omvang en het besef van hun ouderdom zéér indrukwekkend. Veel indrukwekkender dan de foto’s laten vermoeden. Je kan je ook zeer goed inbeelden hoe het hier destijds moet geweest zijn. De restanten van de kathedraal en het Nymphaeum, de vroegere sierfontein van twee verdiepingen hoog,  geven een goede indruk van de grootsheid en praal van de oude Romeinse steden. Via een zijstraat Jordanie 10klimmen we naar de Artemistempel. Hier steken de hoge sierlijke Corinthische zuilen oranje af tegen de diepblauwe hemel. Een gids toont ons dat de zuilen inderdaad flexibel met de wind mee bewegen, door een papiertje tussen twee stenen te glijden. Enkele ogenblikken later zit het papiertje zó geklemd, dat het er niet meer uit kan. Intussen is het zeer druk geworden. Onze Victor ziet de kans schoon om ons te doen aansluiten bij een andere groep Belgen, die door “zijn neef„ begeleid wordt. Op die manier heeft hij wat onverwachte rust. Via het Driekerkencomplex dalen we terug af en houden nog even halt in het Zuidtheater aan de Zeustempel. Het is inmiddels middag en op een heerlijk schaduwterras van het Resthouse genieten we van het obligate buffet. Op het eerste gezicht zijn alle buffetten hetzelfde, maar als je nauwkeurig toekijkt, vind je toch telkens weer andere lokale gerechten. Het smaakt.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, jerash |  Facebook | |

08-04-10

De hoofdstad Amman

banner jordanie
Maandag 15 mei 2000 (2)

Na de lunch vatten we de vrij lange terugweg aan naar Amman, waar we eerst even een fotostop (d.w.z. 5 minuten) houden aan de Koning-Abdullah-Moskee. Om binnen te gaan hebben we niet alleen geen tijd, het is ook niet toegelaten.  We brengen een bezoek aan het Archeologisch Museum op de citadel (Djebel al-Qala’a). Aan de ruïnes van de Romeinse Herculestempel  hebben we een prachtig panoramisch zicht  op de stad. Het museum bezit zeer mooie prehistorische en Romeinse kunstschatten, die echter een mooier museum verdienen. Alles staat er onoverzichtelijk op elkaar gepropt in een wat oubollig en schools aandoend gebouw. We bewonderen er een Jordanie 7paar van de originele ‘Rollen van de Dode Zee’, koperen rollen met handschriften uit de periode tussen de 2de eeuw  vóór en de 2de eeuw na Christus. Deze rollen zijn van  grote betekenis geweest voor het begrijpen van het Oude Testament. In de stad brengen we verder een bezoek aan het  Romeins Amfitheater, dat met zijn 44 rijen plaats biedt aan 6.000 toeschouwers. Het wordt nog zeer regelmatig gebruikt voor theatervoorstellingen. Daarna krijgen we (amper) een halfuurtje voor een vrij bezoek aan de Soek. Ongelooflijk kleurrijk, druk, pittoresk; dus filmen maar! Bij een fruitwinkel met een massa vruchten in alle kleuren en vormen krijgen we elk een  oranje vruchtje dat zowat een Jordanie 8kruising is tussen een peertje en een abrikoos. We durven het niet ter plaatse opeten en nemen het mee naar ons hotel, waar we het met flessenwater kunnen spoelen. Victor is zeer ongeduldig om terug naar het hotel te vertrekken. Twee koppels die zich wat misrekend hebben in de tijd zijn tien minuten te laat bij de bus en krijgen een wélgemeende uitbrander. “Goed voor één keer; de volgende keer kunnen jullie een taxi nemen”! We zijn terug aan het hotel om 5 uur. Eigenlijk veel te vroeg, want er was nog zo veel te zien in Amman. Het is een zeer warme dag geweest. Ik heb veel gezweet en mijn gezicht is dan ook goed verbrand. De groep valt goed mee: iedereen is vriendelijk, maar we vinden toch niemand om mee op te trekken.  Het is moeilijk om met iemand een gesprek aan te knopen. Iedereen is onmiddellijk uitgepraat. We eten pas om halfacht en moeten dus toch wat tijd trachten te doden. Dat valt niet mee, want de verkenning van het hotel (dakterras, zwembad, bar) zit er al gauw op. We besluiten postkaartjes te kopen, maar 0,4 dinar (25 Fr) in het hotel vinden we te duur. We wandelen langs de drukke boulevard naar een benzinestation, waar we hopen ook kaartjes te vinden. IJdele hoop, want er is zelfs geen shop.  Dan maar terug naar het hotel, waar we in de bar genieten van een koel en verfrissend pintje. Het buffet smaakt ons vanavond beter dan gisteren wegens meer honger. Na het eten zijn we de enigen van de groep die nog even afzakken langs de bar voor een koffietje. Twee jonge meisjes spelen er melige westerse muziek op de viool en de piano. Het is uiteindelijk halftien wanneer we als twee rode kreeftjes in bed kruipen. De eerste dag viel alvast zeer goed mee.

klik hier voor het vervolg 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jordanie, amman |  Facebook | |