20-12-08

Einde van onze tocht door het Atlasgebergte

Donderdag 27 mei 2004

Vandaag is de laatste dag van onze rondrit door het Atlasgebergte. Eindelijk is het mooi weer: een staalblauwe hemel en een brandende zon. In het vroege ochtenduur is de temperatuur zeer aangenaam. We verlaten het gebergte maar moeten nog één keer een bergkam over om dan door de vlakte naar Marrakech te rijden. Onderweg laten we het uitgestrekte stuwmeer van Bin-el-Ouidane links liggen en zo bereiken we via een lange en smalle weg de Cascades d’Ouzoud. Marokko 28
Het is snikheet en wanneer we aan de top van de waterval komen en diep in de vallei kijken, staat er een schitterende regenboog in het bruisend geweld van de waterval. Eigenlijk zijn er verschillende watervallen diep zich op een tussenverdiep verenigen in één grote waterval. Alles bij elkaar stort het water meer dan 100 meter naar beneden met enorm gedruis, zeker nu het de laatste dagen zoveel geregend heeft. Boven aan de rand van de vallei brengen we een kort bezoek aan een klein gebouwtje waarin een watermolen is ondergebracht, een zeer primitief systeem dat door een oude molenaar wordt bediend. Fier toont hij ons hoe ingenieus het hele systeem in elkaar zit en demonstreert hoe het graan gemalen wordt. We dalen te voet af om de watervallen vanuit een lager gelegen punt te bewonderen en komen langs een rij toeristenwinkeltjes die onvermijdelijk op elke toeristische topplaats aanwezig zijn. Vandaag kunnen ze zich blijkbaar niet in veel publiek verheugen en dus zijn wij dankbare prooien. We worden door elke verkoper aangeklampt en durven nauwelijks hun koopwaar bekijken. We zijn nochtans nog steeds op zoek naar schaaltjes en kommetjes in aardewerk en volgens Brahim is dit een betere plaats om ze te kopen dan in de soeks van Marrakech. Op de terugweg stappen we dus toch maar een van de kraampjes binnen en vinden wat we zoeken. Maar... we moeten weer marchanderen en dat gaat ons niet goed af. Ik kan de prijs terugdringen van 360 naar 250 Dirham maar ik vind dat toch nog veel voor 4 kleine kommetjes en schaaltjes. Brahim heeft alles geamuseerd gevolgd en vindt dat ik het spel zeer goed speel. Ik ben een echte Berber, zegt hij en “aussi le monsieur sera content.” Dat zal wel! Zijn dag is goed volgens mij.
 

Even buiten Ouzoud stoppen we bij een klein schooltje. We hebben nog een pakje kogelpennen. Een jonge onderwijzer staat voor een klas van een twintigtal leerlingen van verschillende leeftijden. Marokko 29Stuk voor stuk mooie, frisse kinderen met prachtige ogen, de meisjes met kleurrijke hoofddoeken en allemaal met een stralende glimlach. Prachtig voor de video en ze poseren al giechelend. De onderwijzer tracht ze “bonjour monsieur” te laten zeggen, maar het kinderkoor schalt totaal andere klanken uit. Mooi! De rest van de namiddag is niet veel zaaks meer. We laten de Midden-Atlas achter ons en het wordt zo’n beetje afhaspelen van de laatste 120 kilometer. We kunnen nog nauwelijks wachten op Marrakech, maar in Azilal is er... markt, en die kunnen we natuurlijk niet voorbijrijden. En wat voor een markt! Veruit de mooiste, drukste en meest schilderachtige die we gezien hebben. Het krioelt er echt van het volk en we volgen in het spoor van Brahim langs de kraampjes.

Marokko 30

Het gedeelte met voeding is het grootste: groenten en fruit, vlees, dode en levende kippen. Ik film er op los en vergeet de mogelijke dreigende reacties. Na een hele tijd stel ik vast dat niemand mij lijkt op te merken en dat de sfeer hier zelfs eerder vriendelijk is. Bij een oude vrouw kopen we een stukje kohl, een zware klomp zilverkleurige steen die door de vrouwen tot fijn stof verpulverd wordt om als oogschaduw te gebruiken. Brahim brengt ons even buiten de muren naar de ezelsparking. Dit is een onvergetelijk schouwspel: honderden ezels van alle formaten lopen er kriskras door elkaar. Hier laten de kooplui tegen betaling (het is dus een echte parking) hun ezel achter en wanneer ze terug vertrekken moeten ze uit de massa hun eigen beest zien terug te vinden. Zoals wij onze auto, maar het verschil is natuurlijk dat die braaf op zijn plaats blijft staan en dat kan van de ezels niet gezegd worden. Onder luid gebalk stampen ze regelmatig met de achterpoten naar elkaar want het blijkt dat de vrouwtjes de grootste moeite hebben om de opdringerige en bronstige mannetjes van zich af te houden en wie niet uit de weg gaat, deelt in de brokken. Maar het is een schitterend en onvergetelijk tafereel. Ik vraag me af hoe lang dit nog zal blijven bestaan.  

Vóór we vertrekken doet Brahim nog zijn voorraad groenten in want vanavond eet hij samen met zijn vrouw thuis in Marrakech. Aangezien we straks moeten afscheid nemen, is het deze namiddag, bij onze laatste stop voor een muntthee, het moment om Brahim zijn fooi te geven, maar... we weten niet hoeveel we hem moeten geven om redelijk te zijn en anderzijds ook niet te overdrijven. We houden het uiteindelijk op 10 Euro per dag en ronden af naar boven tot 70 Euro omdat we zeer tevreden waren van zijn werk, Marokko 31maar ook een beetje omdat ik maar één biljet van 50 en 20 Euro heb en 100 Euro zou wat veel zijn, vind ik.Hij toont zich alleszins zeer tevreden. Als we in Marrakech aankomen, stappen we eerst even binnen bij Pampa Voyages op de Boulevard Mohammed V om onze begeleiding in Marrakech te regelen. We spreken af voor telkens een bezoek mét gids in de voormiddag zodat we ’s namiddags alleen op verkenning kunnen trekken. Zo reserveren we voor morgen een bezoek aan de stadsmuren en de tuinen en voor vrijdag een geleid bezoek aan de Medina en de soeks. Voor morgenavond reserveren we een Diner Spectacle in een oud paleis in de binnenstad; ook daarvoor zullen we worden afgehaald en teruggebracht. Alle bij elkaar kosten deze extraatjes ons een 250 Euro. 

Het is 17 uur als we ons hotel bereiken in het hartje van de Medina, vlak bij de Mosquée du Kasbah: Les Jardins de la Médina. De ingang in een klein straatje is een klein onopvallend deurtje, maar dan treedt je binnen in een schitterend gerestaureerde prinselijke riad. In de binnentuin rond het aanlokkelijke zwembad staan allerhande exotisch bloemen, planten en palmen maar de grote bloeiende jacaranda met zijn blauwe kruin trekt de aandacht evenals een fontein met zacht borrelend water.
Marokko 32
Op het wateroppervlak drijven veelkleurige rozenblaadjes. Heel sfeervol. Hier moeten we definitief afscheid nemen van Brahim, die we ons zullen blijven herinneren als een bekwame gids maar vooral zeer aangenaam gezelschap. We worden natuurlijk verwelkomd met een muntthee bij het zwembad. Aan de fontein is intussen een Franse televisieploeg bezig de directeur van het hotel te interviewen. Om het nog wat mooier te maken komt een ober met een grote doos nieuwe rozenblaadjes aanzetten en strooit ze, onder het oog van de camera, overvloedig uit in de fontein. Op de achtergrond profiteer ik natuurlijk mee met mijn videocamera. En dan is het tijd om onze kamer te betrekken. Langs een trap komen we op een terrasje met tuinmeubels en zicht op het zwembad. Hier is onze kamer. Bij het binnenkomen is er eerst een salonnetje met open haard, rechts een zeer groot dubbel bed en links een ruime badkamer. Alles is luxueus en smaakvol ingericht en met veel zin voor detail. Het is nu al duidelijk: we hebben een uitstekend hotel uitgekozen.
 

Er blijft vóór het eten nog ruim de tijd voor een eerste wandeling in de Medina. Het is zaak om goed op de weg te letten want in de wirwar van kleine straatjes zou het wel eens moeilijk kunnen zijn om de weg naar het hotel terug te vinden. Het is druk in de smalle straatjes waar honderden mensen, karretjes, brommers, fietsen, auto’s en zelfs koetsen door elkaar wriemelen en allemaal de voorrang opeisen. Toch verloopt dat vlot en de sfeer aan deze kant van de stad is veel aangenamer dan vorige vrijdag. Marokko 33Geen sprake van een onveiligheidsgevoel. Intussen gaat de zon onder en is de temperatuur gezakt tot een aangename 22 à 23 graden. Het was heet vandaag en mijn armen zijn helemaal door de felle zon verbrand. ’s Avonds steekt er een stevige wind op, maar de hemel blijft helder. We dineren in ons hotel op het terras bij het zwembad. Luxueus en zeer sfeervol. Het eten is voortreffelijk en origineel: de kok probeert de Marokkaanse en de Oosterse keuken met elkaar te verzoenen, voorwaar een goede poging tot wereldkeuken. Maar bij ons in België ken ik toch heel wat beter geslaagde voorbeelden.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marrakech, ouzoud, azilal |  Facebook | |

19-12-08

Sneeuw in de bergen en een weggespoelde brug

Woensdag 26 mei 2004

We hebben het de hele nacht horen stortregenen en als ik ’s ochtends door het raam kijk, zie ik dat er op de omringende bergtoppen sneeuw is gevallen. Dit heeft men hier nog maar zelden meegemaakt in de 5e maand (zo noemt men de maanden hier). Marokko 23Intussen regent het niet meer, maar de lucht is grijs, er hangen lage dikke wolken en het is koud. Via de Fransen van gisterenavond vangen we de eerste geruchten op van de gevolgen van het noodweer: op de weg naar Meknès zouden tientallen auto’s geblokkeerd staan omdat er een brug door de gezwollen rivier finaal is weggespoeld. Verschillende mensen zouden zelfs de nacht in hun auto hebben doorgebracht. Brahim reageert nauwelijks op het nieuws en we vertrekken richting... Meknès. Al snel is de weg afgesloten, maar Brahim rijdt toch tot aan de plek van het onheil om zich zelf van de situatie te vergewissen en inderdaad, aan de rivier gaapt een diepe kloof over de hele breedte van de bedding en er is nergens nog een spoor van de brug. Een zieke man wordt op een brancard van de ene oever naar de andere gebracht door vier ambulanciers die op blote voeten en opgestroopte broek door de wilde rivier waden. In een klaarstaande ambulance kan hij op de andere oever zijn reis naar het ziekenhuis verder zetten. Op beide oevers staan tientallen mannen met de handen in de zakken toe te kijken. Er wordt niets gedaan en er wordt zelfs nauwelijks gepraat. Het is alsof iedereen aan het nadenken is over een originele manier om aan de overkant te geraken, waaraan niemand anders al gedacht heeft. Maar er is geen manier. De weg herstellen zal wel enkele dagen in beslag nemen en de kortste omweg bedraagt meer dan 100 kilometer. Ook Brahim zegt geen woord en schijnt na te denken. Plots stapt hij terug in de auto en vertrekt. Hij heeft vernomen dat er iets verderop een piste is die het proberen waard is. Even verder duikt hij met onze 4X4 inderdaad de berm af en na een tijdje zien we inderdaad iets wat op een piste gelijkt. We zijn trouwens niet alleen. Vooral kooplieden op weg naar de markt wagen hun kans, zelfs met gewone auto’s en bestelwagens. Moeizaam kruipen ze door de diepe plassen maar velen rijden zich hopeloos vast in de modder. Onze 4X4 is, mede dank zij de vaardigheid van Brahim, wel voor de klus bestand en na een klein uurtje komt de weg in zicht. Bij een nomadentent op enkele tientallen meter van de piste staan enkele nomadenvrouwen en kinderen toe te kijken. Marokko 24

Brahim stopt en wenkt de kinderen voor een snoepje. De grootste, een meisje van ongeveer twaalf jaar, komt op ons af maar blijft op een tiental meter van de auto staan. Ze durft niet dichterbij komen en dan wordt haar jongere zus maar gestuurd. Vastberaden nadert ook zij maar blijft eveneens op vijf meter staan. Beiden zijn zo weinig menselijk contact gewoon dat ze niet durven naderbij komen en uiteindelijk moet een oude vrouw de snoepjes in ontvangst komen nemen. Ze wisselt een paar woorden met Brahim en we vertrekken. Brahim zegt dat ze ons uitnodigde voor een thee, maar we hebben geen tijd te verliezen; er wacht ons nog een lange rit. Jammer! 

Het weer is intussen nog niet veel verbeterd maar het regent slechts af en toe een beetje. Het landschap is schitterend en overal bloeien bloemen die de berm en hele velden kleur geven: geel, rood, blauw, zo veel dat het er ondanks het slechte weer zeer zomers uitziet. Dit heb ik nog nergens gezien. Net vóór Azrou komen we echter in een dichte mist terecht zodat we uiteindelijk van het (ongetwijfeld mooie) Cederbos van de Atlas nauwelijks iets te zien krijgen. We zien wél de silhouetten van de reusachtige cederbomen die tot 50 meter hoog kunnen zijn. We stoppen toch even voor de apen die hier nog in het wild leven, maar die schijnen met dit slechte weer ook liever ergens in het bos te blijven. Brahim laat niet af en blijft zoeken en... met succes. Marokko 25Plots duikt de ene makaak na de andere op en grijpt schichtig de apenootjes mee die we hen toegooien. De makaak is de enige nog overgebleven aap in Noord-Afrika. Tegen de middag stoppen we bij een benzinestation waar ook gegeten kan worden. Brahim komt ons vragen wat we willen eten. Niet dat er veel keuze is: tajine de veau of poulet?  Terwijl dit voor ons wordt klaargemaakt maken we nog een toertje, maar wegens de mist heeft dat niet veel zin; er is zo goed als niets te zien. Dan maar terug en geduldig wachten in een koude, kale eetzaal waar drie schrale katten voortdurend om een hapje komen bedelen. Na de middag doorkruisen we een groen berglandschap dat weinig indrukwekkend is en eerder aan Europa (Frankrijk of Zwitserland) doet denken dan aan Afrika. Wellicht komt dat ook door de regen en de mist. Toch klaart het een beetje op en probeert de zon af en toe door te breken. Nu en dan valt er nog een beetje regen. 

Even vóór Khenifra bereiken we Mrirt. Hier is er markt vandaag. Onze attente chauffeur, die al lang begrepen heeft waarin wij geïnteresseerd zijn, houdt halt. Ook hier heeft het gebeuren plaats op een groot ommuurd terrein en bij het binnenkomen aan de grote poort zit een soort bewaker met wie Brahim een klein gesprekje voert. Hij knikt en het ziet ernaar uit dat we “toestemming” hebben. Ik vrees nog steeds voor kwade reacties als ik mijn camera boven haal, maar toch tracht ik, weliswaar van op afstand, zo veel mogelijk beelden te maken. Dank zij mijn telelens lukt dat behoorlijk, maar de echt mooie close-ups zijn er toch niet bij. Na een vrij kort oponthoud trekken we verder, richting Kasba Tadla en vervolgens Marokko 26Beni Mellal, een moderne en vrij grote stad aan de voet van de Midden-Atlas. Hier is het moment voor de evaluatie aangebroken: Brahim overhandigt ons de documenten waarop wij niet alleen de hotels maar ook onze chauffeur-gids moeten beoordelen. Hij is duidelijk opgelucht als ik hem vertel wat ik over hem geschreven heb: ik geef hem 10 op 10 want we vonden hem niet alleen een bekwame chauffeur en goede gids maar vooral ook een toffe en vriendelijke kerel. Het is misschien wel uit dankbaarheid dat hij ons nog eens vergast op een extraatje: we rijden om langs de borj (d.w.z. burcht) van Ras-el-Ain, die hoog op een bergtop uitkijkt over de stad en de aangrenzende uitgestrekte vlakte. Het is een panorama als uit een vliegtuig. 

Tegen 19 uur bereiken we ons hotel in Afourer, het luxueuze Hotel Le Tazarkount. Bij aankomst oogt het in ieder geval zeer indrukwekkend met zijn brede façade en hoge beschermende muren en ingangspoort. Marokko 27
De oprit leidt doorheen een tuin met schitterende bougainvillas en andere exotische planten en aan de achterkant is de tuin nog imposanter, vooral dank zij het exotische paviljoentje midden het grote azuurblauwe zwembad. Onze kamer is zeer ruim en comfortabel en heeft een balkonnetje met uitzicht op al dat moois. Dit is écht een verademing en zeker het mooiste hotel tot nu. Maar de rust is van korte duur: er arriveren twee bussen luidruchtige toeristen. Eén ervan blijkt zelfs een groep Vlamingen te zijn en we houden ons op een afstand. ’s Avonds slaan we ze geamuseerd gade in het restaurant, dat overigens niet veel voorstelt: we krijgen een internationale keuken voorgeschoteld met een klein vleugje Marokkaanse invloed, maar de (Franse) patisserie is zeer lekker. Via Brahim reserveren we een restaurant in Marrakech voor vrijdagavond. Morgenavond zullen we door iemand van Pampa Voyages worden opgevangen en naar ons hotel gebracht. Met haar kunnen we dan ook afspreken voor verdere begeleiding in Marrakech. Gezien de sfeer die we eerder deze week proefden én de chaotische structuur van de binnenstad, gaan we dat zeker doen. Om 22.15 uur kruipen we onder de wol na alweer een zeer gevulde dag. Het weer is intussen veel beter geworden, maar vandaag hebben we toch de hele dag een fleece nodig gehad.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marokko, midelt, afourer, mrirt |  Facebook | |