27-08-08

De beste sardientjes ooit

Maandag 14 januari 2008

Als we opstaan is de hemel donkergrijs maar voorlopig is het nog droog. Het is verrassend stil op straat voor een maandagmorgen, geen veegdiensten of vuilniswagens; die beginnen op maandag blijkbaar later. Na de lange wandeling van gisteren hebben we zeer goed geslapen. De weersvoorspellingen zijn archislecht: de regen zal in de loop van de dag steeds toenemen over de hele kuststreek en tegen de avond worden zware stortregens verwacht. Dat belooft… We nemen de metro naar La Castellane-Prado, slechts twee stations ver, een grote, drukke rotonde met in het midden een reusachtig standbeeld en obelisk. Hier vertrekt de NAP, een privélijn naar Cassis (uitspreken zonder s, want mét s zijn het de bessen). We zijn gelukkig ruim op tijd want het kost wel even moeite om de bushalte te vinden. Het is zeer druk. Langs de boulevard is er een voedingsmarkt waar we eerst nog een halfuurtje kunnen rondslenteren. Om 11.35 uur vertrekt de comfortabele autocar voor een rit van 40 minuten naar Cassis. Dit is niet alleen zeer comfortabel, maar ook de goedkoopste manier: we betalen slechts 5,40 Euro per persoon heen en terug. We zijn amper vertrokken als het begint te regenen. We verlaten de stad langs een zeer lange, kaarsrechte boulevard waarlangs o.a. de velodroom en het stadion van Olympic  Marseille liggen. We rijden ook langs de ‘Cité Radieuse’, een wooncomplex dat gebouwd werd door de beroemde Marseille 17architect Le Corbusier. De weg loopt verder door een heuvelachtig landschap en volgt op een afstand de kustlijn. Door de regen komen we echter niet in de echte zuiderse sfeer. We stappen af aan de gendarmerie en wandelen de straat af naar beneden tot bij het haventje. Dit is meteen prachtig: de haven met zijn kleurrijke bootjes is omgeven door tientallen oude cafeetjes en restaurantjes en oude huizen met pastelkleurige gevels. Zo kennen we Cassis van de foto’s. Intussen is het opgehouden met regenen en we genieten van een rustige wandeling rond de haven waarbij uiteraard foto- en videocamera niet stilstaan. Niet alleen de bootjes zijn dankbare foto-onderwerpen, maar ook de huizen en een schilderachtig pleintje met kortgesnoeide platanen, die ongeduldig lijken te wachten op de nakende lente. De meeste terrassen zijn gesloten en er is nagenoeg geen volk. Deze sfeer is prachtig en uiteraard veel rustiger dan in het zomerseizoen. De zee is tamelijk woelig en op het strand slaan de golven hoog op; in de haven deinen de bootjes voortdurend op en neer. Op de kade staat een man in een klein kraampje ‘oursins’ of zee-egels te kuisen. Deze lekkernij is tamelijk zeldzaam aan het worden en enkel van december tot januari te verkrijgen. Ze worden verkocht aan 7 Euro per stuk of 8 Euro wanneer ze geopend zijn. Tegen 12.30 uur gaan we op zoek naar een restaurantje en we komen terecht in l’Oustau de la Mer. Het eenvoudige interieur is opgefleurd met overdreven veel levendige kleurtjes en oogt kitscherig, maar het is er tamelijk druk en er hangt echt wel sfeer. We kiezen beiden voor de gegrilde sardientjes. We krijgen er een tiental en ze blijken zeer vers en perfect klaargemaakt, de lekkerste en sappigste die ik ooit gegeten heb, denk ik. Ze worden geserveerd met gekookte groentjes en een warme tomaat met veel look en natuurlijk van dat heerlijk krakend Frans brood. Daar bij een lekker glaasje rosé en… meer heeft een mens niet nodig om genietend onderuit te zakken. Een moment om even vast te houden en in het geheugen te koesteren! Na het eten hebben we nog ruim de tijd om door de smalle straatjes van het centrum te kuieren en tientallen foto’s te maken. Dit zijn de échte cassiskleuren van de Provence: licht blauw, geel, oranje, roze, … en op een pleintje bij de haven spelen enkele oude mannen pétanque. Alleen de zon ontbreekt, maar we zijn allang blij dat het niet regent. Om 15.30 uur zijn we het hele stadje rond geweest en we wandelen nog even over de ronde keien van het strand. De resterende tijd brengen we door op het terras van bar ‘La France’ met een koffietje en observeren rustig de voorbijgangers en de activiteiten in de haven. Dit is vakantie! Als we om 16.30 uur terugwandelen naar de bushalte, begint het uiteindelijk toch lichtjes te regenen. We zijn een half uurtje te vroeg en staan nagenoeg alleen aan de druilerige bushalte. Op de bus zitten weinig passagiers en door de vallende duisternis en de gietende regen, rijden we terug naar Marseille. Het is spitsuur en er komt ons een stroom auto’s tegemoet. Bij het binnenrijden van de stad zitten we ook in de file. Toch zijn we om 18.00 uur terug aan Le Castellane-Prado waar we de metro nemen. Om 18.20 uur zijn we terug in ons hotel. De regen blijft stevig neervallen, maar we mogen uiteindelijk van geluk spreken, want in Cassis hebben we het de hele tijd droog kunnen houden.

Om 19 uur gaan we naar beneden voor onze dagelijkse Ricard. Nu giet het water! We nemen plaats op een overdekt terras aan de Quai des Belges. Ik vraag me af wat deze stad met de Belgen of met ons vorstenhuis heeft, want naast deze kaai is er ook een rue du Roi Albert I en ricardons hotel ligt in de rue de la Reine Elisabeth. Op het terras zitten we tussen de rokers. Sinds 1 januari is er namelijk in Frankrijk een totaal rookverbod ingevoerd in de horecazaken. We kijken naar de gietende regen. Het is niet koud, maar ook niet echt gezellig. Tegen 20 uur gaan we naar restaurant ‘Oscar’ op de Quai du Port waar ik eerder deze week voor vanavond gereserveerd heb. Van buiten ziet het er een gezellig en stijlvol restaurant uit, maar binnen valt het een beetje tegen. Het is er wel zeer druk en de patron én het personeel doen hun best om vriendelijk te zijn. Zeer professioneel zijn ze echter niet. We amuseren ons vooral met een mannelijke ober van het type Manuel uit Fawlty Towers en een vrouwelijke dienster, die voortdurend luidop in zichzelf praat. Het eten valt wat tegen: de vissoep is prima, maar de hoofdgerechten zijn eerder van “ik wil wel, maar ik kan niet…; de vis (Saint-Pierre en daurade) is veel  te droog. Dat valt een beetje tegen voor onze laatste avond. Om halftien zijn we al terug op de kamer.

 

09:45 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, frankrijk, marseille |  Facebook | |

25-08-08

Een zonnige verjaardag

Zondag 13 januari 2008

Het is zondag vandaag en dat is eraan te horen: het is zeer stil op straat. Toch word ik vroegtijdig gewekt door een luidruchtige veegmachine die wel tien keer onder ons venster voorbij rijdt, plus natuurlijk regelmatig de onvermijdelijke politiesirenes. Ik blijf echter stil liggen tot 8.45 uur, want C blijft door alles heen rustig doorslapen. De hemel is volledig blauw, het zonnetje straalt en er is geen wind, maar toch lijkt het me kouder dan gisteren. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik op mijn verjaardag zo’n mooi zonnetje krijg, een echt lenteweertje! Het trouwens zo blijven voor de rest van de dag; in de namiddag halen we zelfs meer dan 20° in de zon. Via sms krijg ik de gelukwensen van H en K en van B en Ch. Leuk! We nemen vandaag de bus voor een lange steile Marseille 13klim naar de Notre-Dame-de-la-Garde, de imposante kerk die hoog boven de stad uittorent. De bus brengt ons langs kronkelende straatjes in amper 10 minuutjes tot helemaal boven. Hier heb je een schitterend zicht op de stad en van hieruit zie je pas hoe uitgestrekt Marseille wel is. Net zoals de kathedraal is ook deze kerk gebouwd in neo-byzantijnse stijl met zwart-witte horizontale strepen. Boven op de toren blinkt een groot goudkleurig mariabeeld. Er is een eredienst bezig en dus moeten we nog even wachten om de kerk binnenin te bezichtigen. Geen nood, want rondom de kerk kan je in alle richtingen van het panorama genieten en… foto’s maken. En dan kunnen we, gauw tussen twee misdiensten in, naar binnen om foto’s te maken. Het interieur is indrukwekkend met een aantal grote koepels en overal prachtige mozaïeken. Aan het plafond hangen maquettes van schepen en kleine bootjes. Op die manier smeken de vissers de bescherming af van de Heilige Maagd over hun boot. Er hangt zelfs één miniatuurvliegtuigje bij. Het is al middag wanneer we tevoet de afdaling aanvatten. We wandelen door de verlaten Jardin de la Colline Puget, waar een standbeeld staat van de architect-kunstenaar met dezelfde naam. We moeten eerst trappen af om in het park te komen en er daarna evenveel weer omhoog om er uit te geraken. Er is niet veel te zien maar er blijkt een restaurant in het park te zijn en dat zou wel eens iets kunnen zijn voor een rustig eenvoudig middagmaal. Het blijkt echter niet veel meer dan een slordige kantine en we besluiten dus maar verder af te zakken naar de oude haven. Onderweg komen we nog langs ‘Le Four aux Navettes’, de oudste bakkerij van Marseille, die echter vlak voor onze neus de deuren sluit voor de wekelijkse rustdag. Dus geen lekkere koekjes vandaag… Aan de Vieux Port gaan we op zoek naar een lunch, hopend dat er op deze stille zondagmiddag nog een restaurantje te vinden is dat open is. We komen terecht in ‘Le Bar de la Marine’ op de Quai Neuve, een zeer oud restaurantje dat de inrichting en de sfeer van honderd jaar geleden heeft behouden. Aan de muren hangen foto’s en schilderijtjes met scènes uit de film “Marius, Fanny et César” van Marcel Pagnol, die hier in het restaurant zijn opgenomen. Het kleine restaurant zit bomvol en de sfeer is er te scheppen. Gelukkig is er nog een plaatsje voor ons. Ik kies voor de rougets grillés avec gratin de courgettes en Christiane neemt de supions frites à l’ail et persil. Deze laatste zijn kleine inktvisjes, die men in Baskenland ‘chipirons’ noemt. Beide gerechten zijn superlekker en één half litertje roséwijn volstaat ons niet om ze te begeleiden. We bestellen een tweede en rekken het tafelgenot zo lang mogelijk. Natuurlijk nog een koffietje om af te ronden en met een beetje een licht hoofd kunnen we de namiddag aanvatten. De rekening laat hoe dan ook geen kater na: in totaal betaal ik slechts 33 Euro 

We trekken richting Corniche. Eerst komen we echter langs nog een monument dat zeker een bezoek waard is, namelijk de Romaanse Abbaye Saint-Victor. In de sobere kerk is een reusachtige kerststal opgezet met tientallen ‘santons’Marseille 16 van de 79-jarige Marcel Carbonel, de bekendste santonnier van Marseille, aan wie zelfs een heel museum gewijd is. Santons zijn de kleine figuurtjes in klei, die de volkse provençaalse typetjes uitbeelden in hun traditionele klederdracht. Ze zijn fijn en zeer waarheidsgetrouw gemaakt en kunnen dus als echte kunstwerkjes beschouwd worden. De kerststal is eigenlijk een heel provençaals dorp met allerlei scènes uit het dagelijkse landleven van vroeger en waarbij niet alleen de mensen en de dieren, maar ook de huizen en de boerderijtjes zeer realistisch zijn afgebeeld. Vervolgens wandelen we naar de Plage des Catalans, een zeer klein zandstrandje. Op zee varen een massa zeilbootjes, wat natuurlijk prachtige videobeelden oplevert. Op een terrasje in de zon drinken we een kopje koffie, maar we zijn te ongeduldig om er lang te toeven. We wandelen rustig de lange Corniche du Président JF Kennedy af tot aan Vallon des Auffes. Onder een hoge brug ligt in de rotskloof een klein, lief haventje met al even kleine en lieve straatjes en huisjes; zéér sympathiek en schilderachtig. Water, bootjes, visnetten, bloemen, kleine huisjes en  vooral veel kleuren, alles is Marseille 14.gif.jpger voor de mooiste foto’s en filmbeelden. We geraken er dus ook maar moeilijk weg. We hebben weer onze kilometers gedaan vandaag en we voelen het ook aan onze benen en voeten. We hebben trouwens ook veel geklommen en gedaald vandaag. Het is intussen al 17 uur en we besluiten om bus 83 te nemen, terug naar de stad. Daar kijken we eerst nog even uit naar een restaurant voor vanavond, maar veel is er niet open. We drinken dan maar nog een aperitiefje op een terras en blazen nog wat uit. Het wordt stilaan ook kouder en tegen 18 uur zijn we blij dat we ons op onze warme hotelkamer kunnen terugtrekken. Tegen 20.30 uur gaan we terug naar de haven op zoek naar een restaurantje. Onze eerste optie is la Maison Blanche, maar we gaan eerst toch nog even kijken op de Place des Huiles. Daar vinden we ‘Le 29’, een modern ogend, wat Italiaans aandoend restaurant. We eten er opnieuw ‘des supions’ en daarna een daurade. Verzorgd en lekker, maar veel te grote porties. Enkel een hoofdgerecht zou volstaan hebben, maar ja… Ik denk dat we nu Marseille wel helemaal gezien hebben. Morgen verlaten we even de stad en gaan naar Cassis. De weersvoorspellingen zijn echter niet goed: regen en veel wind! Misschien valt het wel mee. Vandaag hadden we in ieder geval een schitterende dag, en die nemen ze ons niet meer af. En dat op mijn verjaardag!

  

 

 

10:17 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, frankrijk, marseille |  Facebook | |