26-01-14

Terug in Windhoek

Banner Namibie.gif

Vrijdag 27 september 2013 (2)

 

Het is precies 12 uur als we in Windhoek aankomen, het eindpunt van onze reis. De stad is duidelijk groener dan 3 weken geleden, maar de bloeiende jacaranda’s zijn nog schaars. De bougainvillea’s bloeien echter flamboyant en enkele andere prachtige bomen zijn getooid met weelderige gele, rode of roze bloesems. Het is nu toch wel echt lente. We rijden meteen naar Hotel Thule waar we ook de eerste dag overnachtten. Nu staan hier twee kamers ter beschikking van de groep om ons straks te verfrissen en om te kleden voor de terugreis. Maar eerst gaan we genieten van een afscheidslunch in het restaurant met schitterend panoramisch uitzicht over de Namibie Christiane 4 868.JPGstad. Eerst krijgen we een glaasje champagne aangeboden door AdA, gevolgd door een tweede glaasje vanwege F en B die vandaag hun huwelijksverjaardag vieren. Dit is natuurlijk ook het moment voor de bedankingsspeech. Waar meestal slechts moeizaam een vrijwillger gevonden wordt die deze taak op zich wil nemen, zijn er nu zelfs twee toespraken. Zowel F als P hebben een leuke speech voorbereid waarin dankbaar teruggeblikt wordt op de mooie reis en waarin terecht ook de lof gezongen wordt van Bruce en Marc. Ze hebben ons veilig door deze reis geloodst en Marc was een perfecte gids: ongelooflijk geïnformeerd en altijd vriendelijk en attent voor iedereen. Over de fooi zijn we het jammer genoeg niet eens geraakt en uiteindelijk geeft wie dat wil iets op individuele basis. Het afscheidsdiner is ontgoochelend: een minuscule viskroket, rijst met rundsreepjes en ijs met chocoladecake. Het had wel iets feestelijker en copieuzer mogen zijn, vooral aangezien er deze namiddag toch niets meer op het programma staat en we het vanavond zullen moeten stellen  met de vliegtuigkost. We zijn beter gewoon van AdA.

 

Na de lunch staat er zoals gezegd niets meer op het programma. We kunnen rustig van het hotel genieten of nog een laatste bezoek brengen aan Windhoek. Wij verkiezen het laatste en stappen om 14 uur op de bus die ons naar het centrum brengt. We wandelen nog eens de drukke Independance Avenue af en springen hier en daar een winkel binnen maar we zijn al gauw uitgekeken op de kitscherige souvenirs. We besluiten dan maar iets te gaan drinken in het nieuwe Namibie Carlos 6 408.JPGHilton Hotel. Daar klimmen we met de lift tot op het dakterras met zwembad. Het is zonnig en zeer warm en onder een parasol genieten we van een laatste biertje, een Tafel Lager, samen met de Windhoek Lager hét populaire bier in Namibië. Vanop het dak hebben we een prachtig uitzicht over de stad, die er van hieruit toch wel uitgestrekt uitziet en wel degelijk de allure heeft van een moderne grootstad. Om 16 uur brengt de bus ons terug naar het Thule Hotel. Marc heeft alle begage gewogen en er is maar één koffer die te zwaar is: de mijne! Dit is onbegrijpelijk want thuis was het de lichtste van onze twee koffers, amper 17 kg, en er is niets bij gekomen… We hevelen toch maar snel wat over naar de andere valies in de hoop dat die nu niet te zwaar wordt. Nu is het aanschuiven om één van de beschikbare kamers te gebruiken om ons nog even te verfrissen en om te kleden voor de terugreis en om 17:30 uur stappen we voor de allerlaatste keer op de bus van Bruce. Onderweg naar de luchthaven blikt Marc nog eens terug op de hele reis, knap werk!

 

vorige                               volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, windhoek |  Facebook | |

24-01-14

De laatste busrit

Banner Namibie.gif

Vrijdag 27 september 2013 (1)

 

Niet te geloven, maar als we opstaan, staat de zon aan een blauwe hemel! Geen regenwolk meer te bespeuren. We hebben de wekker 15 minuten vroeger gezet en nemen onze tijd om buiten foto’s te maken van de opkomende zon. Er is nog niemand te zien en we wandelen rustig naar het restaurant. Onderweg komen we een springbok tegen bij een van de chalets. Ook die wordt op de gevoelige plaat vastgelegd natuurlijk en we genieten van de mooie ochtend.

Namibie Carlos 6 327.JPG

Uit het feit dat er nog geen voetsporen te zien zijn in het vers geharkte zand, leiden we af dat wij de eersten zijn. Groot is dan ook onze verrassing als blijkt dat iedereen al aan tafel zit… We zijn de laatsten! Dit is werkelijk een groep van vroege vogels en het zand wordt hier blijkbaar voortdurend bijgeharkt. Om 8 uur stipt vertrekken we voor de allerlaatste rit van onze reis. In Kalkrand nemen we terug de B1 om via Rehoboth Windhoek te bereiken, een rit van zo’n 200 kilometer. De weg loopt aanvankelijk over ‘grondpad’ en er is weinig verkeer. Het landschap is zeer kleurrijk: oranje zandgrond, groen en licht grijze begroeiing en een staalblauwe hemel. Er tekenen zich enkele mooie panorama’s af en opeens houdt de bus stil. Zonder een woord te zeggen, stapt Marc uit. Een probleem met de bus? Een sanitaire stop? Of gewoon even de benen strekken? Ik blijf alvast zitten, maar wanneer het nogal lang duurt, stap ik ook maar even uit de bus. Het blijkt om een fotostop te gaan en… ik heb mijn fototoestel niet meegenomen! Waarom zegt hij niets gvd?

 

Eens we terug op weg zijn, rakelt Marc alle onderwerpen op die hij tot nog toe niet behandeld heeft: de mijn- en landbouw, de visserij, de industrie, het toerisme en de gezondheidszorg. De mijnbouw is goed voor 10% van het nationale inkomen van Namibië. Zowat alles wordt hier opgegraven: koper, zink, tin, ijzererts en vooral uranium. Van dit laatste is Namibië zelfs de grootste producent ter wereld. Ook steenkool en aardgas zijn overvloedig aanwezig maar worden niet uitgebaat.  Men is nu vooral met man aan macht aan het zoeken naar aardolie. Overigens wordt momenteel nog 80% van de elektriciteit ingevoerd uit Zambia en Zuid-Afrika. Verder zijn er natuurlijk de diamanten en de vele halfedelstenen zoals topaas, toermalijn, agaat, ametist,… zoals we in Swakopmund gezien hebben. Wat de landbouw betreft (ook goed voor 10% van het nationale inkomen) ligt de nadruk op de veeteelt waarin ongeveer 30% van de actieve bevolking werkzaam is. Ondanks de droogte worden de laatste jaren ook allerlei nieuwe projecten opgezet in de zonnebloemen- en katoenteelt en zelfs in de wijnbouw.  De Neuras Shiraz zou volgens Marc zelfs een topwijn zijn. De visserij, nog eens 10% van het nationale inkomen, zit in de lift. Er zijn belangrijke concessies toegekend aan Rusland en Spanje voor de vangst van pilchards en sardienen. Ook de verwerkende industrie kent een forse groei. Zo zou vrachtwagenbouwer Iveco een assemblagefabriek in Namibië plannen. Uiteraard is ook het toerisme een belangrijke bron van inkomen (7%). Ieder jaar ontvangt dit land een miljoen bezoekers. 75% komt uit andere Afrikaanse landen: Angola (40%), Zuid-Afrika (23%), Zimbabwe, Botswana, Ghana. Van de resterende 25% vormen de Europeanen met 20% de grootste groep: Duitsland (10%), Groot-Brittanië (3,5%), Nederland (1,5%). Frankrijk, Spanje en Italië zijn elk goed voor 1% en België voor 0,68% maar dat laatste cijfer zou steeds toenemen zegt Marc. Voor de laatste 5% zorgen tenslotte de USA, Rusland, Australië en Nieuw-Zeeland. Tenslotte heeft Marc het over de gezondheidszorg die spotgoedkoop is maar smerig, slordig en vuil. Althans dat geldt voor de staatsgezondheidszorg want er bestaat ook een privézorg die van absoluut hoge kwaliteit is, maar zéér duur en dus niet voor iedereen bereikbaar. Zo zou een eenvoudige operatie gemakkelijk 100.000 N$ kosten en dat kunnen maar weinigen zich permitteren. Een opvallend gegeven is ook dat er in Namibië geen psychiatrie bestaat.

 

Nadat we weer de Steenbokkeerkring zijn overgereden komen we aan in Rehoboth, een stad van 20.000 inwoners. Hier zijn we in de stad van de ‘basters’.  Afstammend van Zuid-Afrikaanse blanken zijn het bruine mensen die trots zijn op hun gemengde afkomst. In 1868 stichtten ze onder Namibie Carlos 6 363.JPGde leiding van Hermanus Van Wijk hun eigen republiek met eigen “Vaderlijke Wette”. Aan het hoofd stond een “kapitein” die door de Duitse kolonialisten werd erkend. Onder het Zuid-Afrikaans protectoraat waren ze zeer welvarend en streefden ze naar erkenning als onafhankelijke republiek.  Dat bleef zo tot in 1990 Namibië stelde dat iedereen in het land gelijk is en de basters hun droom van onafhankelijke staat mochten opbergen. Nu lijken ze daar mee verzoend en worden ze over heel het land zeer gewaardeerd als stielmannen in de bouw. Het stadje lijkt zeer welvarend en langs de weg zien we talrijke opmerkelijk mooie villa’s. Buiten de stad rijzencompoundsuit de grond: omheinde terreinen met luxueuze villa’s, grootwarenhuizen en een golfterrein. Hier komen de nieuwe rijken uit Windhoek zich vestigen. Kostprijs van een huis: tot 4 miljoen N$... We naderen intussen Windhoek. Als uitsmijter trakteert Marc ons nog op een resem leuke woorden in het Afrikaans : padprop (verkeersopstopping), spuitpoep (diarree), moltrein (metro) en nog vele andere. Zoals we allemaal weten is het Afrikaans afkomstig van het Nederlands, maar sinds 1700 is het erkend als een aparte taal. Ze wordt door 15 à 20 miljoen mensen gesproken. 

 

vorige                                volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, kalahari, rehoboth |  Facebook | |