20-12-13

Swakopmund

Banner Namibie.gif

Woensdag 18 september 2013 (3)

 

Om 16:30 uur bereiken we de kust ter hoogte van Hentiesbaai. Tot hier wordt door de bevolking overwegend Afrikaans gesproken terwijl in Swakopmund het Duits de voertaal is en in Walvisbaai het Engels. Nu hebben we nog 80 kilometer te gaan. Er hangt een lichte mist, er is geen zon en het is frisjes. De tropische hitte van de vorige dagen is nu ver weg en dat is niet uitzonderlijk want hier hangt bijna elke ochtend mist die meestal rond 9 uur verdwijnt. Een zuidwestenwind zorgt er daarenboven voor dat het hier ijskoud kan zijn. Langs de kust rijden we over een zoutweg, die bij vochtig weer gevaarlijk glad kan worden. Dat dit regelmatig gebeurt getuigen de vele kruisjes langs de weg. Ze geven de plaatsen aan waar slachtoffers gevallen zijn toen hun auto overkop ging. De oceaan is zeer visrijk en er leven talrijke pelsrobben. Hun aantal wordt zelfs op 2 miljoen geschat. Als vis worden hier vooral kabeljauw, makreel, pilchards, kingklip en haai gevangen maar ook op het land komen hier nogal wat dieren voor: kameleons, muizen, ratten, hagedissen maar ook grotere dieren zoals jakhalzen en vossen. De woestijnbodem is overal bedekt met korstmossen. Ze zijn zo kwetsbaar dat sporen van auto’s jarenlang zichtbaar blijven. Hele gebieden zijn op die manier verwoest door o.a. de auto’s van uraniumzoekers en filmploegen.

Namibie Carlos 3 700.JPG

Als we om 17:30 uur in Swakopmund aankomen, klaart het een beetje op en de zon breekt even door. Aan de rand van de stad rijden we langs het pas gebouwde nieuwe stadhuis en een hele nieuwe wijk waar vorig jaar volgens Marc nog niets stond. De stad kent de laatste jaren een enorme expansie. In de scholen wordt er binnen de 2 jaar een instroom verwacht van niet minder dan 20.000 kinderen. We logeren in Hotel “Zum Kaiser” waar we 3 nachten zullen blijven.  Het hotel is kraaknet en doet totaal on-Afrikaans aan, maar Duits evenmin.  Het is zeer recent gerenoveerd in een nogal protserige en onpersoonlijk stijl en de kamer is ruim en zeer luchtig. We zijn een beetje verrast door het frisse weer. Op straat dragen de mensen dikke jassen en in het hotel staat de verwarming aan. Wat een contrast met de vorige dagen! En dat zorgt bij de meesten toch wel voor een wat gedempte stemming. Vooral Bruce is niet te spreken over de kou. Op de kamer probeer ik mijn valies te herstellen want gisteren is een van de handgrepen losgekomen. Voor het diner moeten we naar het Bistro Kaiser naast het hotel: een kale, ongezellige ruimte met aartslelijke schilderijen aan de muur. Ook het eten is niet goed, op de vis na. Er ontbreken vanavond 5 medereizigers op het appel! Allemaal ongesteld en dat zorgt voor enige onrust bij Marc. Klaarblijkelijk moet er toch ergens iets fout geweest zijn met het eten, maar niemand kan uitmaken waar precies. Er is een felle wind komen opsteken wat ons wat ongerust maakt voor de geplande boottocht van morgen. De stemming zit er dus vanavond niet echt in en om 21 uur is iedereen al op zijn kamer. Buiten is het nauwelijks 10 graden! Op de kamer wacht ons nog een kleine verrassing: een stukje chocolade. Jammer genoeg de slechtste die ik ooit geproefd heb: het ziet er uit als chocolade, maar daarmee is ook alles gezegd… Neen, ik geloof niet dat Swakopmund het hoogtepunt van deze reis zal worden.


vorige                         volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, swakopmund |  Facebook | |

18-12-13

Damarahuis

Banner Namibie.gif

Woensdag 18 september 2013 (2)

 

Kort voor de middag arriveren we bij de Brandberg White Lady Lodge. Vòòr de lunch gaan we echter eerst nog een bezoekje brengen aan een Damarafamilie om te zien hoe zij hier leven. In afwachting van de truck die ons zal komen ophalen, wandelen we door de prachtig aangelegde tuin van de lodge vol met bloeiende vetplanten en cactussen. Met de bergen als decor schieten we er enkele mooie plaatjes en dan nemen we plaats in de open vrachtwagen die ons enkele kilometers verder in de woestijn brengt. Daar komen we bij een erf met enkele zeer primitieve gebouwtjes en houten afsluitingen. Namibie Carlos 3 403.JPGEen van de gebouwtjes moet met boomstammen gestut worden want het is helemaal scheef geduwd door een olifant. Hier leven Johannes (76) en Ouma (74) twee pezige ouderlingen. Ouma is gekleed in een lange groene jurk waarover ze een kraaknette witte schort draagt. Op haar hoofd heeft ze een blauw hoofddeksel, zeer stijlvol en zoals alle Damara is ze rijzig en slank. We worden hartelijk ontvangen en binnengeleid in een van de hutten. Ouma demonstreert ons hoe ze thee maakt van kruiden en hoe ze allerlei andere specerijen bewaart. We mogen ook een slokje proeven van haar zelfgemaakte wijn.  Intussen gaat Johannes zich omkleden. Hij komt terug met dierenhuiden om zijn lenden en sieraden om het hoofd en de nek. Op de binnenplaats geeft hij vervolgens zingend een dansje ten beste daarbij begeleid en aangemoedigd door Ouma. Als het spektakel afgelopen is, stappen we weer op de vrachtwagen en rijden terug naar de White Lady Lodge waar ons fish en chips wachten als lunch. Het is zéér warm maar gelukkig kunnen we plaatsnemen op het overdekte terras. Na afloop komt ook hier het voltallige personeel enthousiast voor ons zingen, o.m. het Namibisch volkslied.  Intussen heeft één van de medereizigers erg veel last van een ongestelde maag. Waarschijnlijk iets verkeerd of gewoonweg teveel gegeten.

Namibie Christiane 2 618.JPG

Om 14:30 uur stappen we weer op de bus. De route gaat verder door een desolate vlakte, eerst 120 kilometer door de Namib-woestijn tot aan de kust en dan nog 80 kilometer tot Swakopmund. In Uis houden we even halt bij de villa van Marc en zetten er een deel van zijn bagage af. Ze wordt in ontvangst genomen door een van zijn medewerkers en ik vermoed dat alles mooi gewassen en gestreken zal zijn als hij volgende week thuiskomt. Na Uis is er steeds minder begroeiing en dan helemaal niets meer: we zijn in de Namibwoestijn, de oudste woestijn ter wereld die zich uitstrekt over 120 km in de breedte en 400 km in de lengte. Ze bestaat uit 3 delen. In het Noorden is er de Skeletonkust, een verboden gebied o.w.v. de diamanten die er kunnen opgegraven worden. Dan volgt een grote grindvlakte tussen de Huab en de Kuiseb-rivier tot aan Walvisbaai. En tenslotte volgt de duinenzone, veruit de meest bekende en meest fotogenieke. Sommigen spreken van een vierde zone: de ‘wandelende duinen’ in de omgeving van Lüderitz.

namibie, damaraland, damara, namib

Marc legt ons het verschil uit tussen een woestijn en een halfwoestijn. Er zijn 3 criteria: neerslag, begroeiing en verdamping. Om woestijn te zijn mag er niet meer dan 100 mm neerslag vallen per jaar òf mag er maximum 50% begroeiing zijn per vierkante meter òf moet er sprake zijn van supersnelle verdamping. In de Namib bedraagt de neerslag amper 15 mm en het gebeurt zelfs dat het op sommige plaatsen in 10 jaar helemaal niet geregend heeft. De Kalahari heeft 220 mm neerslag en is dus een halfwoestijn. Ter vergelijking: in België hebben we 1.300 mm neerslag per jaar. We rijden de hele dag over stoffige grindweg, soms zéér hobbelig maar op het einde vrij effen want de ‘padschraper’ is pas langs geweest. 

 

vorige                                     volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, damaraland, damara, namib |  Facebook | |