16-12-13

Hererovrouwen

Banner Namibie.gif

Woensdag 18 september 2013 (1)

 

Als we opstaan is het licht bewolkt, dus lijkt het alsof het weer toch wat aan het veranderen is. We hebben opnieuw een lange rit voor de boeg, richting Atlantische kust tot in Swakopmund. Aanvankelijk vallen in het landschap de eigenaardige cirkelvormige plekken op. Het is niet duidelijk hoe die gevormd worden maar één van de verklaringen is dat op de plaatsen waar vroeger een termietenheuvel heeft gestaan, de grond zo vergiftigd is dat er niets meer kan op groeien. Af en toe duikt er nog een struisvogel op, een zeldzaam rood hartebees of een kudde graatmagere koeien maar voor de rest oogt alles zeer desolaat. De begroeiing bestaat o.a. uit mopane- en kerriebomen en de shepherd’s tree of witgatboom. We bevinden ons nog steeds in Namibie Carlos 3 265.JPGDamaraland en rijden door de vallei van de Aba-Huabrivier. Wanneer hij op de weg een paardenkar ontwaart die, getrokken door twee paarden, tegen grote vaart en in een grote stofwolk voor ons uit rijdt, laat Marc hen stoppen voor een fotosessie. De twee begeleiders poseren met graagte. Ze zijn duidelijk trots op hun paardenkar, die hier de ‘express’-versie is van de ezelskar. Even verder verandert het landschap en komen er rotsformaties in grillige vormen en enorme ronde blokken. Ook hier houden we een fotostop want het panorama is zeer mooi. Hier groeit de euphorbia damarana of melkbos, een van de giftigste planten in Namibië. De plant kan tot de dood leiden als ze in contact komt met een open wonde en ze wordt gebruikt bij de jacht op wilde dieren. Daarvoor doet men extract van de plant in een drinkput om aldus de dieren te vangen die ervan komen drinken. Op de plaats met de leuke naam Sorris Sorris (sorry, sorry) nemen we de hoofdweg die Khorixas verbindt met Uis. Langs de baan is elke electricteitspaal afgezet met een hoop stenen om de olifanten af te houden. In dit gebied leeft namelijk de woestijnolifant, die een stuk kleiner is dan zijn gewone Afrikaanse soortgenoot. We zijn terug in de Ugab-vallei en komen dicht bij de Brandberg. Bij de rivier stoppen we bij een gemeenschap van Hererovrouwen die er aan weerszijden van de weg stalletjes hebben opgezet waar ze hun handwerk te koop aanbieden: kleurrijke stoffen en popjes, Himbafiguurtjes, giraffenbeeldjes, stenen,… De grootste attractie zijn echter de vrouwen zelf met hun prachtige kleurrijke rokken en eigenaardig hoofddeksel. Felle kleuren hebben de overhand en ze zijn natuurlijk een dankbaar onderwerp voor onze fotografen.

Namibie Carlos 3 318.JPG

De dames zelf zien er minder vrolijk uit dan hun kledij, misschien ook wel omdat ze aan onze groep niet zo veel verkocht krijgen. Voor AdA is dit een vaste stopplaats en Marc zorgt ervoor dat de vrouwen iets krijgen in ruil voor hun rol als fotomodel. Zijn contactpersoon is Annette, een iets oudere vrouw die achter een Singernaaimachine zit te werken en wiens been geamputeerd is na een giftige slangenbeet. Wij kopen 3 mooie popjes voor de kleinkinderen. Even verder zit zowaar een hererovrouw, vermomd als Himba. Waartoe het toerisme toch allemaal kan leiden…

 

De lange rit inspireert Marc natuurlijk tot nieuwe uitleg en verhalen. Om aan te tonen hoe eenzaam en voor de onervaren toerist verraderlijk deze streek wel is, vertelt hij over een Nederlands koppel dat hier met de auto verdwaald was. Ze werden later door een voorbijganger aangetroffen, de man dood achter het stuur en de vrouw uitgeput in de schaduw onder de auto. Ze hadden zich wellicht kunnen redden als ze bv het water uit de radiator hadden gedronken of het reservewiel in brand hadden gestoken om de aandacht te trekken. Een nieuwe poging van Marc om ons te overtuigen om Namibië toch maar met een georganiseerde groepsreis te bezoeken? We rijden door een uitgestrekte kale vlakte met hier en daar een heuvel, geel en zwart gevlekt als de huid van een hyena. Indrukwekkend. Hier leven naast springbokken, klipspringers en ander wild ook heel wat luipaarden. De kans om er zo eentje te zien is echter zeer klein want het zijn schuwe dieren die zich overdag zelden laten zien.  Verder komen hier ook de woestijnolifanten in vrij grote aantallen voor. Vorige week nog zou hier een troep van wel 70 olifanten zijn waargenomen. 

 

Voor meer foto's van de Hererovrouwen: klik hier

 

vorige                          volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, herero |  Facebook | |

14-12-13

Rotstekeningen en orgelpijpen

Banner Namibie.gif

Dinsdag 17 september 2013 (2)

 
 

Om 12:30 uur zijn we bij de schitterend gelegen Twyfelfontein Lodge. Tegen de flanken van de berg liggen de bungalows verspreid tussen kolossale rotsblokken. Het is een kleine wandeling van de parking naar het hoofdgebouw en we geraken onder de indruk van de enorme rotsen waar we tussen lopen. Vòòr de ingang, bij een waterpartij, staan mooie sculpturen van jagende bosjesmannen. Vanuit het restaurant op de eerste verdieping heb je een prachtig uitzicht over de omgeving. We laten ons de lekkere lunch welgevallen (geen oryx deze keer, maar kudu) en nemen vervolgens de kamers in. Daarvoor moeten we een heel eind wandelen in een verzengende hitte maar gelukkig hoeven we onze koffers niet te sleuren. Die zijn al door het personeel naar de kamer gebracht. De kamer valt een beetje tegen: ze is vrij sober, ligt wat ongelukkig aan de achterkant en in volle zon maar het is er toch tamelijk koel. Nochtans is er geen airco maar enkel namibie, twyfelfontein, rotstekeningen, orgelpijpen, verbrande berg2 ventilatoren. Om 15:30 uur brengt de bus ons naar de rotstekeningen van de bushmen, zowat vijf kilometer verder. We worden er hartelijk ontvangen door Hermanus, een goedlachse, donkerzwarte man die volgens Marc “anders dan anders” is d.w.z. er is een beetje “een hoek af”. Voor we de wandeling aanvatten koop ik in de shop een hoed met brede randen, die me beter dan mijn pet moet beschermen tegen de brandende zon. namibie, twyfelfontein, rotstekeningen, orgelpijpen, verbrande bergHet landschap is prachtig: roodbruine rotsen met daartussen blauwgroene struikjes die in de zon een zilverglans krijgen en hier en daar een dorre boom. En daarboven een staalblauwe hemel. Op heel wat grote rotsblokken staan primitieve tekeningen die er door de bosjesmannen zijn in gegraveerd. Hun ouderdom varieert tussen de 200 en de 5.000 jaar. Er staan vooral wilde dieren afgebeeld maar ook voetafdrukken en jachttechnieken. De tekeningen dienden namelijk als instructiepaneel bij het onderwijs aan jongeren. Het laatste gedeelte van de wandeling vergt wat klauterwerk maar boven worden we beloond met een prachtig panorama en nog mooiere tekeningen. Hier is het tijd voor Hermanus om zijn talenten te tonen. Met een uitgesproken mimiek en veel humor vertelt hij het verhaal  over de dag dat de dieren elkaars vijanden werden waarbij hij telkens meesterlijk het gebrul van de leeuw nabootst. Hilarisch! Hij doet het in het afrikaans met af en toe een klik-klank uit zijn eigen Damarataaltje. Zijn show wordt afgerond met een lied en enkele danspasjes.


We zijn terug bij de bus om 17:30 uur en die brengt ons naar de even verder gelegen Orgelpijpen, een eigenaardige constructie van staafvormige rotsen van basalt in hexa- of octogonale vorm. We dalen even de vallei in tot bij de voet van de orgelpijpen en klimmen dan weer op de bus. De zon begint intussen te zakken. Zéér mooi.

namibie, twyfelfontein, rotstekeningen, orgelpijpen, verbrande berg

Tenslotte rijden we nog even tot bij de Verbrande Berg. Dit is voor geologen naar het schijnt een zeer bijzondere plek, maar voor ons niet veel meer dan een berg zwartgeblakerde stenen. Om 18:30 uur zijn we terug in ons hotel, tijd voor een douche en een aperitief. In de bar ontmoeten we een Antwerpse familie die onze route in omgekeerde richting doet. Zij komen dus uit het zuiden en waarschuwen ons dat het zowel in Swakopmund als aan de Fish River Canyon zeer koud was. Met de temperaturen die wij tot nu toe hadden, kunnen we het nauwelijks geloven. Op het dinerbuffet vanavond: oryxsteak en kudutong, scampis, gerookte zalm en nog een andere soort vis. Lekker! Het personeel komt zingend door het restaurant gedanst en dat brengt er de sfeer uiteraard in. We lachen met het verhaal van J die bij haar bungalow een slang heeft gezien. Die lag weliswaar doodstil, zelfs wanneer J er met steentjes naar gooide - niet verstandig eigenlijk, maar ja… - maar J was toch bang. Uiteindelijk haalde ze er de andere C&C bij (ja, er is een echtpaar in onze groep met exact dezelfde voornamen als wij) die vaststelden dat het een… tuinslang betrof. De hilariteit neemt nog toe als J vertelt dat er daarenboven uit het rieten dak van haar badkamer een strontje recht in haar lavabo is gevallen. We vernemen ook dat er gisterenavond bij onze lodge een verlichte drinkpool was waar kudu’s, zebra’s en een giraffe kwamen drinken. Naar het schijnt een mooi schouwspel, maar wij wisten van niets. Op weg naar onze bungalow genieten we nog van een betoverend mooie hemel met de mooiste schaapjeswolken die ik ooit heb gezien. Zouden ze de voorbode zijn van minder mooi weer?

 

vorige                         volgende