26-11-13

Etosha National Park (1)

Banner Namibie.gif

Vrijdag 13 september 2013 (1)

 

Vandaag staat de wekker op 05:15 uur! We gaan namelijk een hele dag ‘game driven’ in Etosha National Park. Om 07:00 uur stappen we in een open jeep, eigenlijk een soort vrachtwagen waar we met de hele groep in kunnen plaats nemen. Het is nog donker en van zodra de truck zich in beweging zet ijzig koud. Zelfs met de dekens over onze hoofden en enkel een klein piepgaatje, snijdt de ijzige ochtendkoude door heel ons lichaam. Beetje bij beetje, naarmate het duister oplost en de zon nadrukkelijker wordt, stijgt gelukkig de temperatuur en uiteindelijk kunnen we zelfs de dekentjes afgooien. De oostelijke ingang van het park bevindt zich op amper een paar kilometer van de lodge. Op weg naar het Namutoni Rest Camp waar we de papieren moeten ophalen, krijgen we al regelmatig wilde dieren te zien.

Namibië Christiane 1 424.JPG

Een groepje parelhoenen zijn de voorbode voor achtereenvolgens olifanten, damara dik-diks (de kleinste antilopensoort), impala’s en giraffen. We zitten meteen in de echte safarisfeer zoals we die in Zuid-Afrika voor het eerst mochten beleven. In Namutoni kopen we een boekje met daarin niet alleen een plan van Etosha, maar ook de afbeelding van alle dieren en vogels die we in het park kunnen ontmoeten. Zowat alle soorten leven hier. Alleen op buffels, nijlpaarden, krokodillen of apen moeten we niet rekenen. En dan begint het: permanent speurt iedereen gespannen de omgeving af naar beweging tot iemand roept: “Kijk daar!” en inderdaad een of andere steen-, spring- of spiesbok opduikt als het al geen olifant, giraf of zebra is. Werkelijk fascinerend! Dan stopt de jeep en wordt er duchtig gefotografeerd, want foto’s zijn uiteraard de enige trofeeën die we van deze safari mee naar huis kunnen nemen.

De hele voormiddag rijden we door het park en we krijgen enorm veel wild te zien, ook zeer veel  vogels die vooral de aandacht krijgen van M, die een verwoede vogelaar is. De man geniet met volle teugen van deze vogelweelde. Etosha is vooral bekend om zijn waterplassen waar de dieren in groten getale komen drinken. Bij één daarvan in Tsumcor zijn we getuige van een schitterend spektakel. Als we er aankomen is er geen dier te zien op drie leeuwinnen na die schijnbaar lui en lusteloos liggen te soezen. In werkelijkheid liggen ze alert te wachten op een achteloze prooi die hopelijk naar de drinkplas zal komen. En inderdaad: in het struikgewas verschijnen weldra een paar zebra’s en giraffen, maar zij hebben meteen de leeuwinnen in het oog en durven niet naderbij te komen. Tot links op de scène een eenzame maar fiere oryx of spiesbok onvervaard naar de plas stapt en begint te drinken.

namibie, etosha

Dit is blijkbaar voldoende voor de andere dieren om hun schrik te overwinnen en binnen de kortste tijd wemelt het van de giraffen, zebra’s en spiesbokken en van rechts duikt een grote kudde kudu’s op. Plots verschijnen 3 imposante dieren uit de struiken: elanden, de grootste en misschien wel de mooiste onder de antilopen. Bij de waterplas wemelt het intussen van de dieren. Wij houden onze adem in en schieten massa’s foto’s. Het tafereel is idyllisch en vredig tot plots één van de leeuwinnen recht springt en in de aanval gaat. Haar timing blijkt echter slecht, want iedereen weet te ontsnappen. De scène is in een paar seconden leeg op de leeuwinnen na, die hongerig en teleurgesteld afdruipen. Het hele schouwspel leek wel zorgvuldig geregisseerd te zijn en wj hebben er ruim anderhalf uur ademloos van genoten. We rijden verder naar een andere drinkplaats en ook hier is het een drukke bedoening: giraffen, spiesbokken, zebra’s , impala’s en zelfs een hyena. Het is vooral mooi om te zien hoe moeizaam en vooral voorzichtig de giraffen moeten tewerk gaan als ze willen drinken. Ze spreiden hun voorste poten wijd uit elkaar tot ze met hun lange nek bij het water kunnen. In die positie zijn ze uiteraard zeer kwetsbaar en schichtig kijken ze dan ook voortdurend om zich heen, bang voor eventuele belagers. 

 

Voor meer foto's uit Etosha Ntl Park: klik hier

 

vorige                            volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, etosha |  Facebook | |

24-11-13

Ombili: integratie van de Bosjesmannen

Banner Namibie.gif

Donderdag 12 september 2013 (3)

 

Het is verschrikkelijk warm: 34°C en op de bus geeft de thermometer zelfs 43°C aan. Deze namiddag rijden we naar Ombili, een project voor de integratie van de San of Bosjesmannen, een volk van jagers en verzamelaars. Ze werden voor het grootste deel door de Duitsers verdreven richting Botswana maar in deze streek leeft nog een vrij groot aantal van hen. Ze geraken echter Namibie Carlos 1 336.JPGmoeilijk  geïntegreerd en Ombili heeft als ambitie deze mensen te helpen om zelfstandig een treffelijk leven te leiden. De directeur, een dynamische zestiger met lange grijze baard, ontvangt ons en leidt ons rond over het uitgestrekte terrein. We lopen langs de keurig in wit en rood geverfde schoolgebouwtjes maar beginnen met een bezoek aan de grote moestuin waar de bosjesmannen geleerd wordt hoe ze groenten en fruit moeten telen. Er zjn slechts een handvol mensen aan het werk. In het schooltje, dat grotendeels gesponsored is door liefdadigheidsprojecten in Duitsland, vernemen we dat de discipline er zéér belangrijk is. Elke inbreuk op het reglement kan tot uitwijzing leiden, niet alleen bij de leerlingen maar ook bij de leraars, ook al is er een groot gebrek aan leerkrachten.  Verder bezoeken we de apotheek, een bescheiden hospitaaltje en de ruime polyvalente zaal. Vervolgens wandelen we door de keuken naar het slaapgedeelte. Alles wordt Namibië Christiane 1 365.JPGhier netjes onderhouden door de leerlingen zelf. Op de speelplaats worden we omringd door een groep joelende meisjes, die op de foto willen terwijl de jongens even verder een partijtje voetbal spelen.  En dan gaan we naar het Bushman Village. Hier leven de mensen in simpele strooien hutten. Een oude vrouw is er rieten mandjes aan het vlechten en zwarte kleurstof aan het maken voor de versiering ervan. We eindigen ons bezoek in de shop, want het is uiteraard de bedoeling dat ook wij hier een beetje sponsoren. Vooraf demonstreren een paar mannen hoe ze met houten stokjes en droog stro vuur weten te maken en komt het Ombili-jongerenkoor enkele liederen zingen. We geven een donatie voor het koor en kopen een halssnoertje voor kleindochter Louisa.


Om 18:30 uur zijn we terug in de lodge. De verfrissende regendouche doet deugd en daarna blijft er nog wat tijd over om op het terras van onze bungalow de foto’s over te laden op de laptop en het dagboek in te vullen. Maar de avond valt snel en we moeten noodgedwongen binnenvluchten omdat het te donker wordt en… wegens de muggen. Vòòr het diner zakken we af naar het hoofdgebouw voor een aperitief. Deze keer bestellen we een dubbele gin-tonic, maar ook daarvan zullen we niet te gauw dronken worden. De hoeveelheid gin is miniem. Het diner wordt vanavond buiten opgediend bij kaarslicht. Het is zo donker dat ik moet bijlichten met mijn smartphone om de wijnkaart te kunnen lezen. En zonder licht is het ook niet meteen duidelijk wat er op ons bord ligt. Na twee bruschetta’s krijgen we eland met rode biet, raap en aardappelkroketten; chocoladetaart achteraf. Niets om over naar huis te schrijven, maar de sfeer is prachtig: gezellig, ideale temperatuur en… geen muggen. namibie, ombili, mushara lodgeOp het einde van de maaltijd komt het voltallige personeel ons dansend vergasten op enkele liederen. Afrikanen hebben duidelijk de schwung in hun lijf en beschikken over verrassend mooie stemmen. Het is vooral opmerkelijk hoe mooi meerstemmig ze kunnen zingen. Om 22:15 uur gaat iedereen slapen want morgen moeten we extra-vroeg op.

 

vorige                                    volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, ombili, mushara lodge |  Facebook | |