22-01-14

Kalahari

Banner Namibie.gif

Donderdag 26 september 2013 (2)

 

Om 14:45 uur komen we aan bij de Bagatelle Kalahari Game Ranch, onze lodge voor vannacht. Al dagenlang kondigt Bruce deze plek aan als de mooiste van de hele reis. “When you see that, you will drive crazy!” zei hij. Het is inderdaad een mooie plek, maar door de regen verliest ze toch een groot deel van haar charme. De bungalows zijn gebouwd rond een boerderij met ezels, geiten, Namibie Carlos 6 082.JPGoryxen en springbokken. In een omheind terrein leven ook drie jachtluipaarden onder de bescherming van het Cheeta Conservation Fund. Mascotte en huisdier van de ranch is echter een tamme springbok die vrij in en om het hoofdgebouw rondloopt. Het is een heel eind wandelen en even ploeteren door het mulle zand naar onze chalet, die boven op een duinenrug staat en uitkijkt op de grote rode vlakte die de Kalahari is. Het landschap is schitterend: door de regen ziet het zand nog roder en de schaarse vegetatie kleurt ook iets frisser groen. Alleen de zon en de blauwe lucht ontbreken jammer genoeg. In de verte is een waterplas waar de wilde dieren kunnen komen drinken, maar daar is momenteel geen leven te bespeuren. Het regent lichtjes en er staat een felle wind. De ruime kamer is mooi aangekleed met hoofdzakelijk blauwe accenten maar de eveneens blauw gekleurde springbokvellen had men beter achterwege gelaten… De badkamer heeft een groot venster dat uitkijkt op de woestijn zodat je ook vanuit je bad van de natuur kan genieten. Dat de spring- en andere bokken ook naar binnen kunnen kijken, moet je er maar bij nemen.

 

Om 16:00 uur is het verzamelen geblazen voor de game drive. Intussen is het nog harder gaan regenen en het is ronduit koud. Té slecht weer om in een open voertuig rond te rijden. Als Namibie Carlos 6 116.JPGalternatief mogen we het voederen van de jachtluipaarden meemaken. In twee jeeps rijden we de omheinde zone binnen en onmiddellijk komen drie cheeta’s dichterbij. Zij weten wat hen te wachten staat maar ze blijven opvallend rustig en geduldig. De jeeps rijden een paar rondjes en de dieren volgen gedwee. Het zijn prachtige, elegante beesten en ook hun houding straalt fierheid uit. De haren van hun mooi gevlekte pels klitten een beetje aan elkaar van de regen. We kunnen heel goed foto’s maken, dank zij de telelens ook in close-up. Plots schiet de jeep vooruit en maakt snelheid. Onmiddellijk gaan ook de jachtluipaarden in galop, sierlijk en krachtig. Hiermee willen de bewakers ons laten zien hoe snel en sierlijk de cheeta’s lopen. Ze halen snelheden van 50 tot 90 kilometer per uur en zijn daarmee de snelste sprinters ter wereld. Maar ze kunnen hun topsnelheid niet lang aanhouden en zijn uitgeput wanneer ze hun prooi te pakken hebben. Het gevolg is dat vaak andere roofdieren met hun vangst gaan lopen. We stoppen en de chauffeur stapt uit met enkele grote stukken vlees, het avondmaal van de cheeta’s. Van zodra ze een stuk bemachtigd hebben, gaan de dieren ergens rustig apart liggen en trekken met hun scherpe tanden het vlees aan stukken. Rond hun muil kleurt alles rood. Wij zitten er met onze neus op en onze fotocamera’s klikken!

 

Als we terug buiten de omheining zijn, regent het nog steeds. Marc vindt dat het geen zin heeft om te gaan game driven, maar hij stuit meteen op algemeen protest. Wellicht komen wij hier nooit meer terug en we willen toch de Kalahari gezien hebben, ook al is het in de regen. Dus vertrekken we toch, zo goed als mogelijk beschermd tegen kou en regen. De natuur leeft bij dit weer meer dan ooit: de planten drinken gretig en fleuren op, het zand kleurt feller rood dan anders en de dieren zijn actief. Het duurt dan ook niet lang voor we springbokken, spiesbokken, steenbokken, 3 jonge elanden en een rennende kudde gnoes te zien krijgen.

Namibie Carlos 6 183.JPG

Het landschap is prachtig: heuvelachtig, rood-oranje zandduinen, groen in alle tinten en hier en daar een schilderachtige boom. Hoog in de bomen zitten gieren en andere kleurrijke vogels te genieten van de koele regen. In de hobbelende jeep is het niet gemakkelijk om mooie foto’s te maken en we moeten onze camera beschermen tegen de regen en onze lenzen constant afdrogen. Gelukkig gaat het steeds minder regenen en we kunnen toch nog heel wat mooie plaatjes schieten. Uiteindelijk hebben we ruim 2 uren rondgereden en iedereen is blij dat we toch uitgereden zijn, Marc waarschijnlijk ook. Dit was weer één van de hoogtepunten van onze reis! Op het einde nemen we nog een afslag naar de top van een duin voor een ‘sundowner’. Er is weliswaar geen ondergaande zon te zien maar toch zit er wat kleur in de hemel en is het zeer stemmig.

 

Om 19 uur zijn we terug. Snel douchen en omkleden en… aan tafel. Er is weinig licht op de kamer want hier moet men niet alleen zuinig omgaan met water, maar ook met elektriciteit. P en M zijn daar zeer ontstemd over evenals over het gebrek aan comfort in het algemeen. Zij vergeten echter dat we hier in volle Kalahari zitten. Als we de lange wandeling aanvatten van onze chalet naar het restaurant, regent het niet meer. Het is wél pikkedonker en ik heb het licht van mijn iPhone nodig om de weg te vinden. In het restaurant is het zeer knus en gezellig warm en het eten is voortreffelijk: carpaccio van wild, springbok met groenten en aardappelen en crème brûlée achteraf. We sluiten de avond af in de bar met enkele medereizigers (altijd dezelfden…) met een deugddoende, maar zeer kleine Cointreau en Drambuie. We beseffen dat dit onze laatste avond is want morgen zitten we al op het vliegtuig naar huis. Om 23 uur klimmen we een laatste keer de duin op naar onze kamer en het is 23:15 uur als we eindelijk het licht uitknippen en de complete stilte van de woestijn over ons neerdaalt.

 

Voor meer foto's van de Kalahari woestijn: klik hier

 

vorige                                 volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, kalahari |  Facebook | |

20-01-14

Kokerboomwoud

Banner Namibie.gif

Donderdag 26 september 2013 (1)

 

Ik heb slecht geslapen: muggen en veel te warm. Buiten horen we de klipdassies fluiten. Inderdaad deze koddige wezens stoten een zacht fluitgeluid uit dat je van dit soort beestjes niet zou verwachten. Desondanks vinden we ze niet sympathiek want ze doen ons teveel aan een rat denken. Het wordt weer een lange busrit vandaag naar de Kalahari-woestijn. Er zal zelfs geen tijd zijn voor een lunchstop dus krijgen we een lunchpakket mee voor op de bus.  Deze morgen is het zwaar bewolkt maar de temperatuur is heerlijk, duidelijk frisser dan de vorige dagen. De rit begint met tegenslag en wat tijdverlies. Bij een tankbeurt aan het Canyon Roadhouse blijkt de creditcard service niet te werken en Marc en Bruce hebben niet voldoende geld bij om cash te betalen. Na lange tijd blijkt alles opgelost: we vertrekken dan maar zonder tanken en hopen Keetmanshoop te halen. Net zoals gisteren moeten we weer een heel stuk op onze route terugkeren, tot in Seeheim. Dus opnieuw, en nu hopelijk écht voor het laatst, een zeer stoffige rit. Bruce slaagt er toch in om een vrij hoge snelheid aan te houden om de verloren tijd in te halen. Rond 9 uur komt de zon er door, maar algauw is de hemel weer zwaar bewolkt. We rijden langs Al Dhara, een groot landbouwbedrijf waar o.a. ananas, olijven, dadelpalmen en druiven worden geteeld, tafeldruiven welteverstaan, niet voor wijn. Het is een mooi voorbeeld van de ondernemingszin en de groeiende economie van Namibië. We rijden opnieuw over de Löwe-rivier, mét water deze keer, dus het moet hier toch al ergens geregend hebben. Vanaf Seeheim komen we terug op ‘teerpad’ en het gaat nu richting Keetmanshoop. Het is 10:00 uur als we daar aankomen en Marc trekt meteen naar een bank om cash geld op te halen zodat we kunnen tanken. Hij heeft ook een krant gekocht en daarin leest hij dat er regen voorspeld wordt over heel Namibië. Het is de eerste neerslag sinds maanden, dus goed nieuws voor de Namibiërs, maar wij zijn er minder blij om. En het slechte nieuws is dat het zo zal blijven tot het weekend. Het gaat nu verder richting Mariental.

 

Even buiten Keetmanshoop stoppen we voor een bezoek aan het kokerboomwoud. We wandelen tussen een vrij grote groep bomen, een woud is wat overdreven, maar zoveel bomen hebben we Namibie Carlos 6 030.JPGhier inderdaad nog niet vaak samen gezien. De kokerboom of quivertree is eigenlijk geen echte boom maar een plant van de aloëfamilie. Hij dankt zijn naam aan het feit dat de bosjesmannen zijn takken gebruikten om er hun pijlen in op te bergen. Met zijn mooi vertakte kruin en gekartelde gele schors is hij zeer fotogeniek. Van een zuidafrikaans toerist vernemen we de eigenaardigheid dat de kokerboom de enige boom is waar een kat niet kan in klimmen. Intussen probeer ik discreet onder de medereizigers een rondvraag te doen over de fooi voor Marc en Bruce. Dat lijkt een probleem te worden, want sommigen vinden dat in de reis alles is inbegrepen en een fooi dus niet hoeft. We zien wel. Even verder ligt Giant’s Playground, een bizarre plek waar reusachtige ronde rotsblokken in Namibie Carlos 6 058.JPGwankel evenwicht gestapeld liggen alsof reuzen ermee gespeeld hebben. Ook hier maken we een korte wandeling en om 11:50 uur stappen we weer op de bus voor onze laatste rit van de dag. We rijden door een desolate vlakte waar niet veel te zien is en… het is nu effectief beginnen regenen, wat alles nog wat minder vrolijk maakt. De kaarsrechte wegen lopen tot aan de horizon en wanneer we daar aankomen, herhaalt zich hetzelfde beeld. De lunchboxen worden uitgedeeld: een boterham, boerenworst, wortelsalade, een appel en een fruitsap. In Mariental nemen we de afslag naar Stampriet. We komen nu in de Kalahari-woestijn met zijn rode ‘duinenstraten’ die mooi parallel lopen en 100 à 200 kilometer lang kunnen zijn. Ze strekken zich uit over Namibië, Zuid-Afrika en Botswana. Hier leefden de Bosjesmannen, die nu grotendeels naar Botswana zijn uitgeweken. De hoofdrolspeler in de bekende film “The Gods Must be Crazy”, dat kleine mannetje met zijn colaflesje, zou trouwens van Stampriet afkomstig zijn.

 

vorige                                        volgende