09-11-13

Windhoek (1)

Banner Namibie.gif

Dinsdag 10 september 2013 (1) 

 

Het is 6 uur in de ochtend als we landen op de luchthaven van Windhoek. Het is ongeveer 14°C en nog donker. Het invullen van de immigratiedocumenten, de pascontrole en het wachten op de bagage neemt ruim een uur in beslag maar als we er uiteindelijk doorheen zijn, worden we opgewacht door Marc, onze reisleider. Het is een vriendelijke, sportieve vijftiger die al enkele jaren in Namibië woont en ook voordien al, vanuit zijn toenmalige militaire opdrachten, lang in dit land vertoefde. We wisselen gauw enkele euro’s om in Namibische dollars en om 7:30 uur stappen we op de bus, een eerder oud exemplaar, maar proper en comfortabel. We maken kennis namibie,windhoekmet Bruce, een rijzige hereroman met blauwe ogen, die de hele reis onze chauffeur zal zijn. De luchthaven ligt op een 40 kilometer van de stad. We rijden door een kaal en dor landschap waarin zich toch de eerste tekenen van de ontluikende lente laten zien: schuchter groen en hier en daar al een voorjaarsbloem. Marc vermoedt dat tegen het einde van de reis de jacaranda’s zullen bloeien. We worden meteen naar Hotel Thule gebracht dat hoog op een heuveltop boven de stad is gebouwd en van waaruit je dus een prachtig panorama hebt. Het is een complex van gebouwen in een opvallende a-typische stijl met duidelijke Duitse invloeden. Mooi kan je het niet noemen, maar de omgeving is het des te meer: bloeiende bougainvillea’s en hybiscussen en een ruime binnenplaats met fontein. We worden verwelkomd met koffie en een croissant en nadat we onze koffers en handbagage gedeponeerd hebben, stappen we weer op de bus voor een bezoek aan Windhoek, Namibië’s hoofdstad. Hier leven 320.000 mensen.

 

De bus brengt ons door residentiële wijken en langs kronkelende, vaak steile straten naar de binnenstad. De straatnaamborden met Duitse namen doen wat onwezenlijk aan.

 namibie,windhoek

We stoppen aan het mooie park bij de Christuskirche, die net zo goed in Duitsland had kunnen staan en wandelen langs een opvallend maar lelijk gebouw in aanbouw: het nieuwe Nationale Museum. Het is één van de protserige projecten van de voormalige president Sam Nujoma, die regeerde van 1990 tot 2005, en die wel meer van deze dwaze beslissingen op zijn geweten schijnt te hebben. Wij wandelen naar de ernaast gelegen Alte Feste waarin het oude museum is ondergebracht. Veel is er niet te zien, maar het is toch een ideale plek voor Marc om ons iets meer over het land en zijn geschiedenis te vertellen. Namibië was van 1884 tot 1920 een Duitse kolonie (onder de naam Deutsch Süd-West Afrika) en werd in 1920 onder Zuid-Afrikaans protectoraat geplaatst. Dit verklaart enerzijds de vele Duitse namen en opschriften maar ook dat het Afrikaans er de voertaal is. Pas in 1990 werd het land onafhankelijk en kreeg het zijn huidige naam. De verzetsbeweging SWAPO werd de belangrijkste politieke partij en Sam Nujoma de eerste namibie,windhoekpresident. Namibië is ongeveer 27 keer zo groot als België en telt amper 2 miljoen inwoners. Het behoort hiermee tot de dunst bevolkte landen ter wereld: slechts 2,6 inwoners per vierkante kilometer. Op deze site bevindt zich ook het State House en het Tintenpalast, die het huidige parlement huisvesten. Vòòr het oude museum staat een groot ruiterstandbeeld als herdenking aan de Duitse soldaten en burgers die sneuvelden in de Herero-oorlogen van 1904-1907. Vandaag is het aanleiding tot controverse want het wordt gezien als een uiting van de Duitse suprematie en een miskenning van de vele Herero’s en Damara’s die in dezelfde oorlog in veel grotere aantallen het leven lieten. In een poging tot uitwissen van het koloniale verleden, moest het beeld plaats ruimen voor het nieuwe museum en werd het tenslotte naar hier verhuisd. Om dezelfde reden wil de huidige regering Duitse plaatsnamen vervangen door inheemse namen. Zo wordt bv !Nami≠Nüs de nieuwe naam voor Lüderitz en heet de Caprivi-strook voortaan de Zambesi-strook.

 

vorige                                    volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, windhoek |  Facebook | |

06-11-13

Kennismaking met onze medereizigers

Banner Namibie.gif


Maandag 9 september 2013

 

De meeste van onze reizen vertrekken met een vroege vlucht, zodat we in het holst van de nacht moeten opstaan. Maar deze keer niet. We vertrekken om 14:50 uur vanuit Zaventem en moeten pas om 12:30 uur verzamelen op de luchthaven. Tijd zat dus. Omwille van het verkeer nemen we echter geen risico en laten ons al om 11:00 uur afhalen door het shuttlebusje van Begoniareizen. Het verkeer valt echter mee en zodoende zijn we veel te vroeg in Zaventem. Er is nog niemand van onze medereizigers aanwezig. Vanop de plaats van afspraak slaan we de binnenkomende reizigers gade en proberen in te schatten wie mogelijks tot onze groep zou kunnen behoren. Dat is eigenlijk niet moeilijk. Op een of andere manier haal je er de ‘Anders dan Anders’-klanten zo uit en de zwart-rode sticker op de koffers geeft meteen de bevestiging. Al gauw is de groep van 18 voltallig, al is er even verwarring of we nu met 18 of 19 zijn. Nr 19 blijkt uiteindelijk onze reisleider te zijn, die gisteren al is vertrokken, en dus niet met ons meereist. We stellen ons aan elkaar voor en, zoals steeds, is meteen duidelijk dat dit een goede groep wordt. Opvallend is dat er niemand uit Antwerpen bij is en dat is zéér uitzonderlijk bij AdA. De oostvlamingen zijn in de meerderheid: Aalst, Geraardsbergen, Wortegem-Petegem, Lovendegem, Laarne en Gent. Het minst vertegenwoordigd zijn Vlaams-Brabant (Dilbeek en Ternat), West-Vlaanderen (Houthulst) en Limburg (Genk). Naast 2 singles zijn we met 8 echtparen, waarvan de meesten de pensioenleeftijd naderen of net bereikt hebben.

 

Mooi op tijd stijgt ons Lufthansatoestel op richting Frankfurt waar we moeten overstappen op een Air Namibia-vlucht die ons naar Windhoek zal brengen. Het is een hele toer om op de immense luchthaven de juiste terminal en gate te vinden, meteen een gelegenheid om de groepscohesie te testen. We blijven voorbeeldig samen en zonder problemen vinden we het monorailtreintje dat ons naar terminal 2 brengt. Hier is het nog even wachten vooraleer we kunnen instappen en we besluiten toch maar gauw een hapje te eten want we hebben sinds deze morgen niets meer gehad.  Om 19:30 uur kunnen we eindelijk de Airbus 340 instappen. We hebben een plaats aan het venster maar wanneer ik merk dat de middenrij naast ons volledig leeg blijft, pik ik gauw de vrije plaats in en zodoende beschikken we beiden over twee zetels, wat het comfort aanzienlijk verhoogt. Ook nu vertrekken we stipt op tijd voor een vlucht van 8.121 kilometer die net geen 10 uren zal duren. De Airbus blijkt een oud toestel te zijn waarvan het interieur duidelijk slijtage vertoont en dat af en toe vervaarlijk rammelt. Hopelijk heeft de mechaniek er minder last van…  Maar de vlucht verloopt vlekkenloos en dank zij een slaappilletje kan ik van 22:00 tot 04:00 uur slapen. Om kwart voor vijf gaan de lichten aan en wordt een ontbijt geserveerd. We vliegen boven Angola en hebben nog 1 uur en 15 minuten te gaan. 

 

vorige                                    volgende

08:04 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibië |  Facebook | |