10-01-14

Wilde paarden

Banner Namibie.gif

Maandag 23 september 2013 (2)

 

Om 14:30 uur bereiken we Aus. Vanaf hier hebben we nog enkel asfaltweg, dus we kunnen goed opschieten. Parallel met de baan loopt een spoorweg. Hij is al 10 jaar in aanleg en had al in 2013 moeten voltooid zijn en tot in het centrum van Lüderitz lopen. Nog steeds is hij niet af, maar ze zijn toch al tot aan de rand van de stad geraakt. Geduld… “ons maak een plan”…  In Garub nemen we een afslag, de woestijn in.

Namibie Carlos 5 071.JPG

Hier leeft een kudde wilde paarden. Ze stammen af van Duitse legerpaarden die hier zijn achtergelaten en zich wonderwel aan de woestijn hebben aangepast. Eigenlijk is het maar een zielige bende, die er lusteloos bij staat en nauwelijks beweegt. Ze zijn mager en zien er ongezond uit en ze lijken tam, maar zijn het niet. Maar als je het mij vraagt, echt wild zijn ze ook niet. Gelukkig zorgen 5 oryxen voor de “wilde” sfeer. We naderen nu duidelijk de kust en het wordt steeds kouder. Er zijn geen wolken maar er hangt een lichte mist. Het is 16:15 uur als we Lüderitz binnenrijden en onze intrek nemen in het Nest Hotel dat zeer mooi gelegen is aan de zee. Verder is het echter een eerder triest en onpersoonlijk gebouw. Het geeft een enigszins uitgeleefde indruk en de gezelligheid is ver zoek. Alle kamers hebben echter wel zicht op zee, behalve wij… Onze kamer is zo klein dat we nauwelijks een plaatsje vinden om onze valies te leggen. Een eerder klein venster kijkt uit over de baai maar naar links belemmert een muur het zicht op zee. Alle andere kamers blijken een groot venster en balkon te hebben. Na de wat ongelukkige ervaring in Sossusvlei voelen we ons opnieuw wat benadeeld  en we doen schoorvoetend ons beklag bij Marc. Er zijn echter geen andere kamers beschikbaar, maar hij biedt ons aan om met hem van kamer te wisselen, wat we met plezier doen.  We hebben nu een veel aangenamere kamer: ze is niet groter, maar het venster tot op de grond en het balkonnetje geven een veel groter ruimtegevoel.

Namibie Carlos 5 093.JPG

We besluiten om een wandelingetje te maken en even het stadje te gaan verkennen. Het is zonnig maar de wind is ijskoud. We wandelen langs de baai maar ook dat valt tegen: lege industriële gebouwen, brokstukken van afbraak, slordige straten… Ook hier geen gezelligheid. Wanneer we op een werf borden zien die waarschuwen voor asbest, maken we rechtsomkeer. De strakke wind doet namelijk nogal wa stof opwaaien en asbest ademen we liever niet in. Volgens onze reisgids is Lüderitz overigens een niet zo veilige stad. De criminaliteit is er zo groot dat er in het hotel zelfs briefjes liggen met richtlijnen om diefstal of aanrandingen te vermijden. Zo kom je ’s avonds bv best niet alleen buiten… Neen, Lüderitz kan ons tot nu toe niet echt bekoren! We zakken dus maar af naar de bar waar P en F krampachtig aan het proberen zijn om verbinding te krijgen met het internet. Samen nemen we eerst een aperitief en schuiven daarna aan aan het buffet. Er is een mooie keuze aan verse vis: heek, klipking, inktvis, mosselen… alle vers gebakken op de teppanyaki. Zeer lekker! Achteraf drinken we nog een afzakkertje in de bar en om 22:15 uur zijn we op onze kamer. We gaan goed slapen vannacht en we hopen op warmer weer voor morgen.

 

vorige                              volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, namib, lüderitz |  Facebook | |

08-01-14

Op weg naar Lüderitz

Banner Namibie.gif

Maandag 23 september 2013 (1)

 

De hele nacht is het canvas van onze kamer bewegingloos en stil gebleven. Er was dus duidelijk geen wind vannacht. Om 6 uur wordt onze nachtrust evenwel verstoord door een wake-up call per vergissing. Gelukkig kunnen we daarna nog een uurtje slapen. Vandaag hebben we een lange verplaatsing voor de boeg, dus veel bus. Het wordt een rit van bijna 500 kilometer die ons tot in Lüderitz moet brengen. We rijden door de Numibbergen langs de Namib Rand Nature Reserve tot in Betta. Onderweg komen we langs de Wolwedans Lodge,  volgens sommigen de mooiste lodge ter wereld, en even verder langs Le Mirage, één van de lodges van de Belgische zakenman Paul Van de Vijver. Deze laatste is een gedrocht in grijze steen dat met zijn allure van een middeleeuwse burcht helemaal niet in het plaatje past. Vervolgens rijden we over de Rooilandberg via Helmeringhausen naar Aus waar het Sperrgebiet begint, een verboden zone langs de kust wegens de aanwezigheid van diamant. Daar laten we de berg met de leuke naam ‘Dikwillem’ rechts liggen en nemen de B4 naar Lüderitz.

Namibie Carlos 5 041.JPG

De weg is bijzonder stoffig en de stenen slaan met harde kloppen tegen de onderkant van de bus. Daarbij moet toch wel iets geraakt zijn want nu dringt het stof door tot binnenin de bus. Vooral achterin is het zo erg dat we een zakdoek voor de mond moeten houden. Even later begint de motor van de bus zelfs te sputteren en we stoppen langs de kant van de weg. Bruce zoekt naar de oorzaak, maar vindt niets. Hij besluit dan maar verder te rijden en nog alleen op een dalende helling te stoppen of op het vlakke de motor voor alle zekerheid niet af te zetten. In het landschap duiken nog steeds regelmatig gemsbokken, struisvogels en bergzebra’s op en we zien ook regelmatig een kudde ‘Karakulschapen’, die uit de Kaukasus zijn ingevoerd. Marc onderhoudt ons nog met het verhaal van Hendrik Witbooi, een taaie Namastrijder die in heel Namibië is uitgegroeid tot een volksheld in de strijd voor onafhankelijkheid. Hij slaagde er in om de verschillende volksstammen samen te brengen in hun strijd tegen de Europese kolonisator. Zijn afbeelding staat o.m. op de 10 dollarbiljetten van Namibië. We leren verder dat 90% van de bevolking christen is, waarvan het grootste deel protestants. 19% is roomskatholiek en verder leven er zo’n 20.000 moslims in het land. Daarnaast bloeit echter op het platteland het animisme nog sterk wat zich uit in bijgelovige rituelen en gewoonten.

 

De weg loopt eindeloos door hetzelfde eentonige landschap: brede valleien met weinig begroeiing en rondom mooi gebergte in de verre achtergrond. In Helminghausen stoppen we voor de lunch bij een eenvoudige lodge die gerund wordt door een Duitse familie. Onder de bomen wordt ons een lasagne opgediend met een soort bobotie, een Zuid-Afrikaans gerecht met gehakt vlees. Niet slecht! Namibie Christiane 4 065.JPGEen kat komt bedelen om een hapje, maar een bordje op tafel vertelt ons dat deze kat voor iets anders moet dienen en dus niet gevoederd mag worden. Als we om 13 uur terug vertrekken, hebben we nog 230 kilometer voor de boeg, waarvan 115 op asfaltwegen. Het landschap vertoont roze grond met lichtgroen gras en donkergroene struiken en hier en daar gele bloemen. Marc doodt de tijd met een toelichting over het onderwijs in Namibië, dat als zeer zwak wordt omschreven. Hier bestaat leerplicht maar geen schoolplicht. Wie wél naar school gaat, krijgt les van 7 tot 12 uur in de voormiddag. Er zijn 12 graden vòòr het einde van het middelbaar en dan volgt een soort maturiteitsexamen vooraleer men tot het hoger onderwijs wordt toegelaten. Zoals we al vernamen in Ombili, heerst er een groot tekort aan leerkrachten omdat de job zeer demotiverend is en slecht betaald wordt. Naast het officiële bestaat er ook privé-onderwijs dat van veel betere kwaliteit is, maar zéér duur zodat het alleen voor blanken en nieuwe rijken toegankelijk is.

 

vorige                          volgende

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: namibie, namib |  Facebook | |