15-01-12

Gospelmis in Harlem

Banner NY.jpg

Zondag 9 oktober 2011 (1)

 

Voor alle zekerheid bel ik deze morgen M en MA omdat we ze gisterenavond niet meer konden bereiken om af te spreken. Deze voormiddag is er een bustour in Harlem gepland met als hoogtepunt een gospelmis. Deze namiddag gaan we fietsen in Central Park. De bustour begint al om 9 uur, dus we vertrekken om 7u30 naar 8th Avenue waar we eerst een ontbijt nemen en om 9 uur stappen we op één van de vele bussen die vertrekken voor de Harlem Gospel Tour. Onze gids is een Italiaan. Hij spreekt een raar Engels met een zwaar accent, maar daardoor spreekt hij usa,new york,citytripeerder traag en is hij voor ons beter verstaanbaar dan de echte Amerikanen. Harlem ligt in het Noorden van Manhattan en onderweg komen we een en ander te weten over het groezelige en vooral arme verleden van dit deel van New York, dat zo goed als uitsluitend door zwarten werd bevolkt. De meesten waren zo arm dat ze zelfs niet in staat waren hun belastingen te betalen waardoor de staat hun huis in beslag nam. Op die manier werd niet minder dan 98% van de huizen in Harlem staatseigendom. En het hoeft niet gezegd, armoede leidt tot criminaliteit zodat dit stadsgedeelte helemaal te mijden was wegens zeer onveilig. Vandaag is dat helemaal niet meer het geval en onze gids doet er alles aan om ons daarvan te overtuigen. We rijden dan ook vooral door de residentiële wijken en het moet gezegd, alles ligt er zeer netjes en mooi onderhouden bij. Geen spoor van de schilderachtige groezeligheid van weleer, die er meteen de charme van uitmaakte, evenals de vele louche typen op straat. Op deze zonnige zondagochtend is er niet veel volk op straat, maar ze maken geenszins een arme indruk. Voormalig president Clinton droeg duidelijk bij tot de heropleving van deze stadswijk, toen hij na zijn ambtsperiode het Witte Huis ruilde voor een kantoor in Harlem. Nu komen hier ook steeds meer blanken wonen. De schaduwrijke straten met hun brownstone huizen, voorzien van een grote trap, hebben zelfs een aristocratisch karakter. We stoppen even bij de mooie Saint-John-the-Divine kerk in onvervalste Engelse stijl en rijden dan doorheen “Spanish Harlem” dat zo genoemd werd omdat het niet door zwarten maar door hispanics bewoond werd. Bij Sylvae Terrace mogen we opnieuw even uit de usa,new york,citytripbus voor een korte wandeling langs de oude huizenrij, opgetrokken in ‘Belgian bricks’ , tot aan het statige huis op Washington Heights. De mansion die hier midden een wat verwaarloosde tuin staat, is nu een museum maar werd vroeger bewoond door de acteur-zanger Paul Robeson. We moeten snel weer de bus op want om 11 uur begint de kerkdienst in Mount Neboh Baptist Church. Ik ben een beetje ontgoocheld omdat we de vlakbij gelegen drukke buurt rond het Apollo Theatre niet zullen te zien krijgen, waar talloze beroemde zwarte artiesten zoals Ella Fitzgerald, James Brown en Stevie Wonder hun carrière begonnen. Bij ons bezoek in 1993 was dit één van de hoogtepunten, mede door de drukke bedrijvigheid in de straten. “Geen tijd” zegt onze gids “en overigens is er daar behalve een uithangbord aan de gevel van het theater toch niets te zien”. Oké dan maar...  Om 10u30 komen we aan bij de Mount Neboh Baptist Church waar we een kerkdienst zullen bijwonen. De  kerk is gehuisvest in een statig gebouw met zuilen. Hier komt de geloofsgemeenschap ’s zondags samen om er niet alleen een dienst bij te wonen maar ook om er samen te eten. De benedenverdieping is voorbehouden voor de gelovigen en de vele toeristen mogen plaatsnemen op de balkons rondom. We zijn een van de eerste groepen en kunnen dus een plaatsje uitkiezen met uitstekend zicht op het gebeuren. Zowel boven als beneden loopt de kerk stilaan vol terwijl enkele gelovigen intussen de tribune en de micro vrij hebben om met veel zin voor pathos hun geloof te belijden. Het is een heel spektakel: op hun paasbest uitgedoste dames, allemaal zwarten, met grote hoeden en pastelkleurige mantelpakjes doen hun verschijning en begroeten elkaar hartelijk. Ze trekken zich van de hele tribune geen barst aan. En dan doet ook het koor zijn intrede en weerklinken de eerste gospelsounds, zéér luid en met veel overtuiging gezongen. De priester is een volleerde entertainer en hij zweept met woord en gezang de hele kerk op. De toeristen, en ook wij, worden nillens willens meegesleept en klappen en wiegen duchtig mee op het ritme. Sommigen hadden ons gewaarschuwd voor een nogal opgeklopte sfeer die vooral diende om de toeristen te lokken, maar ik geloof vast dat deze mensen oprecht zijn. Dit is volgens mij geen show! Tegen 12 uur neemt de priester afscheid van de toeristen maar de kerkdienst gaat verder. Wij verlaten de zaal en stappen terug de bus op richting Midtown Manhattan. Het was een hele belevenis.

 

vorige                                                                             volgende

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |

12-01-12

Een sukkel van een taxichauffeur

Banner NY.jpg

Zaterdag 8 oktober 2011 (2)


Het is nog maar 16u30 en we kunnen nog wel een en ander doen vandaag. We besluiten om terug naar de Apple Store te gaan op 5th Avenue want onze schoondochter heeft intussen ook nog een iPad besteld en Cl en A moeten nog hun bestelling gaan ophalen. Vóór de winkel is het nog steeds een drukte van belang naar aanleiding van het overlijden van Steve Jobs. De berg bloemen is fel aangegroeid en de massa gekleurde post-its bedekt al een halve muur. Tussen de massa staat zelfs een jonge vrouw topless te treuren, eigenaardig eerbetoon aan een overledene... In de winkel is het nog veel drukker dan eergisteren. Terwijl een bediende ons toestel gebruiksklaar maakt, komt een andere bediende langs die uitroept: “Hé, I know you!”. Het is de verkoopster die ons twee dagen geleden bediend heeft. “Your name was Carlos hé?”.  Ongelooflijk als je ziet hoeveel mensen hier dagelijks over de vloer komen, of zou ik zo een grote indruk op haar gemaakt hebben? Uiteindelijk gaan we hier met ons zessen met niet minder dan vier iPads, een MacBook Air en een iPhone naar huis... Dát is pas een eerbetoon aan Steve Jobs vind ik.

                                                                   

Om 19 uur nemen we samen met Cl en A een taxi naar Clinton Street in Bowery, Lower East Side. Vanavond staat ons tweede Michelinsterrenrestaurant op het programma: wd-50 van chef Wylie Dufresne. We hebben het restaurant leren kennen door de Masterchef finale op BBC en waren meteen onder de indruk. In 2010 stond hij overigens geklasseerd op nr 45 in de San Pellegrino lijst van de World Top 50 Restaurants. Dit jaar is hij gezakt naar nr 81... De taxirit verloopt niet zonder problemen, niet alleen omdat het verkeer zeer druk is maar vooral omdat onze chauffeur de weg niet kent en... niet goed auto kan rijden! Na lang aanschuiven in de verkeerde file op 7th Avenue en 42nd Street en vervaarlijk zwalpen tussen het eerste en tweede baanvak op 1st Avenue,  belanden we eindelijk in de wijk Bowery en daar weet hij het helemaal niet meer. Als hij besluiteloos stopt, herinneren we er hem aan dat we naar Clinton Street willen en dat helpt hem dan toch vooruit. Gelukkig herkennen we zelf de gevel van wd-50 door een foto op de website en zo kunnen NY 26.jpgwe hem vóór de deur laten stoppen. We vinden dat zo’n slechte rit geen fooi verdient en onder zijn protest stappen we uit en haasten ons het restaurant binnen. Achter de onopvallende sobere gevel ligt een al even eenvoudige moderne brasserie, zonder sterallures en tamelijk donker. Achterin in de open keuken zien we een hele horde koks aan het werk. We krijgen een tafel toegewezen in een wat afgesloten maar gezellige nis waardoor we weinig last hebben van de drukte.  Het eten is inderdaad op niveau. We eten eerst luchtige foie met opgelegde biet en puree van pruim en hamachi met asperges, saffraan en NY 27.jpggerookte macadamianoot , beide vrij grote porties en zeer mooi gepresenteerd. Daarna volgen wilde “sockeye” zalm (een rode zalm uit de Noordelijke Stille Oceaan) met wortel, bietenbier en kersen en heilbot met “hen o’ the woods” (een houtzwam bij ons gekend als eikhaas), gebrande citroen, soyabonen en champignonsap. Vooral deze laatste, opgediend in een fantastische bouillon van champignons, is onvergetelijk evenals de prachtig gepresenteerde desserts: cantaloupe van meloen met yoghurt, venkel, witte chocolade en zwarte gember en kwark van bloedappelsien met thijm, zwitserse snijbiet en hibiscus. C en ikzelf zijn duidelijk enthousiaster dan onze twee tafelgenoten, die iets meer moeite blijken te hebben met de speciale smaken en combinaties en ook wat ontgoocheld zijn over het sobere interieur. Wij hebben in ieder geval geen spijt van onze keuze.

 

De taxirit terug naar het hotel verloopt een stuk vlotter dan de heenreis ondanks het nog steeds zeer drukke verkeer. Deze keer hebben we een sympathieke een zeer spraakzame chauffeur, een hispanic die in Queens woont en zeer veel van New York houdt. Van hem verneem ik dat er in New York City zo’n 16.000 taxi’s rondrijden en dat een licentie 700.000 dollar kost en dus voor een eenvoudige taxidriver onbetaalbaar is. Hijzelf huurt zijn taxi voor 12 uren per dag (een collega huurt hem voor de andere 12 uren) en betaalt daar 775 dollar per week voor plus nog eens 40 dollar aan benzine per dag! Cijfers om van te duizelen. “But I earn a good living” zegt hij en voorlopig wil hij voor niets ruilen. Om half twaalf zijn we terug in ons hotel. We kunnen M en MA niet meer bereiken om voor morgenvroeg af te spreken. We trekken dus maar meteen naar onze kamer waar ik nog tot middernacht met mijn dagboek bezig ben. Verrassend genoeg zijn we beiden nog helemaal niet moe, maar we zullen wel goed slapen, denk ik.

 

vorige                                                               volgende


08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, new york, citytrip |  Facebook | |